Пас, чӣ қадар хушбахт аст донистани он ки Худои наҷоти мо, Он ки дар Масеҳ пурра зоҳир шудааст, ин аст
«Худои ҳама тасаллӣ». Ин ибора пеш аз ибораи дигар меояд -
«Падари раҳматҳо»; яъне, чунон ки мо мефаҳмем, раҳматҳо ё шафқатҳое, ки ба мо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ дода шудаанд, ҳама тавассути Ӯ аз дили Падар ба мо равон шудаанд. (Румиён 12:1; 1 Юҳанно 3:1-ро муқоиса кунед.) Ба ҳамин монанд, Худо чашма ва манбаи мубораки ҳама тасаллиест, ки метавонад қабул шавад, ва Ӯ ин аст, зеро Ӯ Худои эҳё аст. Акнун, ки Ӯ дар марги Писари маҳбуби худ пурра ҷалол ёфтааст, Ӯ дар адолат озод аст, то мавҷи пурқуввати тасаллии худро, бе ягон монеа аз ҷониби Ӯ, ба дилҳои ғамгини халқи худ дар ҳар гӯшаи ҷаҳон равон кунад.
Ягона монеаи ҷараёни он, дар ҳар вақти эҳтиёҷ ва изтироб, дар ҳолати худи мост. Барои Ӯ роҳи равшане барои хидмат кардан сохта шудааст; аммо, афсӯс! қабули он аксар вақт аз сабаби беимонӣ ва набудани интизории мо боздошта мешавад.
Истисноияти тасаллии Худо
Дар баробари ин бояд дар хотир дошт, ки агар Ӯ
«Худои ҳама тасаллӣ» бошад, берун аз Ӯ тасаллӣ нест. Ин яке аз камбудиҳои ғамангези халқи Ӯст, ки онҳо аксар вақт дар мавсими ғам ба дигар манбаъҳо барои сабукӣ ва таскин муроҷиат мекунанд; ва ба ин васила онҳо дарсҳои муборакеро, ки Ӯ мехоҳад тавассути машқҳои худ дар зери таъзири Ӯ ба онҳо омӯзонад, аз даст медиҳанд. Мисли Исроили қадим, ба ҷои он ки дар зери фишор фавран ба Худаш рӯ оваранд, онҳо аксар вақт ба обанборҳои шикаста, ки об нигоҳ дошта наметавонанд, муроҷиат мекунанд. Дар миёни чизҳои ноаён зиндагӣ накарда, онҳо ҳамдардӣ ва дастгирии инсониро мехоҳанд ва ба ин васила кӯшиш мекунанд, ки худро тасаллӣ диҳанд, аммо дер ё зуд дарк мекунанд, ки ҳамон чизе, ки онҳо бештар орзу мекарданд ва барои худ ба даст оварданд, танҳо як воситаи дигари ғам буд. Не! Худо
«Худои ҳама тасаллӣ» аст, ва мотамгирони Ӯ ба Ӯ бастаанд, зеро танҳо Ӯ метавонад либоси мотами онҳоро кашад ва онҳоро бо шодӣ бибандад, ва онҳоро водор созад, ки Ӯро ҳамду сано гӯянд ва хомӯш набошанд. Ин муносибати танҳо ба Ӯ интизор шуданро қабул карда, онҳо ба зудӣ хоҳанд фаҳмид, ки агар гиря шаб давом кунад, шодӣ субҳ меояд. Бинобар ин, бигзор ин ду чиз дар дилҳои мо нақш баста шаванд, ки Худаш манбаи ҳама тасаллии мост, ва дар ҷои дигар тасаллӣ ёфт намешавад.
Хусусияти тасаллибахши Худо
Инчунин бояд қайд кард, ки тасаллӣ додан хислати Ӯст - яъне, ба ибораи дигар, Ӯ Худои тасаллибахш аст. Чунон ки расул мегӯяд,
Ӯ моро дар ҳама мусибатҳои мо тасаллӣ медиҳад (2 Қӯринтиён 1:4)
ва боз дар боби 7,
Бо вуҷуди ин, Худо, ки афсурдаҳолро тасаллӣ медиҳад (2 Қӯринтиён 7:6)
Ҳамин тавр дар Забур низ, масалан,
Ӯ дилшикастагонро шифо медиҳад ва захмҳои онҳоро мебандад (Забур 147:3)
Дар ҳар яке аз ин порчаҳо мушоҳида хоҳад шуд, ки феъл дар замони ҳозира аст, ки амал дар натиҷа хос аст, ва аз ин рӯ, ин он чизе нест, ки Худо баъзан агар мо ба Ӯ интизор шавем, анҷом медиҳад, балки он чизест, ки Ӯ ҳамеша анҷом медиҳад, зеро ин хислат ва шодии Ӯст, ки ин корро кунад. Аз ин рӯ, ҳеҷ гоҳ набояд савол ба миён ояд, Оё Ӯ мехоҳад тасаллӣ диҳад? Балки ин бояд бошад, Оё мо дар ҳолате ҳастем, ки ин хидмати муборакро аз Худаш қабул кунем? Чӣ Худоест, ки мо бо Ӯ сару кор дорем! Он ки тамоми дили худро дар домени торикии марг тавассути атои Писари маҳбуби худ баён кардааст; Он ки, буда
«дар раҳмат сарватманд, барои муҳаббати бузурги худ, ки моро дӯст дошт… моро бо Масеҳ зинда кард»; ва Он ки, дар ҳоле ки мо аз ҷаҳоне мегузарем, ки ғам ва мусибат насиби мост, худро ба мо ҳамчун Худои тасаллибахш муаррифӣ мекунад - Худо, чунон ки Павлус мегӯяд,
«ки моро дар ҳама мусибатҳои мо тасаллӣ медиҳад». Ва оё Ӯ ҳоло ҳам ҳамин тавр нест? Ӯ Он нест, ки аз эҳсоси заъфҳои мо таъсир наёбад, ва аз ин рӯ мо метавонем бо ҷуръат ба тахти файз барои раҳмати лозим ва кӯмаки саривақтӣ наздик шавем.
Чӣ хушхабари тасаллӣбахш аст ин барои дилҳои хаста, бори гарон ва ғамгин!
