Пешгӯӣ дар ҲАГГАЙ
Бо назардошти он ки сиёҳии Китоби Муқаддас ҳеҷ гоҳ хушк намешавад, пешгӯии Ҳаггай имрӯз, 2500 сол пас аз баён шуданаш, муҳим боқӣ мемонад. Ду боби мухтасари он аз чор пешгӯӣ иборат аст, ки дар давраи танбалӣ фавран татбиқшавандаанд.
Пешгӯии якум
Дар моҳи шашум, пешгӯии аввали Ҳаггай танбалиро маҳкум кард ва мардумро ба кор кардан ташвиқ намуд. Ҳарчанд онҳо муддате аз айшу ишрати танбалии шукуфон баҳравар буданд, Худованд беэътиноии онҳоро ба хонаи Худ сарзаниш кард. Аммо вақте ки Худо қавми Худро бо гуруснагӣ ва талафот азоб дод, онҳо аз хондани аломатҳои замон сарпечӣ карданд. Онҳо як ақида доштанд: «Вақт наомадааст, вақти он ки хонаи Худованд бино шавад» (Ҳаггай 1:2 KJV). Пас аз 20 соли «истироҳат» аз замоне ки кор бо фармони шоҳ қатъ шуд, эътирозҳои онҳо бемаънӣ буданд. Барои дидани аҳамияти Ҳаггай имрӯз, биёед гуноҳҳои мардумро бо шарҳҳои Масеҳ ба ҳафт калисои Ваҳй 2-3 муқоиса кунем.
Он оташи муқаддас куҷо буд, ки ин ғаюронро дар рӯзҳои аввал, вақте ки онҳо ҳама чизро барои Худо зери хатар гузоштанд, тавсиф мекард? Пас аз ҳафтод соли бадарға онҳо баргаштанд, то маъбадеро, ки Набукаднесар хароб карда буд, бино кунанд. Ҳеҷ кас наметавонист онҳоро боздорад, зеро онҳо ҷони худро бо шамшер дар як даст ва белча дар дасти дигар зери хатар гузоштанд (Наҳемё 4:17). Аммо акнун, мисли калисои Сардис, Худованд мегуфт: «Ман аъмоли туро дар назди Худо комил наёфтам» (Ваҳй 3:2). Мардуме, ки хуб оғоз карда буданд, иродаи ба итмом расониданро аз даст дода буданд. Ва ҳамин тавр, мисли калисои Эфсӯс, суханони татбиқшаванда инҳо буданд: «Пас, ба ёд овар, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба кун, ва аъмоли аввалинро ба ҷо овар» (Ваҳй 2:5).
Пас, муҳаббати аввалини он коргарони хастанопазир, ки ба хотири номи Ӯ меҳнат карда буданд ва хаста нашуда буданд, куҷо буд? Ва бо нақшаҳои бузурги чаппа кардани ҷаҳон чӣ шуд, вақте ки ҷаҳони бадбин танҳо моро чаппа кард? Ва дар бораи хонаҳои худи онҳо чӣ гуфтан мумкин аст, вақте ки хонаи Худованд дар харобазор монд? Арчаҳои Лубнон шифтҳои онҳоро оро медоданд, дар ҳоле ки маскани Худо хароб монд. Дар шукуфоии худ онҳо иҷозат доданд, ки хонаи Ӯ хароб шавад. Аммо фоидаи кӯтоҳмуддати онҳо хатари талафоти абадии мукофотро дошт. Зеро дар ҳоле ки онҳо худро бо шукуфоии барвақтӣ табрик мекарданд, Худованд метавонист ба Яҳудо он чизеро гӯяд, ки ба калисои Лаодикия гуфт: «Зеро ту мегӯӣ: “Ман сарватмандам, ва дороиам афзудааст, ва ба чизе эҳтиёҷ надорам”: ва намедонӣ, ки ту бадбахтӣ, ва мискинӣ, ва фақирӣ, ва кӯрӣ, ва урёнӣ» (Ваҳй 3:17).
Дар бораи худамон чӣ гуфтан мумкин аст, ки дар миллатҳои саноатӣ ширу асал менӯшем, гӯё дар замини ваъдашуда, дар ҳоле ки бисёре аз бародарон дар ҷойҳои камтар гуворо дороии ин дунёро кам доранд, аммо муҳаббати зиёд ба Худованди худ доранд? Ба чунинҳо Худованд мегӯяд, чунон ки ба калисои Смирна: «Ман аъмоли туро, ва ранҷу азоби туро, ва фақирии туро медонам, (аммо ту сарватмандӣ)» (Ваҳй 2:9).
