Оё шумо гӯш медиҳед?
Ҳама ҳайрон ва дар ҳайрат монда, ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ маъно дошта бошад?» Дигарон бо тамасхур мегуфтанд: «Онҳо аз шароби нав пур шудаанд». —Аъмол 2:12-13 NKJV
Ба онҳое ки даъват шудаанд… Масеҳ қудрати Худо ва ҳикмати Худост. —1 Қӯринтиён 1:24
Дар Ерусалим чизҳои ҳайратангез рӯй медоданд: шамоли сахти тӯфонӣ, забонҳои оташ бар сари одамон нишаста, ва Ҷалилияҳои бесавод бо забонҳо ва лаҳҷаҳое сухан мегуфтанд, ки ҳеҷ гоҳ наомӯхта буданд! Вақте ки издиҳоми кунҷков ҷамъ омад, ду вокуниш ба ин рӯйдодҳои мӯъҷизавӣ пайдо шуд. Аввалӣ нодонӣ эътироф кард ва фаҳмиш ҷуст; дуюмӣ фаҳмишро тахмин кард ва аз ин рӯ нодониро нишон дод. Аввалӣ барои омӯхтан савол дод; дуюмӣ изҳорот дод, ки гӯё ҳеҷ чизро омӯхтанӣ нест. Аввалӣ ақли ба ҳақиқат кушодаро ифода мекунад; дуюмӣ ақли бо ақидаҳои худ бастаро.
Чизҳо чандон тағйир наёфтаанд. Инсони муосир, ки бо сабти библиявии мӯъҷизаҳо рӯ ба рӯ мешавад, яке аз ду корро мекунад. Ё манбаъ ва маънои онҳоро меҷӯяд, ё тахмин мекунад, ки азбаски ӯ ҳеҷ чизро надидааст ва онҳо ба қуттии хурди бастае, ки ӯ воқеият меномад, мувофиқат намекунанд, метавонад онҳоро бо такаббур ҳамчун афсонавӣ – тасаввуроти онҳое, ки «аз шароби нав пур шудаанд», рад кунад.
Аммо Худо то ҳол худро ба онҳое, ки мехоҳанд гӯш диҳанд, ошкор мекунад, ҳамон тавре ки Ӯ ба он одамон дар Ерусалим дар рӯзи Пантикост ошкор кард. Дар он маврид Рӯҳи Муқаддас тавассути Петрус сухан гуфт ва пурсишгарони ҳайронро ба Масеҳ ишора кард. Имрӯз Ӯ то ҳол тавассути хизматгорони худ ба ҳамин тарз сухан мегӯяд, зеро онҳо Исои Масеҳро ҳамчун Худованд бо шодӣ эълон мекунанд.
Як киноякунанда, ки аллакай қарор дода буд, ки масеҳиён «аз шароби нав пур шудаанд», як бор пурсид: «Чӣ тавр ман медонам, ки оё ман даъват шудаам?» Ҷавоби хирадмандона фавран баргашт: «Саволе, ки шумо бояд бо он рӯ ба рӯ шавед, ин нест, ки ‘Оё ман даъват шудаам?’, балки ‘Оё ман гӯш медиҳам?’»
Оё шумо гӯш медиҳед?
