Оё шумо намунаҳои худотарсонаро пайравӣ мекунед?
Ягона роҳе, ки шахс метавонад намунаи худотарсона бошад, ин дар имон реша давондан аст. Нависандаи Ибриён ба мо мегӯяд, ки
бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст (Ибриён 11:6 NASB).
Ба ёдам зане меояд, ки 12 сол хунравӣ дошт (Марқӯс 5:25-34). Аз онҳое, ки рақамҳоро дар Навиштаҳо омӯхтаанд, истифода бурда, мебинем, ки як тафсири 12, ки ба ду зарб шаш баробар аст, ба мо мегӯяд, ки шаҳодати кофӣ (ду) вуҷуд дошт, ки вай нокомил буд (шаш) – тавсифи ҳар як шахс бе имон ба Худованд Исои Масеҳ.
Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Ин зан солҳо барои наҷот ёфтан аз бемориаш мубориза бурд. Чанд нафари мо дар бораи гуноҳ ҳамин корро кардаем? Мо бо қувваи худ ва бо кӯмаки ҳамаи захираҳои ин замин ҳар кори имконпазирро кардем, то аз гуноҳамон шифо ёбем, то ба осмон равем, на ба дӯзах. Пас аз бадтар ва бадтар шудан, ин зан ниҳоят аз ҷустуҷӯи кӯмак аз духтурон даст кашид ва дар бораи Исо шунида, қарор дод, ки Ӯро ҷустуҷӯ кунад. Оё шумо дар бораи Исо шунидаед? Ӯ Писари комили Худост, ки дар салиб ба ҷои ҷазои шумо мурд ва дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд, ки нишон медиҳад, ки гуноҳҳои шумо бахшида мешаванд ва шумо метавонед дар Ӯ ҳаёти нав дошта бошед. Зани Марқӯс ба Исо бовар карда омад, ки Ӯ метавонад ӯро шифо диҳад – ва Ӯ шифо дод!
Ӯ ба вай гуфт: «Духтарам, имони ту туро шифо дод; ба саломатӣ рав ва аз бемории худ шифо ёб».
Оё шумо шифои Ӯро барои худ ҷустуҷӯ кардаед? Оё Ӯ Наҷотдиҳандаи шумост? Агар не, дигар интизор нашавед – имрӯз ба Ӯ бовар кунед!
Фарқ надорад, ки шумо мард ҳастед ё зан, писар ҳастед ё духтар – ягона роҳи ба осмон рафтан ин бовар кардан ба Худованд Исои Масеҳ аст. Ӯ гуфт:
«Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам; ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
Ҳамин тавр, танҳо ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки дар имондорон зиндагӣ мекунад, метавон ба Худо писанд омад ва аз дил корҳои нек кард (Ғалотиён 5:22-23). Танҳо ин шахсон метавонанд намунаҳои худотарсона бошанд! Се зане, ки дар ин нашрия омӯхта шудаанд, бо намунаи худ на танҳо ба атрофиёнашон таъсир расониданд, балки самараи имони онҳо ба миллатҳо таъсир расонд. Бигзор мо ба имони онҳо пайравӣ кунем.
