АЗ ОМӮЗИШ Мавъизаи кӯҳӣ
Мавъизаи кӯҳӣ, ки дар Матто 5-7 омадааст, маҷмӯи васеи таълимоти амалиро дар бораи меъёри зиндагӣ, ки Худованд Исо аз пайравонаш интизор аст, дар бар мегирад. Матто 5 бо додани қоидаҳои Исо барои зиндагии масеҳӣ оғоз меёбад. Дар ҳоле ки дар наздикӣ «мардум» буданд, ки метавонистанд суханони Ӯро бишнаванд, ин таълим махсусан ба шогирдони Ӯ нигаронида шуда буд. Яке аз сабабҳое, ки Ӯ ба бисёр ҷанбаҳои ҳаёт дар робита ба амалияи Қонун ишора кард, дар он буд, ки Ӯ ба риёкории фарисиён ва саддуқиён муқобилат мекард. Ин пешвоёни динӣ на танҳо Қонунро ростқавлона риоя накарданд, балки ба он илова карданд ва аз он кам карданд, ки аҳамияти рӯҳонии татбиқи онро комилан аз даст доданд. Дар бораи онҳо Исо баъдтар гуфт: «Шумо дар хато ҳастед, зеро Навиштаҳо ва қудрати Худоро намедонед» (Матто 22:29 NIV).
Азбаски Инҷили Матто ба яҳудиён ва асри ояндаи салтанат нигаронида шуда буд, баъзеҳо бовар доранд, ки таълимоти Ӯ ба асри Калисо татбиқ намешавад. Гарчанде ки дуруст аст, ки дар салтанати оянда меъёрҳои баландтари Худованд амал хоҳанд кард, Калисо ҳоло зери Масеҳ ҳамчун Сарвари худ аст ва фармонҳои Ӯ барои шогирдон имрӯз ба мо баробар татбиқ мешаванд. «Тамоми Навиштаҳо аз ҷониби Худо нафас гирифта шудаанд ва барои таълим, сарзаниш, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст, то ки тамоми халқи Худо барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз бошад» (2 Тимотиюс 3:16-17).
Мавъизаи кӯҳӣ ба бисёр ҷанбаҳои ҳаёт — куштор, зино, талоқ, қасамҳо, интиқом, муҳаббат ба дигарон, ибодати ҳақиқӣ, дуо ва рӯзадорӣ дахл мекунад. Ӯ таълим дод, ки решаи гуноҳ дар дил пеш аз он ки ба амали гуноҳ табдил ёбад, оғоз меёбад. «Он чизе ки аз шумо мебарояд, ҳамон чизест, ки шуморо палид мекунад. Зеро аз дарун, аз дилҳои шумо фикрҳои бад, зино, дуздӣ, куштор, зино, тамаъкорӣ, бадхоҳӣ, фиреб, бешармӣ, ҳасад, ғурур ва беақлӣ мебарояд. Ҳамаи ин бадиҳо аз дарун меоянд ва шуморо палид мекунанд» (Марқӯс 7:20-23). Чӣ тавр мо метавонем ин хоҳишҳои гуноҳро бартараф кунем? Бо доварӣ кардани онҳо дар назди Худованд ва бошуурона фикрҳои худро ба он чизе ки муқаддас ва пок аст, равона кардан: «Ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки наҷиб аст, ҳар чизе ки дуруст аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки зебост, ҳар чизе ки қобили таҳсин аст — агар чизе аъло ё қобили ситоиш бошад — дар бораи чунин чизҳо фикр кунед» (Филиппиён 4:8). Вақте ки озмоишҳо ё васвасаҳо меоянд, ин ваъдаро дар хотир доред: «Ҳеҷ васвасае шуморо фаро нагирифтааст, магар он чизе ки барои ҳамаи мо маъмул аст. Ва Худо содиқ аст; Ӯ намегузорад, ки шумо аз он чизе ки метавонед таҳаммул кунед, васваса шавед. Аммо вақте ки шумо васваса мешавед, Ӯ инчунин роҳи халосӣ медиҳад, то шумо онро таҳаммул кунед» (1 Қӯринтиён 10:13).
