Оё шумо фикр мекунед, ки дар рӯзи марги худ бедор шуда, хоҳед донист, ки ин рӯзи охирини шумост? Новобаста аз он ки мо чӣ қадар кӯшиш мекунем, ки умри худро бо машқҳои мунтазам, парҳези серғизо ва беҳтарин ёрии тиббӣ дароз кунем; новобаста аз он ки шумо кистед, ҳатто сарвазири Ҷопон, ё дар куҷоед: дар маркази савдо дар Дания, ё дар як шаҳраки хурд дар наздикии Чикаго, ки парадро тамошо мекунед, ё дар мактаб дар Техас, ё дар супермаркет дар Ню-Йорк, ё дар минтақаи ҷангӣ дар Африқо ё Украина, «рӯзи охирин» ҳанӯз ҳам хоҳад омад, ва аксар вақт бе огоҳӣ! Чӣ қадар одамон, чанд дақиқа пеш аз садамаи марговар, ҳатто тасаввур карда метавонанд, ки лаҳзаҳои пешомада чӣ хоҳанд дошт? Ва барои онҳое, ки як ё ду сония пеш аз фаро расидани марг ба он рӯ ба рӯ мешаванд, шумо фикр мекунед, ки чанд нафар вақт доранд, ки фикрҳои худро барои наҷот ба Худо гардонанд?
Ногаҳонии марг
Фоҷиа аксар вақт ногаҳонӣ, бе огоҳӣ рух медиҳад. Он ҳамчун зарба меояд, лаззат ва тасаллиро ногаҳон қатъ мекунад ва ҷараёни муқаррарии ҳаётро вайрон мекунад.
Чӣ тавре ки моҳиён дар тӯри бад гирифтор мешаванд, ва чӣ тавре ки паррандагон дар дом афтода мешаванд; ҳамин тавр фарзандони одам дар замони бад гирифтор мешаванд, вақте ки он ногаҳон бар онҳо меафтад (Воиз 9:12).
Фоҷиа «ногаҳон дар як лаҳза меояд» (Ишаъё 30:13).
Огоҳӣ барои абадият
Вақте ки он рӯз барои шумо меояд, оё шумо барои абадият омода хоҳед буд? Худо бо раҳмати худ моро бе огоҳӣ дар бораи сарнавишти абадии мо нагузоштааст:
Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид; балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Ӯ аз гунаҳкорон илтимос мекунад, ки барои наҷот ба Ӯ рӯ оваранд:
«Ба ҳаёти Ман қасам, — мегӯяд Худованд Худо, — Ман аз марги шарир хурсандӣ намекунам; балки аз он ки шарир аз роҳи худ баргардад ва зиндагӣ кунад» (Ҳизқиёл 33:11);
Имрӯз агар овози Ӯро бишнавед, дилҳои худро сахт накунед (Ибриён 4:7);
Агар тавба накунед, ҳамаатон низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд (Луқо 13:3).
Шитоби имрӯз
Шумо танҳо имрӯз зиндагӣ мекунед. Гузашта рафт, ва оянда номаълум аст, ки ҳозираро ягона вақте месозад, ки шумо боварӣ доред, ки доред. Агар шумо ягон вақт аз гуноҳи худ ба Худо рӯ оваред, ин фардо нахоҳад буд, зеро фардо ҳеҷ гоҳ нахоҳад омад. Ҳоло ягона вақтест, ки шумо доред!
Аз фардо фахр накун; зеро намедонӣ, ки як рӯз чӣ меорад (Масалҳо 27:1);
Ҳоло вақти мақбул аст; инак, ҳоло рӯзи наҷот аст (2 Қӯринтиён 6:2).
Оё шумо тасаввур мекунед, ки як рӯз бедор шуда мегӯед: «Имрӯз рӯзест, ки ман мемирам. Вақти он расидааст, ки бо Худо муносибатро дуруст кунам»? Не, шумо ҳар рӯз бедор шуда, ба корҳои муқаррарии худ машғул мешавед, ҳеҷ гоҳ ба охири ҳаёт фикр намекунед. Масъалаи масъулияти худро барои гуноҳҳои худ ба таъхир андохтан хатарнок аст. «Вақти таваллуд шудан ва вақти мурдан» ҳаст (Воиз 3:2).
Барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо пас аз ин доварӣ: ҳамин тавр Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд (Ибриён 9:27–28).
Шумо дар назди Худо хоҳед истод!
Даъвати сабркунандаи Худо
Худо ба шумо сабркунанда вақт додааст, аммо Ӯ шуморо даъват мекунад, ки ниёзи худро ба бахшиш дарк кунед ва ҳоло ба Ӯ рӯ оваред.
Худованд… нисбат ба мо сабркунанда аст, намехоҳад, ки касе нобуд шавад, балки ҳама ба тавба оянд (2 Петрус 3:9).
Оё шумо Ӯро ба таъхир мегузоред?
Хонандаи азиз, ин метавонад рӯзи охирине бошад, ки шумо барои қабули пешниҳоди ройгон ва пурмуҳаббати Худо дар бораи бахшиш ва наҷот доред. Ба Исои Масеҳ, ки барои шумо мурд ва дубора эҳё шуд, фарёд кунед. Ба Ӯ эътимод кунед, ки ҷони шуморо наҷот диҳад. Ҳоло ин корро кунед, пеш аз он ки дер шавад!
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад; балки то ки ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад. Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад: аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст (Юҳанно 3:16–18).
