Оё шумо кӯшиш мекунед, ки беҳтар намоед?
Пас аз як рӯзи тӯлонии сафар ва хоби хеле бади шабона, ки пеш аз як рӯзи дигари пуршиддат дар беморхонаи калон, дар ҳоле ки писараш ҷарроҳии калон дошт, Ҷек хаста шуда буд. Аз ин рӯ, хонандаро ба ҳайрат намеорад, ки Ҷек баробари ба ҳуҷраи худ дар меҳмонхонае, ки дар он ҷо иқомат дошт, рост ба бистар рафт. Аммо, танҳо пас аз ду соат ӯро бонги хатарҳои сӯхтор бедор кард. Ҷек ба ҳаракат даромад ва ҳайрон шуд: «Ман дар куҷоям? Шояд ин танҳо хоб бошад.» Аммо не; ҳамин вақт, овози фармондиҳанда аз баландгӯяк эълон кард: «Ҳама бояд фавран биноро тарк кунанд. Лутфан ором бошед ва ҳама хуб мешаванд. Фавран биноро тарк кунед. Ташаккур.»
Бо ин эълон Ҷек аз бистар ҷаҳида хест; ӯ хоб намедид! Бо либоси шабонааш, ӯ тасмим гирифт, ки дар берун ҳамин тавр пайдо нашавад. «Ман метавонам ба Худованд Исо «ҳамон тавре ки ҳастам» биёям, чунон ки суруди дӯстдоштаи ман мегӯяд,» Ҷек фикр кард, «аммо аз дидани одамон бидуни каме ҳам бошад, худро ба тартиб овардан хиҷолатовар хоҳад буд.» Ҷек саросемавор курта ва шимашро пӯшида, шонаро аз мӯяш гузаронд, фикри озори онро дошт, ки ӯ бояд равад, хусусан азбаски ӯ дар ошёнаи панҷум буд ва бӯи дуд бадтар мешуд. Ҷек дар торикӣ пойафзолашро гирифта, ниҳоят омода шуд.
Вақте ки ӯ ба поён фаромад, яке аз охиринҳо, Ҷек ҳамаро дар як вестибюли ба меҳмонхона монанд ҷамъшуда ёфт. Ӯ ба худ табассум мекард, вақте ки ба атроф нигоҳ кард ва фикр кард: «Эҳ, ман хеле шодам, ки ба ин одамон монанд нестам – мӯйҳои девона, пижамаҳои хандаовар – ман мутмаинам, ки агар онҳо интихоб медоштанд, дар ҷамъият ин тавр намедиданд.» Аммо, вақте ки онҳо ба Ҷек нигоҳ карданд, як дарки ташвишовар ӯро фаро гирифт: «Ман ҳеҷ гоҳ ба оина нигоҳ накарда будам. Чӣ мешавад, агар онҳо дар бораи ман ҳамин чизро фикр кунанд?»
Дере нагузашта Ҷек сабук шуд, ки фаҳмид, ки дуд дар асл натиҷаи ғизои хеле дароз дар печи микроволновка монда буд.
Ҷек ба ҳуҷраи худ баргашта, бори дуюм ба хоб омода шуд. Аммо аввал, ба оина нигоҳ карда, ӯ пай бурд, ки пеши куртаи тугмадори ӯ каме каҷ ба назар мерасад; ӯ тугмаи болоро нагирифта буд. Сипас ӯ дид, ки пойафзолҳои дар пояш буда аз ду ҷуфти гуногун буданд. Акнун ӯ мутмаин буд, ки дигарон низ зоҳири ӯро хандаовар фикр кардаанд!
Вақте ки Ҷек ба хоб рафт, ӯ дар бораи бисёр одамони дигар мисли ӯ фикр кард. Китоби Муқаддас мегӯяд
Ҳама [одамон] гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд (Румиён 3:23 KJV)
ва Худо бояд рӯзе гуноҳкоронро доварӣ кунад. Аммо, ҳамон тавре ки Ҷек фикр мекард, ки ӯ метавонад худро ба тартиб орад, то дар назди ҳама дар меҳмонхона беҳтар намояд, бисёр одамон фикр мекунанд, ки онҳо метавонанд корҳои нек кунанд, то дар назди Худо ва дигар одамон беҳтар намоянд. Дар ниҳоят, Ҷек кашф кард, ки ӯ аз дигар меҳмонон беҳтар набудааст.
Ҳар касе, ки фикр мекунад, ки метавонад худро бо корҳои нек «ба тартиб орад», ба зудӣ хоҳад фаҳмид, ки онҳо хато мекунанд. Мебинед,
ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлос ҳастанд; ва ҳамаи мо мисли барг пажмурда мешавем, ва гуноҳҳои мо, мисли бод, моро бурдаанд (Ишаъё 64:6)
Ин аст
на бо корҳои адолате, ки мо кардаем, балки мувофиқи раҳмати Худ Ӯ [Худо] моро наҷот дод (Титус 3:5)
Исо, Писари Худо ба замин омад ва довариро барои ҳар як гуноҳкоре, ки ба Ӯ имон меорад, ба дӯш гирифт.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад [дар кӯли оташ], балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад [дар осмон] (Юҳанно 3:16)
Агар дуде, ки Ҷек бӯй мекард, натиҷаи сӯхтори воқеӣ мебуд, ӯ метавонист ҷони худро аз даст диҳад, агар барои фирор аз бино хеле дер интизор мешуд. Муҳимтар аз ҳама, ҳар як гуноҳкоре, ки барои қабули Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ хеле дер интизор мешавад, то абад дар кӯли оташ гум мешавад. Оё шумо ба Исо эътимод кардаед, ба ин васила аз оташ ва доварии Худо раҳо ёфтаед? Оё Исо Наҷотдиҳандаи шумост? Оё шумо ба сӯи осмон меравед? Ё, шумо ба таъхир меандозед, чунон ки Ҷек кард, дар ҳоле ки шумо кӯшиш мекунед, ки худро беҳтар намоед? Дигар интизор нашавед – ҳоло ба Ӯ эътимод кунед! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
