Оё мо мисли ширеш часпидаем?
Муҳаббати ҳақиқӣ бештар бо садоқати доимӣ нишон дода мешавад, на бо бӯсаи лаҳзаина. Пас аз марги шавҳаронашон, Ноомӣ духтарарӯсони худро ташвиқ кард, ки «ба хона баргарданд». Орфа итоат кард, ӯро бӯсид ва рафт. Аммо Рут ба Ноомӣ нишонаи муносибати пойдорро дод: «Рут ба ӯ часпид». Ду ояти баъдӣ дилҳои ин ду занро ба таври возеҳ ошкор мекунанд. Орфа фавран «ба назди мардум ва худоёни худ» баргашт, дар ҳоле ки Рут гуфт: «Маро маҷбур накун, ки туро тарк кунам ё аз ту баргардам. Ҳар куҷое ки ту равӣ, ман ҳам меравам, ва ҳар куҷое ки ту истӣ, ман ҳам меистам. Мардуми ту мардуми ман хоҳад буд ва Худои ту Худои ман хоҳад буд».
Вақте ки мо майл дорем, ки ба бӯса, оғӯш ё дастфишорӣ аҳамияти зиёд диҳем, бояд дар хотир дорем, ки чӣ тавр Худованди мо бо бӯса хиёнат карда шуд. Аксар вақт он нишонаҳои меҳрубонӣ дар субҳи якшанбе барои Худованд, мардуми Ӯ ва манфиатҳои Ӯ шояд чизи муҳимтаре аз бӯсаҳои Орфа набошанд. Ин аст, ки мо тамоми ҳафта ба кӣ часпидаем ва ҳар рӯз бо кӣ меравем, ки оё дар мо муҳаббат ва хоҳиши Рут ҳаст ё не. Оё мо мардуми Ӯро ҳар рӯз мардуми худ месозем? Инҳо нишонаҳои ҳақиқии часпидани содиқона мебошанд, ки маънои «мисли ширеш часпидан»-ро дорад.
Дар хотир доред, ки Худованди мо садоқатро, ки бо кӯшиш ва садоқати ҳаррӯза нишон дода мешавад, назар ба ифодаҳои осон ва лаҳзаинаи меҳрубонӣ хеле бештар қадр мекунад. Посухи Ӯро ба зане, ки Ӯро аз байни мардум таъриф кард, ба назар гиред:
Ӯ гуфт: «Балки хушбахтанд онҳое, ки каломи Худоро мешунаванд ва ба он итоат мекунанд» (Луқо 11:28). Инчунин ба назар гиред, ки нишонаи фарқкунандаи онҳое, ки «аввал масеҳӣ номида шуданд», ин буд, ки онҳо ба Худованд «бо тамоми дили худ» часпиданд (Аъмол 11:26,23).
