Ду портрет аз ҷониби рассоми олмонӣ Штернберг - «Духтари рақсандаи ӯ» ва «Салиб» - бо як қатор ҳолатҳои ғайриоддӣ ба ҳам алоқаманданд.
Вохӯрии рассом
Духтари зебое, ки ҳамчун модел барои портрети аввал хидмат мекард, ба расми нотамоми азоби ниҳоии Худованд Исои Масеҳ таваҷҷӯҳи ғайриоддӣ зоҳир кард. Рӯзе ӯ шарҳ дод:
«Ӯ бояд як марди хеле бад буда бошад, ки ба ин тариқ ба салиб мехкӯб шудааст». Штернберг ҷавоб дод:
«Не, Ӯ марди хуб буд, беҳтарине, ки то ҳол зиндагӣ кардааст! Дар ҳақиқат, Ӯ барои ҳама одамон мурд». «Оё Ӯ барои шумо мурд?» - пурсид духтари ҳайрон. Ин савол ба рассом таассуроти амиқ гузошт. Ӯ Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ намешинохт ва намефаҳмид, ки наҷот тавассути имон ба Масеҳ ва марги кафорати Ӯ дар салиб қабул карда мешавад. Аммо, пас аз чанде, ӯ ба як ҷамъомади масеҳиёни хоксор рафт, ки ӯро ба Масеҳ бурданд. Штернберг, ки ҳоло маҳорати техникии ӯ бо дили пур аз муҳаббат ва шукргузорӣ ҳамроҳ шуда буд, расми салиби худро ба итмом расонд ва дар зери он ин суханонро навишт:
Инро ман барои ту кардам; ту барои ман чӣ кардӣ?
Таъсири расм
Он дар як галереяи машҳур гузошта шуд, ки дар он ҷо як графи ҷавони аристократ бо номи Зинзендорф онро дид ва аз суханони дар зери он навишташуда таъсир гирифт. Ӯ масеҳӣ буд, аммо аз нокомии худ дар хидмат ба Худованд мутмаин шуд. Ӯ баъдтар ташкилкунандаи як бародарии миссионерӣ шуд.
Мушкилоти шахсӣ
Ман аз шумо хоҳиш мекунам, ки ба саволи духтари лӯлӣ ҷавоб диҳед:
«Оё Ӯ барои шумо мурд?» Агар Ӯ мурд,
«Шумо барои Ӯ чӣ кор карда истодаед?»
Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт (Румиён 10:9)