Рӯҳи Қонун
Оятҳои зерин аз Матто 5 ба мо баъзе мисолҳоро медиҳанд, ки чӣ тавр Худованд аз тафсирҳои Қонун, ки аз ҷониби пешвоёни динӣ дода шуда буданд, иқтибос овард ва сипас ба онҳо рӯҳи Қонунро илова кард.
- 5:21: «Шумо шунидаед, ки ... кайҳо гуфта шуда буд: “Куштор накунед, ва ҳар кӣ куштор кунад, ба доварӣ дучор хоҳад шуд.” Аммо Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ ба бародар ё хоҳар хашмгин шавад, ба доварӣ дучор хоҳад шуд.»
- 5:27-28: «Шумо шунидаед, ки гуфта шуда буд: “Зино накунед.” Аммо Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ ба зане бо шаҳват нигоҳ кунад, аллакай дар дили худ бо вай зино кардааст.»
- 5:31-32: «Гуфта шудааст: “Ҳар кӣ зани худро талоқ диҳад, бояд ба вай шаҳодатномаи талоқ диҳад.” Аммо Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ зани худро талоқ диҳад, ба истиснои бевафоии издивоҷ, ӯро зинокор мегардонад.»
- 5:38-39: «Шумо шунидаед, ки гуфта шуда буд: “Чашм ба чашм, ва дандон ба дандон.” Аммо Ман ба шумо мегӯям, ки ба шахси бад муқобилат накунед. Агар касе ба руи рости шумо занад, дигарашро низ ба ӯ гардонед.»
- 5:43-44: «Шумо шунидаед, ки гуфта шуда буд: “Ҳамсояи худро дӯст дор ва душмани худро нафрат кун.” Аммо Ман ба шумо мегӯям: Душманони худро дӯст доред ва барои онҳое, ки шуморо таъқиб мекунанд, дуо кунед.»
- Яҳудиён ҳеҷ гоҳ Қонунро риоя карда наметавонистанд, ва мо низ бо қувваи худ наметавонем. Мо танҳо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас, ки дар имондорон сокин аст, ба ин меъёр расида метавонем: «Пас, мегӯям, бо Рӯҳ зиндагӣ кунед, ва шумо хоҳишҳои табиати гуноҳкорро қонеъ нахоҳед кард. Зеро табиати гуноҳкор он чиро, ки ба Рӯҳ мухолиф аст, мехоҳад, ва Рӯҳ он чиро, ки ба табиати гуноҳкор мухолиф аст. Онҳо бо ҳамдигар дар муноқишаанд, то шумо он чиро, ки мехоҳед, иҷро накунед. Аммо агар шумо аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шавед, шумо зери Қонун нестед» (Ғалотиён 5:16-18). Бо қабул кардани меъёрҳои баланде, ки Худованд дар мавъизаи кӯҳӣ нишон дод, ва бо кӯшиши амалӣ кардани онҳо, мо далели шогирдони ҳақиқии Худованд Исо буданамонро медиҳем.
Пас аз он ки Худованд «Хушбахтиҳоро» (Матто 5:1-12), ё «баракатҳои илоҳӣ»-ро таълим дод, Ӯ ба аҳамияти шаҳодати шогирдонаш муроҷиат кард.
Намак ва Нур – 5:13-16
Намак барои пешгирии фасод истифода мешавад. Исо гуфт: «Шумо намаки замин ҳастед. Аммо агар намак намаки худро гум кунад, чӣ тавр онро дубора намакдор кардан мумкин аст? Он дигар ба ҳеҷ чиз муфид нест, ба ҷуз аз он ки партофта шавад ва поймол карда шавад» (5:13). Ӯ ин метафораи намакро барои нишон додани шогирдон истифода бурд, ки ҳаёти онҳо бояд ба ҷаҳон таъсири мусбат дошта бошад. Намак ба гӯшт молида мешуд, то онро нигоҳ дорад ва аз фасод пешгирӣ кунад. Вақте ки шогирд ҳаёти пок ва ростқавлона зиндагӣ мекунад, намунаи ӯ бояд рафтори нодурусти атрофиёнашро боздорад.
