«Падар, онҳоро бубахш; зеро намедонанд, ки чӣ мекунанд». (Луқо 23:34)
Агар амри масеҳии БАХШИШ аз рӯи бузургии зарари бахшидашуда арзёбӣ шавад, пас ин суханони Исо ба мо бахшиши зарари тасаввурнашаванда ва беҳамторо нишон медиҳанд. Бузургтарин ҷинояте, ки инсон содир кардааст, салиб кашидани Писари Худо буд; ва бо вуҷуди ин, барои бахшидани ин ҷиноят, Наҷотдиҳанда дар ҳамон лаҳзаи содир шудани он дуо мекунад, ки аз самаранокии олии хуне, ки душманонаш ҳоло мерехтанд, барои нест кардани гуноҳи азими рехтани он комилан мутмаин буд.
Ин дуои шафоатгаронаи Исо барои қотилонаш бо ҳамаи он чизе, ки Ӯ қаблан таълим дода буд, дар ҳамоҳангии ширин буд. Ба назар мерасад, ки Ӯ ба ҳеҷ амри Инҷил бештар аз амри бахшидани зарар таъкид накардааст. «БАХШЕД, ва шумо бахшида хоҳед шуд». «Вақте ки дуо мекунед, БАХШЕД, агар чизе бар зидди касе дошта бошед». «Аммо агар шумо набахшед, Падари шумо, ки дар осмон аст, гуноҳҳои шуморо намебахшад». «Бародарам чанд маротиба бар зидди ман гуноҳ мекунад, ва ман ӯро мебахшам? То ҳафт маротиба? Исо ба ӯ мегӯяд: Ман ба шумо намегӯям, то ҳафт маротиба, балки ТО ҲАФТОД МАРОТИБА ҲАФТ». Дар куҷо мо метавонем ягон амри масеҳиро, ки дар таълимоти Худованди мо ин қадар равшан шарҳ дода шудааст, ин қадар зуд-зуд татбиқ шудааст, ё ин қадар таъсирбахш тасвир шудааст, ба монанди бахшидани зарар пайдо кунем?
Ҳамин тавр, он чизе ки Исо дар мавъизаи худ таълим дод, Ӯ дар намунаи худ таҷассум кард. Илова бар ин дуо барои қотилонаш, ки дар миёни таҳқирҳо ва шиканҷаҳое, ки онҳо дар он лаҳза мерасонданд, гуфта шуд - бубинед, ки Ӯ гӯши яке аз гурӯҳеро, ки барои дастгир кардани Ӯ фиристода шуда буд, шифо медиҳад; бубинед, ки Ӯ нигоҳи муҳаббати бахшандаро ба тавбакунандае, ки дар паҳлӯяш мемурд, мегардонад; ба амре, ки Ӯ ба ҳаввориёнаш пас аз эҳёи худ дод, гӯш диҳед, ки кори худро дар кушодани паёми наҷот «дар Ерусалим» «оғоз кунанд», ки сокинони он аввалин шуда аз Санге, ки онҳо зада буданд, менӯшиданд ва аввалин шуда дар хуне, ки онҳо рехта буданд, шуста мешуданд.
Оҳ, оё бахшидани зарар мисли Масеҳ буд? Ҷони ман, дар пойҳои Ӯ нишин, бале, зери салиби Ӯ, ва дарси ҳоло ин қадар ҷиддӣ таълим додашуда ва ин қадар таъсирбахш татбиқшударо омӯз, яъне дарси бахшидан ва дуо кардан барои душманонат, ва барои ҳамаи онҳое, ки туро бад истифода мебаранд - «Падар, онҳоро бубахш!»
Мо наметавонем аз ҷаҳони бехудо гузарем, ва ҳатто бо муқаддасон омезиш наёбем, ва аксар вақт ноодилона таҳриф нашавем, аҷиб нофаҳмида нашавем ва бераҳмона захмӣ нашавем. Савсан дар байни хорҳо мерӯяд; барра дар байни гургҳо меравад. Ҳамин тавр Исо ба шогирдонаш хотиррасон кард. Ва бо вуҷуди ин, ғамгинтарин фикр аз ҳама ин аст, ки захмҳои амиқтаринро мо дар хонаи дӯстони худ мегирем. Ҳеҷ зараре ин қадар ғайричашмдошт расонида намешавад, ё ин қадар сахт эҳсос намешавад, ба монанди онҳое, ки мо аз ҳамтоёни муқаддаси худ мегирем.
Аммо, оҳ, баракати навиштан, чунон ки Масеҳ кард, он зарарҳоро бар регҳо, ки мавҷи навбатии муҳаббати бахшанда фавран ва комилан нест хоҳад кард! Дар назди ин манзараи аҷиби бахшиш истода - Масеҳ дар салиб барои қотилонаш дуо мекунад - кадом имондори ҳақиқӣ ба Исо метавонад дар бораи зарари ба худаш расонидашуда, беадолатии расонидашуда, дарди ба вуҷуд омада фикр кунад, ва бо вуҷуди ин дар дили худ рӯҳи интиқомгиранда, набахшандаро нигоҳ дорад?
Ҷони ман, ба бародаре, ки туро хафа кардааст, ба хоҳаре, ки туро захмӣ кардааст, бирав ва бигӯ: «Дар тақлиди фурӯтанонаи Наҷотдиҳандаи худ, ман туро аз ҳамаи он хатогиҳо мебахшам».
«Бинобар ин, ҳамчун халқи интихобшудаи Худо, муқаддас ва маҳбуб, худро бо дилсӯзӣ, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, нармӣ ва сабр пӯшонед. Якдигарро таҳаммул кунед ва ҳар гуна шикоятҳоеро, ки бар зидди якдигар доред, бубахшед. Бахшед, чунон ки Худованд шуморо бахшид». (Қӯлассиён 3:12-13)
