Ҳама аз они худро меҷӯянд
Мо ба ин суханон сабукфикрона назар мекунем, мо ҳис мекунем, ки онҳо хислати инсониятро дар ҷаҳоне, ки бисёриҳо он чиро, ки дар назари худашон дуруст аст, иҷро мекунанд, чӣ қадар дақиқ тасвир мекунанд. Аммо ба Каломи Худо барои худ рӯ оварда, Филиппиён 2:19-23-ро мехонем, то заминаро дарк кунем, мебинем, ки ҳавворӣ Павлус, вақте ки мегӯяд: «Зеро ҳама аз они худро меҷӯянд, на он чиро, ки аз Исои Масеҳ аст», дар бораи ҷаҳон не, балки дар бораи муқаддасон сухан меронад.
Ин суханони ҷиддӣ буданд, аммо ҳолати фарзандони Худо ҳатто дар он рӯзҳои аввал чунон буд, ки вақте ҳавворӣ ба гирду атрофи худ нигоҳ кард, танҳо як нафарро, писари худ дар имон, Тимотиюсро ёфт, ки ба он муқаддасон дар Филиппӣ, ки бешубҳа самараи меҳнати ӯ буданд, пурра ғамхорӣ мекард.
Дар ин номаи худ, мо ҳаввориро аз як тараф мебинем, ки Масеҳ ҳадафи ӯст, ҳамеша кӯшиш мекунад, ки Ӯро беҳтар шиносад ва бештар ба Ӯ монанд шавад, то он лаҳзае, ки ӯ ба ҳузури пурҷалоли Ӯ дохил шавад, дар ҳоле ки аз тарафи дигар, ӯ бо ғайрат барои манфиатҳои Худованд дар ин ҷаҳон, ки Ӯ рад карда шуд, машғул аст ва ҳамеша мехоҳад, ки халқи Худоро рӯҳбаланд ва тақвият диҳад.
Оё ин сабаби андӯҳ ва ноумедии зиёд барои ӯ набуд, ки ин қадар зуд чунин суханонро ба забон овард: «Ҳама аз они худро меҷӯянд», ва оё ин имрӯз ба мо садо намедиҳад?
Вақте ки Худованд ба мо менигарад, оё Ӯ метавонад бигӯяд: «Шумо чизҳои Исои Масеҳро меҷӯед»? Оё муҳаббати Масеҳ моро чунон маҷбур мекунад, ки мо, ки зиндагӣ мекунем, барои худ зиндагӣ намекунем, балки барои Ӯ, ки барои мо мурд ва дубора эҳё шуд (ниг. 2 Қӯринтиён 5:14-15), ва оё мо кӯшиш мекунем, ки ба наздикони Ӯ, ки дар назари Ӯ хеле азизанд, кӯмак ва рӯҳбаландӣ кунем?
Чӣ қадар имкониятҳоро мо дар гузашта аз даст додаем, аммо агар мо то ҳол дар ин ҷо интизори Ӯ бошем, мо боз имкониятҳо хоҳем дошт, ва мо хуб мебуд, ки дуо кунем, то онҳоро беэътиноӣ нагузорем. Масалан, тобистон фаро мерасад, ва бешубҳа бисёре аз мо як ё ду ҳафтаро дар деҳот ё дар соҳили баҳр мегузаронем. Оё мо дар ин бора ба Ӯ рӯ меорем ва манфиатҳои Ӯро меҷӯем, зеро барои мо дар ин чизҳо худро дар ҷои аввал гузоштан хеле осон аст. Баъзан мо ҳис мекунем, ки барои саломатии худ як шаҳри соҳилии тароватбахш ё як деҳаи оромро интихоб кунем, ва дар ҳақиқат мо бояд ба бадани худ ғамхорӣ кунем, зеро онҳо аз они Худованд мебошанд, аммо биёед эҳтиёт бошем, то ба дом наафтем, ки инро муҳимтарин мулоҳиза қарор диҳем. Ё шояд мо мехоҳем ин ё он минтақаро аз сабаби манзараҳои зебояш тамошо кунем, аммо боз ба он суханон гӯш диҳед: «Ҳама аз они худро меҷӯянд».
