Калимаи «тадбир» ба маънои аслӣ «идораи хона» ё «иқтисод» мебошад. Аз ин рӯ, он муносибати муназзами Худо бо одамон дар идоракунии гуногуни роҳҳои Ӯ дар замонҳои гуногун аст. Ҳангоми баррасии идоракунии Худо бо инсон, мо метавонем ҳолати бегуноҳиро дар Адан мушоҳида кунем, гарчанде ки он ба хусусияти тадбир базӯр шабоҳат дошт. Як амр ба Одаму Ҳавво дода шуд ва итоат талаб карда шуд, ки дар сурати риоя накардани он ҷазо эълон карда шуд.
Баъд аз ин давраи тӯлонии қариб 1600 сол то тӯфон омад — замоне, ки ҳеҷ гуна тартибот набуд, ки дар он одамон роҳи худро фосид карданд ва замин аз зӯроварӣ пур шуд.
Сипас Худо ба воситаи Нӯҳ, ки воизи адолат буд, бо ҷаҳон сухан гуфт. Тавбаи онҳо дар сабри тӯлонӣ интизор буд, дар ҳоле ки киштӣ омода мешуд (1 Петрус 3:20; 2 Петрус 2:5). Онҳо тавба накарданд ва ҷаҳони қадим нобуд шуд.
Дар ҷаҳони пас аз тӯфон, ҳукмронии инсон аз ҷониби ҳамсояи ӯ аз ҷониби Худо таъсис дода шуд. Дониши Худо, ҳамчун Худое, ки бадиро доварӣ мекард, аз ҷониби насли Нӯҳ паҳн шуд. Анъанаҳои тӯфон дар тамоми замин пайдо мешаванд. Ин шаҳодати иловагӣ барои Худо буд. Сипас тақсимоти замин ба миллатҳо ва қабилаҳои гуногун, мувофиқи оилаҳо ва забонҳои онҳо сурат гирифт. Дар байни инҳо, нодонӣ нисбат ба Худо, сарфи назар аз шаҳодати қудрат ва илоҳияти Худо ва насиҳати виҷдон, ки дар Румиён 1 ва 2 зикр шудааст, ҳукмфармо буд.
Тақрибан 360 сол пас аз тӯфон, Давраи Патриархалӣ бо даъвати Иброҳим, як муносибати нав ва соҳибихтиёри Худо оғоз ёфт; аммо ин ба Иброҳим ва насли ӯ маҳдуд буд.
Тадбири Қонун
Тадбири Қонун пайравӣ кард, ки ин аввалин системаи ошкоро муназзами муносибати Худо бо одамон буд ва аз ҷониби фариштагон идора мешуд. Ваҳйҳои Худо ба як миллат дода шуданд, ки ин ягона миллат дар тамоми замин буд, ки Худо онро ба ин тариқ медонист (Амос 3:2). Ин тадбири «Инро кун ва зиндагӣ кун ва баракат ёб; итоат накун ва лаънат шав» буд. Ин тадбир се марҳила дошт:
Тақрибан 400 сол дар зери Доварон, вақте ки Худо подшоҳи онҳо мебуд, аммо дар ин муддат ҳар кас он чиро, ки дар назари худ дуруст буд, мекард.
- 500 сол ҳамчун салтанат дар зери шоҳӣ.
- 600 сол аз асирӣ то омадани Масеҳ. Бо ин шаҳодати пайғамбарӣ алоқаманд буд; қонун ва пайғамбарон то Яҳё буданд (Луқо 16:16).
- Дар ин Тадбири Қонун, Замонҳои Ғайрияҳудиён дар ҳукмронии сиёсии Набукаднесар, сари тилло ва подшоҳи подшоҳон оғоз ёфтанд (Дониёл 2:37, 38). Онҳо то ҳол роҳи худро идома медиҳанд ва то он даме, ки Худованд Исо ҳукмронии Худро оғоз кунад, идома хоҳанд ёфт.
Тадбири файз ва ҳақиқат
Тадбири файз ва ҳақиқат пас аз мавъизаи Яҳё бо омадани Масеҳ оғоз ёфт. Дар ин иқтисод Инҷил ба ҳар махлуқе, ки дар зери осмон аст, мавъиза карда мешавад. Даъват кардани Калисо сурат мегирад, ки ҳамчун қавс аз рӯзи Пантикост то рабуда шудани муқаддасон тӯл мекашад (Аъмол 2:1–4; 1 Таслӯникиён 4:13–18). Павлус як «тадбири» махсусро аз ҷониби Худо ба ӯ супурда буд, ҳам дар бораи Инҷил ва ҳам барои иҷро кардани Каломи Худо тавассути таълимоти Калисо ҳамчун бадани Масеҳ (1 Қӯринтиён 9:17; Эфсӯсиён 3:2, 3; Қӯлассиён 1:25, 26).
Тадбири ҳукмронии Масеҳ
Тадбири ҳукмронии Масеҳ дар рӯи замин дар давраи ҳазорсола аст. Онро инчунин «тадбири пуррагии замонҳо» меноманд (Эфсӯсиён 1:10; Ваҳй 20:1–6).
Дар зери ин идоракунии гуногун некӣ ва вафодории Худо дурахшон мешавад ва нокомии инсон дар ҳама ҷо зоҳир мегардад.
«Худованд Худои ту туро… дар биёбон роҳнамоӣ кард, то туро фурӯтан созад ва туро бисанҷад, то бидонад, ки дар дили ту чӣ буд» (Такрори Шариат 8:2).
