САВОЛ: Оё Анания ва Сапфира аз Аъмол 5:1-11 дар биҳишт ҳастанд?
ҶАВОБ: Дар калисои ибтидоӣ мӯъминон моликияти худро ба тавре тақсим мекарданд, ки «дар миёни онҳо касе ниёзманд набуд» (Аъмол 4:32-35 TNIV). Дар асл, «Онҳо амвол ва дороиҳоро мефурӯхтанд, то ба ҳар касе, ки ниёз дошт, бидиҳанд» (Аъмол 2:45). Луқо ду мисоли чунин тақсимкуниро сабт кардааст – яке хуб ва дигаре гунаҳкор.
Барнабос «замини худро фурӯхт ва пулро оварда, ба пойҳои расулон гузошт» (Аъмол 4:37). Амали ӯ беғаразона ва қурбонӣ буд. Анания ва Сапфира низ як қитъаи заминро фурӯхтанд, аммо тасмим гирифтанд, ки як қисми пулро барои худ нигоҳ доранд, дар ҳоле ки зоҳиран тамоми даромади фурӯшро ба расулон медоданд. Ин як амали қасдан, беинсофона ва риёкорона буд. Вақте ки Анания ба дурӯғгӯӣ муттаҳам шуд, «ӯ афтод ва мурд» (Аъмол 5:5), ва вақте ки занаш Сапфира низ ба дурӯғгӯӣ муттаҳам шуд, ӯ низ афтод ва мурд (Аъмол 5:10). Ҷазои онҳо барои ин гуноҳи фиреб ва риёкорӣ марги фаврӣ буд. Табиист, ки «Тарси бузурге тамоми калисо ва ҳамаи онҳоеро, ки дар бораи ин ҳодисаҳо шуниданд, фаро гирифт» (Аъмол 5:11).
Анания ва Сапфира аъзои калисои ибтидоӣ дар Ерусалим дар даврае буданд, ки «Худованд ҳар рӯз ба шумораи онҳое, ки наҷот меёфтанд, илова мекард» (Аъмол 2:47). Дар ин вақт, ҳамаи аъзои ин калисо мӯъминони ҳақиқӣ бо «як дил ва як ақл» буданд (Аъмол 4:32). Ин маънои онро дорад, ки Анания ва Сапфира дар биҳишт ҳастанд, мисли ҳамаи мӯъминони ҳақиқӣ, ки мурдаанд. Танҳо аз он сабаб, ки онҳо аз ҷониби Шайтон ба гуноҳ таъсир карда шуданд, ба амнияти абадии онҳо таъсир намерасонад. Гуноҳ муоширати моро бо Худо вайрон мекунад, аммо на наҷотеро, ки Ӯ пешниҳод мекунад (Юҳанно 10:28-29). Анания ва Сапфира ҳамчун фарзандони Худо интизом гирифта шуданд (Ибриён 12:6-11). Онҳо нишон медиҳанд, ки Худо баъзан мӯъминро аз сабаби гуноҳ барвақт ба хона мебарад (1 Қӯринтиён 11:29-32).
Ин фиреб аввалин гуноҳи сабтшуда дар ҳаёти калисо аст. Чунин ба назар мерасад, ки Худо дар оғози давраи нав ба аҳамияти зиндагии худотарсона таъкид мекард ва дар бораи ҷиддияти гуноҳ ҳушдор медод. Он дар Аъмол 5:1-11 сабт шудааст, то ҳамаи моро аз ин дарс ёдоварӣ кунад. Ба ҳамин монанд, дар даврае, ки Қонуни Аҳди Қадим таъсис дода мешуд, Нодоб ва Абиҳу пас аз саркашӣ аз фармони Худо мурданд (Ибодат 10:1-2). Ба ҳамин монанд, гуноҳ метавонад зуд ҳал карда шавад, вақте ки Худованд дар замин дар давраи Ҳазорсола ҳукмронӣ мекунад (Ишаъё 65:20).
Ин ҳодиса ба мо муқаддасии Худо ва гуноҳкории моро ёдоварӣ мекунад (Румиён 3:23; Ваҳй 4:8). Албатта, Ӯ сазовори итоат ва эҳтироми мост. Оё мо дар иқрор кардани гуноҳҳои худ ва тавба кардан зуд ҳастем, зеро «Ҳеҷ чиз дар тамоми офариниш аз назари Худо пинҳон нест» (Ибриён 4:13; 1 Юҳанно 1:9)? Оё тарзи ҳаёти мо тағир дода мешавад, то бештар ба Худованд монанд шавад (Румиён 12:1-2; 2 Қӯринтиён 3:18; 7:1; 1 Таслӯникиён 4:7; 1 Петрус 1:15; 2 Петрус 3:11)? Биёед ростқавл бошем ва роҳҳои риёкоронаи худро тарк кунем.
Вақте ки масеҳӣ гуноҳ мекунад, чӣ мешавад?
Дар байни чизҳои дигар, ин ҷанбаҳои амалии ҳаёти масеҳӣ таъсир мерасонанд: Нур хира мешавад ва торикӣ меафзояд – 1 Юҳанно 1:6 Шодии наҷот гум мешавад – Забур 51:12; 1 Юҳанно 1:4 Адолат кам мешавад – 1 Юҳанно 3:4-10 Муҳаббат ошуфта мешавад – 1 Юҳанно 4:7-21 Муошират халалдор мешавад – 1 Юҳанно 1:3, 6-7 Эътимод заиф мешавад – 1 Юҳанно 3:19-22 Саломатӣ таҳдид мешавад – 1 Қӯринтиён 11:30