Пешгӯии дуюм
Дар моҳи ҳафтум, пайғамбар Ҳаггай боз сухан гуфт. Дар ин вақт мардум ба пешгӯии аввал итоат карда буданд. Аммо, онҳо аз кори худ чандон қаноатманд набуданд, зеро онҳо аз фармони Худованд дар бораи истифодаи чӯб барои анҷоми хонаи Ӯ хушҳол набуданд. Аммо дар ҳама адолат, онҳо Навиштаро иҷро карда буданд: «Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд» (Ваҳй 2:7). Бо вуҷуди ин, онҳо ҳанӯз арзиши кори худро бо шекели маъбад чен мекарданд ва намефаҳмиданд, ки маъбад ченаки ҳақиқии шекел аст. Агар Худо дар хона зиндагӣ мекард, ҳузури Ӯ ҷалоли бузургтар аз ҳама нуқра, тилло ва сангҳои қиматбаҳое буд, ки барои сохтани он истифода мешуданд. Ва албатта наҷотёфтагон буданд, ки хонаи аз ҷониби Сулаймон сохташударо, ки дорои шукӯҳи бениҳоят буд, дар ёд доштанд (1 Вақоеънома 22:5). Онҳо аз намуди зоҳирии нисбатан камбизоати маъбади дуюм ба ҳайрат афтоданд. Онҳо фаромӯш карда буданд, ки Худои ҷалол ҳанӯз дар миёни онҳо зиндагӣ мекард: «Мувофиқи каломе ки Ман бо шумо аҳд баста будам, вақте ки шумо аз Миср берун омадед, Рӯҳи Ман дар миёни шумо боқӣ мемонад: натарсед» (Ҳаггай 2:5).
Дар ҳоле ки расулон ва пайғамбарон ба мукофоти худ рафтаанд, Петрус ба мо мегӯяд, ки «рӯҳи ҷалол ва Худо бар шумо қарор дорад» (1 Петрус 4:14). Ғайр аз ин, мо набояд гумон кунем, ки Худо онҳоеро, ки бо соддагӣ ва самимият ба Худованди худ дар муҳити хоксорона хидмат ва ибодат мекунанд, нафрат дорад. Худо одамони некро аз курсиҳои тиллоӣ афзалтар медонад: «Зеро дар куҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ омада бошанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам» (Матто 18:20).
Ва дар бораи маъбади абадият чӣ гуфтан мумкин аст? Агар Худо ваъда дода бошад, ки хонаи охиринро аз аввалӣ бузургтар хоҳад кард, дар бораи заифони ҷаҳон, ки ҳанӯз аз маннаи пинҳонӣ хоҳанд чашид, чӣ гуфтан мумкин аст? Ва дар бораи фақирон, ки ҳанӯз тиллои Ерусалими Навро поймол хоҳанд кард, вақте ки бо либосҳои сафед бо Наҷотдиҳандаи худ роҳ мераванд?
Пешгӯии сеюм
Дар моҳи нӯҳум, Худо ба қавми Худ дарси бузурги дигареро омӯзонд. Оё гӯшти қурбонӣ он чизеро, ки тавассути тамос бо либосҳои коҳинӣ ламс мекард, муқаддас мекард? «Коҳинон ҷавоб дода гуфтанд: “Не”» (2:12). Баръакс, «агар касе, ки аз ҷасади мурда нопок аст, ба яке аз инҳо даст расонад, оё он нопок хоҳад шуд? Ва коҳинон ҷавоб дода гуфтанд: “Нопок хоҳад шуд”» (2:13). Ин саволҳо дар бораи маъбад як масали пинҳонӣ доранд. Агар харобаҳои маъбад нопок мебуданд, пас мардум дар ҳоле ки хона хароб буд, нопок мешуданд. Аммо баръакс, аз нав бахшидани хона поксозиро ба амал овард, ки тавассути он мардуми эҳёшуда метавонистанд гумон кунанд, ки ҳамаи имтиёзҳои онҳо барқарор шудаанд. Ин роҳи дигари гуфтан аст, ки харобии хонаи рӯҳонии апостолӣ дар тӯли асрҳо барқароршавии шаҳодатро дар замонҳои баъдӣ истисно намекард. Дари тавба ҳеҷ гоҳ баста набуд, новобаста аз торикии аср. Ё чунон ки Худованд ба калисои Филаделфия гуфт: «Инак, Ман дарро ба рӯи ту кушодаам, ва ҳеҷ кас онро баста наметавонад» (Ваҳй 3:8).
Пешгӯии чорум
Ваҳйи ниҳоӣ ба Зерубобил, ҳокими Яҳудо аст. Новобаста аз он ки дар давоми панҷ империяи ғайрияҳудӣ, ки дар Дониёл пешгӯӣ шудаанд, чӣ рӯй медиҳад, Худо қавми Худро то омадани Масеҳ ҳифз хоҳад кард. Зерубобил ва Масеҳ ҳарду аз насли шоҳӣ ҳастанд ва ҳарду дар насабномаи Матто зикр шудаанд. Баръакс, насабномаҳои подшоҳони тавоно ба норавшанӣ нопадид мешуданд, дар ҳоле ки насли Подшоҳи подшоҳон бо фармони илоҳӣ бетағйир мемонд. Ҳамин тавр, онҳое низ, ки имрӯз ба Подшоҳ хидмат мекунанд, бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳанд кард, вақте ки салтанатҳои бутпарастон ба хок фурӯ мераванд. Агар мо бо Ӯ азоб кашем, бо Ӯ низ ҳукмронӣ хоҳем кард. Аз ин рӯ, Ӯ ба ғолиб дар калисои Тиатира мегӯяд: «Ӯ бар онҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; чунон ки зарфҳои кулолгар пора-пора мешаванд: чунон ки Ман аз Падари Худ гирифтам» (Ваҳй 2:27).
