Оё шумо дар ҷойҳои дуруст меҷӯед?
Дар ҷустуҷӯи тилло, марди камбағал ба теппае дар Буркина-Фасо, Африқои Ғарбӣ сафар кард. Пас аз фаҳмидани як табиб дар шаҳр, ӯ барои кӯмак ба назди ӯ рафт. Табиб, як марди дорувор, ваъдаи калон дод. Ӯ гуфт, ки агар мард доруи ӯро харад ва бинӯшад, ба зудӣ тилло пайдо мекунад ва сарватманд мешавад.
Мард ба табиб пул дод ва доруро нӯшид. Сипас ӯ барои кофтани тилло рафт. Аммо ба ҷои сарватманд шудан, ӯ худро маҷрӯҳ кард ва кор карда натавонист. Ӯ тилло наёфт. Аз пушаймонӣ пур шуда, гуфт: «Ман муддати тӯлонӣ ҷустуҷӯ кардам, аммо то ҳол он чизеро, ки ба ман бештар лозим аст, наёфтам.»
Ин мард хоҳиши самимӣ барои пайдо кардани тилло дошт, аммо ӯ дар ҳама ҷойҳои нодуруст ҷустуҷӯ кард. Новобаста аз он ки чӣ қадар кӯшиш кард, ӯ бенатиҷа монд. Вазъияти ӯ ба бисёре аз одамоне монанд аст, ки Худоро меҷӯянд – онҳо дар ҳама ҷойҳои нодуруст меҷӯянд. Мувофиқи Китоби Муқаддас, «Роҳе ҳаст, ки ба назари одам дуруст менамояд, аммо оқибати он роҳи марг аст» (Масалҳо 14:12 NKJV).
Одамон аксар вақт дар ҷустуҷӯи Худо роҳеро интихоб мекунанд ва сипас мефаҳманд, ки он нодуруст аст. Баъзе одамон бовар доранд, ки ҳама роҳҳо ба осмон мебаранд ва ҳама динҳо роҳе ба Худо пешниҳод мекунанд. Баъзеҳо бовар доранд, ки самимият кофӣ аст. Дигарон бовар доранд, ки мо метавонем Худоро тавассути корҳои нек, ҳаёти ахлоқӣ ё равшании зеҳнӣ пайдо кунем.
Одамоне, ки ин ақидаҳоро доранд, метавонанд самимӣ бошанд, аммо онҳо дар ҷойҳои нодуруст ҷустуҷӯ мекунанд ва ин як мушкили ҷиддӣ аст. Вақте ки сухан дар бораи шинохтани Худо ва доштани муносибати шахсӣ бо Ӯ меравад, интихоби роҳи дуруст муҳим аст.
Бе Худо мо гумроҳем. Агар мо дар роҳи нодуруст идома диҳем, ҳеҷ гоҳ Ӯро нахоҳем ёфт. Ин маънои онро дорад, ки мо дар гуноҳҳои худ хоҳем монд ва ин ба доварии Худо оварда мерасонад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо ҳама гуноҳкорем: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23). Он инчунин ба мо мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23).
Далел ин аст, ки танҳо як роҳ барои пайдо кардани Худо вуҷуд дорад. Танҳо як роҳ барои наҷот ёфтан аз гуноҳ ва доштани сулҳ бо Ӯ вуҷуд дорад. Ин роҳ Исо, Писари Худо аст. Ӯ гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас ба назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
Исо манбаи ҳаёти ҷовидонӣ аст. Ӯ гуфт: «Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровонтар дошта бошанд» (Юҳанно 10:10). Ҳаёте, ки Ӯ медиҳад, сулҳ, бахшиши гуноҳҳо, рафъи гуноҳ ва шодии абадӣ дар ҳузури Худоро дар бар мегирад. Ҳаёте, ки Ӯ медиҳад, аз он чизе ки мо тасаввур карда метавонем, бештар аст ва он абадӣ аст!
Аммо чӣ тавр мо ин ҳаёти фаровонро қабул мекунем? Бо танҳо ба Масеҳ такя кардан, ки моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад. «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Исо дар салиби Ҷолҷота мурд, дафн шуд ва пас аз се рӯз аз мурдагон эҳё шуд.
Вақте ки мо ба он чизе ки Масеҳ барои мо кардааст, бовар мекунем ва тӯҳфаи ройгони ҳаёти ҷовидонии Ӯро қабул мекунем, Ӯ моро «бегуноҳ» эълон мекунад. Ӯ моро бо Худо мувофиқ мекунад ва ба мо сулҳ медиҳад. «Бо имон сафед шуда, мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем» (Румиён 5:1).
Оё шумо мехоҳед Худоро бишносед? Оё ба бахшиши Ӯ ниёз доред? Агар ҳа, бахшиши Ӯ ва тӯҳфаи ҳаёти ҷовидонии Ӯро талаб кунед. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад, наҷот хоҳад ёфт» (Румиён 10:13). Инро имрӯз кунед, ва шумо худро дар ҷои дуруст барои он чизе ки ба шумо бештар лозим аст, хоҳед ёфт. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
