Дар кадом синну сол?
Оё шумо ягон бор фикр кардаед, ки баъзе одамон дар Библия чандсола буданд, вақте ки онҳо ба корҳое шурӯъ карданд, ки Худоро ҷалол медоданд? Он чизе ки дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда навишта шудааст, беназир аст, зеро ҳангоми дар батни модараш буданаш, вақте ки ӯ саломи модари Худованди худро шунид, аз шодӣ ҷаҳид (Луқо 1:40-44). Воқеан, дар ин мо ба ёд меорем, ки ҳаёти кӯдакони батн барои Худованд азиз аст.
Дар тамоми Навиштаҳо мо мебинем, ки дигарон дар синну соли гуногун буданд. Самуил (1 Самуил 2:18) ва духтари ғуломи асир дар достони Наамон (2 Подшоҳон 5) кӯдакон буданд. Дигарон дар Библия, ки дар наврасӣ ё аввали бистсолагӣ, агар на пештар, имони худро ба Худо нишон доданд, Исоқ, Юсуф, Довуд, Ирмиё ва Дониёлро дар бар мегиранд. Марям, модари Исо, ва ҳамаи шогирдон низ хеле ҷавон буданд. Петрус ҳадди аққал 20-сола буд (Матто 17:24-27, Хуруҷ 30:13-14) дар солҳои хидмати Исо, аммо Юҳанно эҳтимолан хеле ҷавонтар буд, бо назардошти он ки ӯ Ваҳйро беш аз 60 сол пас аз маслуб шудани Худованд навишт.
Мо, имондорон, бояд ташвиқ шавем, ки ҳаёти худро дар аввали умр ба Худованд бахшем. Дар ин дунё чизе ба даст намеояд, пас чаро чунон зиндагӣ кунем, ки гӯё чизе ҳаст? Худо ҳамеша ба хоҳишҳо ва некӯаҳволии мо таваҷҷӯҳ дорад, аммо вақте ки мо кӯшиш мекунем, ки ба Ӯ итоат кунем ва Ӯро ҷалол диҳем, Ӯ шод мешавад. Хушбахтона, вақте ки мо ба атроф менигарем, ҷавонон ва инчунин пиронсолонро мебинем, ки Худовандро дар ҳаёти худ дар ҷои аввал — баландтарин мавқеъ — мегузоранд. Павлус навишт: «Ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас, писанди Худо, ки хидмати оқилонаи шумост, пешкаш кунед» (Румиён 12:1 NKJV). Тарҷумаи дигар оятро бо гуфтани «... хидмати рӯҳонии ибодати шумо» (NASB) ба итмом мерасонад. Ҳаёти мо бояд дар ибодати Ӯ гузарад.
Дар замоне, ки он чизе ки барои Масеҳ карда шудааст, ошкор мешавад, дар кадом синну сол нишон дода мешавад, ки шумо ба пайравӣ аз Ӯ ҳамчун Худованд, ва на танҳо ҳамчун Наҷотдиҳанда, шурӯъ кардаед? Ин чизест, ки шумо бояд дар ҷавонӣ оғоз кунед — ҳар қадар зудтар бошад, ҳамон қадар беҳтар!
Худо барои кӯмак ба мо дар ин хоҳиш дастурҳои зиёде додааст ва мо бояд ба Каломи Ӯ гӯш диҳем (Забур 119:9). Бигзор мо онро ҳар рӯз хонем, фурӯтанона ва бо дуо аз Ӯ омӯзем.
