Матни зеринро Чарлз Стадд (1860 - 1931), миссионери бритониёӣ, ки дар Чин, Ҳиндустон ва Африқо ба Худованд хидмат кардааст, навиштааст. Ин андешаҳоро бо эҳтиёти муайян ва бо каме юмор бояд қабул кард. Бо вуҷуди ин, Худо метавонад онҳоро барои ламс кардани дилҳои мо истифода барад:
Даҳ ҷосус шоколад буданд. Онҳо об шуда, бар тамоми ҷамъомади Исроил паҳн шуданд ва онҳоро ба кремҳои шоколадӣ — «нармҳо», ки аз рӯ ба рӯ шудан бо оташ ва об дар пеши худ метарсиданд, табдил доданд. Худо ҳамаи онҳоро дубора ба дег андохт ва чил сол дар биёбон ҷӯшонд ва онҳоро дар он ҷо гузошт. Ӯ ба шоколадҳо ниёзе надорад. Ӯ чизҳои хурдро нафрат намекунад, балки «шоколадҳо»-ро; зеро Ӯ гуфт: «Кӯдакони шумо замини ваъдашударо, ки шумо аз сабаби гӯш кардани одамон ва нафрат кардани Ман аз даст додаед, мерос хоҳанд гирифт» (Ададҳо 13).
Юнус як бор сарбози шоколадӣ шуд. Ба ӯ гуфтанд, ки ба Африқо равад, ӯ ба Ливерпул рафт ва ба киштӣ ба Амрико савор шуд. Хушбахтона, ӯ ба тӯфон ва наҳанге дучор шуд, ки пас аз се рӯзи омӯзиш ба ӯ дуо гуфтан ва итоат карданро омӯзонд ва ӯро дубора ба роҳи дуруст баргардонд (Юнус 1).
Ҳеҷ чиз шоколадҳоро ба мисли каме шамол дар байни халқи Худо нишон намедиҳад. Павлус ва Барнабос як бор чунин доштанд. Аз таҷрибаи худ ҳукм карда, ман гумон мекунам, ки он вақт баъзе шоколадҳо буданд, ки фавран ба туман афтоданд!
Пеш аз он, онҳо қасам хӯрда буданд, ки ба халқҳои бутпараст мераванд; аммо ин шамол байни П. ва Б. онҳоро аз роҳ баровард. Агар онҳо аз ШОКОЛАД сохта намешуданд, мегуфтанд: «Ин ҳодисаи байни Павлус ва Барнабос танҳо зарурати наздик шуданро ба Худо ва иҷрои дақиқтар ва саривақтии он чизеро, ки Ӯ ба ман гуфта буд, зиёд мекунад; пас ман каме зудтар ба Африқо меравам — ҳамин тамом!»
Мушкилот, хатарҳо, беморӣ, марг ё ихтилофот ҳеҷ касро ба ҷуз шоколадҳо аз иҷрои иродаи Худо боз намедоранд. Вақте ки касе мегӯяд, ки дар роҳ шер ҳаст, масеҳии ҳақиқӣ фавран ҷавоб медиҳад: «Ин барои ман базӯр кофӣ нест; ман як ё ду хирси дигарро мехоҳам, то ба ман арзанда бошад, ки биравам.» C.T.S.″