Тобистони гузашта баъзеҳо таътили худро дар Фаронса ва Швейтсария бо хоҳиши ҷустуҷӯи чизҳои Исои Масеҳ, бо хидмат ба муқаддасони пароканда ва мавъизаи Инҷил ба онҳое, ки ҳанӯз дар торикӣ буданд, гузарониданд. Оё мо ягон бор чунин хоҳишҳо доштаем?
Шояд Худо моро ба хориҷа рафтан даъват накарда бошад, аммо оё мо ягон бор дар бораи бисёре аз фарзандони Ӯ, ҳатто дар ин кишвар, ки мо метавонем ба онҳо шодӣ ва баракат бошем, танҳо бо гузаронидани таътили худ дар ҷое, ки мо метавонем бо онҳо дидан кунем ва ҳамкорӣ дошта бошем, ва шояд онҳо аз сабаби нокомии мо дар гузашта азият мекашанд, фикр мекунем?
Баъзеҳо шояд гӯянд, ки ба онҳо истироҳати воқеӣ лозим аст, аммо оё мо дар байни наздикони Ӯ истироҳат пайдо карда наметавонем? Пас, бешубҳа, дигарон ҳастанд, ки ҳис мекунанд, ки онҳо ба касе кӯмак карда наметавонанд, аммо бигзор чунин одамон дар хотир доранд, ки ҳатто як пиёла оби хунук, ки ба номи Ӯ дода шудааст, мукофоти худро аз даст намедиҳад. Баъзеҳо, шояд, қариб ҳеҷ гоҳ аз хона дур нестанд ва вохӯриҳои дурахшоне, ки онҳо дар шаҳри худ аз онҳо баҳра мебаранд, аммо чӣ қадар шодӣ ба бисёриҳое, ки дар чунин шароити хушбахтона нестанд, ҳамкорӣ бо баъзеҳо аз дигар ҷойҳост. Ин ҳамкорӣ аст, ки хеле ширин аст. Оё мо ҳама бо як Рӯҳ ба як Ҷисм таъмид нагирифтаем; ва оё мо ҳама дар Масеҳ Исо як нестем?—ва чӣ қадар шодӣ ба бисёриҳо медиҳад, ки бо дигар аъзоёни Ҷисми Ӯ вохӯранд, ҳатто агар баъзан танҳо барои як дастфишорӣ бошад.
Мо, ки дар шаҳрҳои бузург зиндагӣ мекунем, дар бораи машқҳои рӯҳонии баъзе бародарон ва хоҳарони худ дар деҳот кам медонем ва чӣ қадар онҳо мехоҳанд моро бубинанд, ва вақте ки мо дар ин бора фикр мекунем, бигзор ин хоҳиши моро барои гузаронидани таътили худ дар ин тобистон афзоиш диҳад, на ҷустуҷӯи аз они худамон, балки «чизҳое, ки аз Исои Масеҳанд».
Агар мо ноком шуда бошем, мо Ӯро шукр мегӯем, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ ноком намешавад, ва агар мо наздикони Ӯро беэътиноӣ карда бошем, мо медонем, ки Ӯ ба ҳар яки онҳо бо ғамхории меҳрубононаи Чӯпони худ назорат мекунад, ҳатто хурдтаринро фаромӯш намекунад. Номи Ӯро ситоиш кунед!
Аммо биёед дар хотир дорем, ки вафодории Ӯ моро аз масъулияти мо озод намекунад, ва бигзор мо бештар рӯҳи ҳавворӣ Павлусро дошта бошем, вақте ки ӯ метавонист бигӯяд: «Ман бо камоли майл барои шумо сарф хоҳам шуд ва сарф хоҳам кард».
Ва натиҷа чӣ? Дилҳои мо бешубҳа бо сулҳу шодии Ӯ пур хоҳанд шуд, ва дар рӯзе, ки меояд, мо аз лабони мубораки Ӯ «Хуб шуд»-ро хоҳем шунид.
Пас, вақте ки мо имконият дорем, биёед ба ҳама одамон, махсусан ба онҳое, ки аз хонаводаи имон ҳастанд, некӣ кунем (Ғалотиён 6:10).
