Ҳанониё шогирди содиқ буд. Чунин ба назар намерасад, ки ӯ шахсан таъқиботи зӯроваронаи Шоулро аз сар гузаронида бошад, аммо ӯ бешубҳа «дар бораи ин мард аз бисёриҳо шунида буд» (Аъмол 9:13). Ҳоло Худованд Ҳанониёро мефиристод, то ҳамон мардро зиёрат кунад. Дар асл, Худованд аллакай ба Шоул гуфта буд, ки Ҳанониё меояд.
Пас аз каме итминон аз Худованд, Ҳанониё рафт; ва дидани он ки ӯ чӣ қадар ин вазифаро пурра қабул кард, зебост. Дар бинише, ки Шоул аз Худо гирифт, Ҳанониё танҳо дасти худро ба ӯ мегузошт, то биноии ӯ барқарор шавад. Аммо Ҳанониё ҳар ду дасти худро ба Шоул гузошт (ояти 17) ва дар бораи Худованд Исо ва Рӯҳи Муқаддас сухан гуфт. Вақте ки солҳо пас ин таҷрибаро нақл мекард, ҳавворӣ Павлус низ дар хотир дошт, ки Ҳанониё хидмати ояндаи ӯро тасвир карда, ба ӯ гуфт, ки таъмид гирад (22:12–16).
Ҳатто бештар, Аъмол 9:17 ба мо аввалин суханонеро, ки Ҳанониё ба ӯ гуфт, нақл мекунад: «Бародар Шоул». Ин хеле таъсирбахш аст! Як вақтҳо Шоул барои Ҳанониё ҳеҷ чиз набуд, ба ҷуз «ин мард»; аммо ҳоло, агар Шоул дар ҳақиқат аз Худованд мебуд, ӯ «бародар Шоул» буд. Ин бояд чунин гармиро дар дили Шоул паҳн карда бошад, ки ҳеҷ гоҳ фаромӯш нашуд. Даҳсолаҳо пас, ин ҳанӯз ҳам аввалин чизе буд, ки ӯ дар бораи Ҳанониё дар хотир дошт: «Ӯ истода ба ман гуфт: «Бародар Шоул»» (22:13).
Худованд Исо гуфта буд, ки бо таъқиби имондорон Шоул Ӯро таъқиб мекард (9:5). Дар шакли тухмӣ, ин ваҳйи ҳақиқати бадани Масеҳ дар принсип буд. Сипас Ҳанониё исбот кард, ки ин барои Шоул дар таҷриба дуруст аст, дастони худро ба ӯ гузошта, ӯро «бародар Шоул» номид. Оё дар ҳаёти шумо касе ҳаст, ки ба ин ламс ва шунидани ин сухан ниёз дорад? Шояд Худованд шуморо мефиристад.
