«Петрус рӯй гардонда, шогирдеро, ки Исо дӯст медошт, дид, ки аз паси Ӯ меравад, ки ӯ низ дар вақти хӯроки шом ба синаи Ӯ такя карда буд ва гуфт: «Худовандо, кӣ Туро таслим мекунад?» Петрус ӯро дида, ба Исо гуфт: «Худовандо, ин мард чӣ?» (Юҳанно 21:20-21) Аввалин коре, ки шумо пас аз сухан гуфтани Худо ба шумо мекунед, муҳим аст. Исо ба Петрус мегуфт, ки ӯ чӣ гуна хидмат хоҳад дошт ва чӣ гуна марг хоҳад кашид (Юҳанно 21:18-19). Ин лаҳзаи муқаддас дар ҳаёти Петрус буд, зеро Худованди ӯ пардаи ояндаи ӯро бардошт. Ҳаёти ӯ осон набуд, балки ҳаёте буд, ки аз ҷониби Худованд ва Устоди ӯ таъин ва баракат дода шуда буд.
Петрус ба ҷои посух додан ба он чизе ки Исо ба ӯ гуфт, ба шогирдони худ нигоҳ кард. Нигоҳи ӯ ба Юҳанно, шогирде, ки Исо дӯст медошт, афтод. «Аммо, Худовандо, ин мард чӣ?» Петрус пурсид. Ба Петрус нав хабари ғамангези марги ояндааш дода шуда буд. Чӣ қадар табиист, ки вазифаи худро бо вазифаи дигарон муқоиса кунад! Ин васвасаи бузурги хизматгорони Худост: муқоиса кардани вазъияти худ бо вазъияти дигарон. Оё Худо ба дӯсти ман хонаи калонтар дод? Оё Худо наздики дӯсти маро шифо дод, на наздики маро? Оё Худо ба дӯсти ман иҷозат дод, ки барои кораш қадрдонӣ ва ситоиш гирад, дар ҳоле ки ман беном мемонам? Оё Худо ба як масеҳии дигар иҷозат дод, ки ба оилааш наздик бимонад, дар ҳоле ки ман аз оилаи худ дур ҳастам?
Исо ба Петрус ва Юҳанно супориш дод, ки ду роҳи гуногунро тай кунанд, аммо ҳам Петрус ва ҳам Юҳанно ҳаёти моро ғанӣ гардонданд. Исо медонист, ки вақте хизматгор чашмони худро аз устод дур карда, ба як хизматгори дигар тамаркуз мекунад, то чӣ андоза хатарнок аст. Тамаркузи шумо дар куҷост? Оё шумо бештар аз он ки Худо бо шумо чӣ гуна муносибат мекунад, ба он ки Ӯ бо каси дигар чӣ гуна муносибат мекунад, таваҷҷӯҳ доред?