Ин мисолҳои намакро дар ҷаҳон баррасӣ кунед: таъсири Вилям Вилберфорс ҳамчун сиёсатмадори масеҳӣ ба озод кардани ғуломон дар Англия оварда расонд; имони Ҷорҷ Мюллер ӯро водор кард, ки ба ҳазорон ятимони англис ғамхорӣ кунад; Флоренс Найнтингейл, «Хонум бо чароғ», гуфт, ки вай «даъвати масеҳӣ»-ро барои тағир додани рафти ҳамширагӣ гирифтааст. Мо шояд ба ҷаҳон мисли ин масеҳиён таъсир нарасонем, аммо мо бояд пурсем: «Ман ба атрофиёнам чӣ таъсир мерасонам?»
Исо инчунин ҳаёти масеҳиро ба нур будан дар ҷаҳони торик муқоиса кард: «Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳре, ки дар теппа аст, пинҳон шуда наметавонад. Одамон ҳам чароғро фурӯзон намекунанд ва онро зери коса намегузоранд. Ба ҷои ин, онро ба пояи худ мегузоранд, ва он ба ҳама дар хона нур медиҳад. Ҳамин тавр, бигзор нури шумо дар назди одамон дурахшад, то онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо дар осмон ситоиш кунанд» (5:14-16).
Интизори занги телефон
Ҷон Ҷандалӣ барои барқарор кардани муносибаташ бо Стив Ҷобс хеле кам кор кард. Аммо Худо, ки дар муносибати вайроншудаи мо бо Ӯ гунаҳкор нест, ҳама кореро, ки имкон дошт, барои барқарор кардани тамос бо мо анҷом додааст.
Падар Писарро фиристод, то Наҷотдиҳандаи ҷаҳон бошад (1 Юҳанно 4:14).
Худованд Исои Масеҳ ҳамчун кӯдак ба ҷаҳоне, ки Ӯ офарида буд, ворид шуд. Ӯ калон шуд. Ӯро барои покизагиаш нафрат карданд ва салиб заданд. Аммо вақте ки Ӯ мурд, Ӯ мурд, то нархи бартараф кардани монеаи гуноҳро, ки муносибати моро бо Ӯ баста буд, пардохт кунад. Ӯ мегӯяд:
Хуни Исои Масеҳ Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7).
Агар мо муҳаббат ва бахшиши Ӯро қабул кунем, пас муносибати мо бо Худо метавонад барқарор шавад. Аммо баъзе одамон аз ҳад зиёд мағрур ҳастанд, ки иқрор шаванд, ки ба бахшиш ниёз доранд. Ҷон Ҷандалӣ гуфт:
«Ин шояд аҷиб садо диҳад, аммо ман омода нестам, ҳатто агар яке аз мо дар бистари марг бошад ҳам, телефонро бардошта ба ӯ занг занам. ... Ғурур дар ман намехоҳад, ки ӯ ҳеҷ гоҳ фикр кунад, ки ман паи сарвати ӯ ҳастам.» 5 октябри соли 2011, Стив Ҷобс ба абадият дохил шуд. iPhone-и Ҷон Ҷандалӣ — бале, ӯ iPhone дошт — ҳеҷ гоҳ занг назадааст. Дӯсти азиз, соли 2020 соли хеле душвор буд, бисёриҳо дар саросари ҷаҳон аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва равонӣ азоб кашиданд. Бисёриҳо бидуни даъват кардани Худо барои наҷот додани ҷонҳои худ мурданд ва дар гуноҳҳои худ, бидуни Масеҳ, ба абадият рафтанд, то ҷазои гуноҳҳои худро барои абадият пардохт кунанд.
Шумо намедонед, ки соли 2021 барои шумо чӣ хоҳад дошт ва шумо намедонед, ки ҳаёти шумо кай ба охир мерасад.
Пас, лутфан ба Худованд Исо биёед, ба Ӯ иқрор шавед, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва намехоҳед абадиятро дар дӯзах барои оқибатҳои гуноҳҳои худ пардохт кунед. Лутфан тавба кунед ва аз Ӯ бахшиш пурсед, Ӯро ҳамчун наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед.
