«Ҳуҷраҳои паҳлӯии атрофи маъбад дар ҳар сатҳи пайдарпай васеътар буданд. Сохтори атрофи маъбад дар марҳилаҳои болоравӣ сохта шуда буд, то ки ҳуҷраҳо ҳангоми боло рафтан васеъ шаванд. Зинапоя аз қабати поёнӣ ба қабати болоӣ тавассути қабати миёна боло мерафт» (Ҳизқиёл 41:7).
Мо ҳеҷ гоҳ набояд қаноатманд бошем, ки дар туманҳои водӣ истироҳат кунем, вақте ки қуллаи кӯҳи Табор моро интизор аст. Шабнами кӯҳҳо чӣ қадар пок аст, ҳавои кӯҳӣ чӣ қадар тару тоза аст, хӯрок ва нӯшокии онҳое, ки дар боло зиндагӣ мекунанд, ки тирезаҳояшон ба Ерусалими Нав нигоҳ мекунанд, чӣ қадар бой аст! Бисёре аз муқаддасон қаноатманданд, ки мисли одамон дар конҳои ангишт зиндагӣ кунанд, ки ҳеҷ гоҳ офтобро намебинанд. Ашк чеҳраҳои онҳоро ғамгин мекунад, вақте ки онҳо метавонистанд бо равғани осмонӣ тадҳин шаванд.
Ман мутмаинам, ки бисёре аз имондорон дар зиндон азоб мекашанд, вақте ки онҳо метавонистанд дар боми қаср қадам зананд, ба манзараи зебо ва Лубнон нигоҳ кунанд. Бедор шавед, имондорон, аз ҳолати пасти худ! Танбалӣ, сустӣ, сардӣ ё ҳар чизеро, ки ба муҳаббати поки шумо ба Масеҳ халал мерасонад, партоед. Ӯро Сарчашма, Марказ ва Он касе созед, ки ҳар як лаззати ҷони шуморо фаро мегирад. Дигар аз дастовардҳои ночизи худ қаноатманд набошед. Барои ҳаёти баландтар, олиҷанобтар ва пурратар кӯшиш кунед. Ба сӯи осмон! Ба Худо наздиктар! Ч.Ҳ.С.
Ман мехоҳам ба баландтарин қулла бароям, Ва дурахши ҷалоли дурахшонро бигирам; Аммо ман то он даме, ки осмонро ёбам, дуо хоҳам кард, Худованд, маро ба замини баландтар роҳнамоӣ кун!
На ҳамаи мо беҳтарин зиндагии худро дорем. Мо дар водиҳо мемонем, зеро аз баромадан ба кӯҳҳо метарсем. Нишебӣ ва ноҳамворӣ моро рӯҳафтода мекунад, аз ин рӯ мо дар тумани водиҳо мемонем ва ҳеҷ гоҳ сирри кӯҳҳоро намеомӯзем. Мо намедонем, ки аз худпарастӣ чӣ гум мешавад, чӣ ҷалоле моро интизор аст, агар танҳо ҷуръати баромадан дошта бошем, ё чӣ баракатҳоеро пайдо хоҳем кард, агар танҳо ба кӯҳҳои Худо бароем! Ҷ.Р.М.
Ч.Ҳ.С. / Ҷ.Р.М.
