Парешониҳои хатарнок аз фоидаҳои оянда
Шумо чӣ кор мекардед агар мешунидед, ки шумо ба мероси наздик, маблағи калон аз амвол ҳуқуқ доред? Умуман, аввалин чизе, ки ба сари одам меояд, ин савол дар бораи он аст, ки чӣ тавр ин фоидаро истифода бурдан мумкин аст. Аксари одамон эҳтимол пардохти қарз, ташкили таъмири хона, харидани тӯҳфаҳо, сармоягузорӣ, харидани хоҳиши беҳуда ё хайрияро баррасӣ мекунананд. Имондорон метавонанд фикр кунанд, ки фоизеро ба ходимони Худованд ва кори Ӯ диҳанд.
Чанде пеш, як шиносе, ки мо ӯро Ҷо Смит1 меномем, шунид, ки як дӯсти чандинсолааш вафот кардааст ва дар васияташ дастур додааст, ки маблағи муайяне ба Ҷо дода шавад. Ӯ маҳз ҳамон чизеро кард, ки аксарият дар ин ҳолат интизор буданд: Ӯ орзу мекард, ки бо ин пул чӣ кор карда метавонад! Аммо, Ҷоро ба ҳайрат овард, ки чӣ тавр ин фоидаи интизорӣ фикрҳои ӯро фаро гирифт! Мутаассифона, мулоҳизаҳои ӯ умуман ба он чизе тамаркуз мекарданд, ки ӯ бо пул карданӣ буд – на он чизе, ки Худованд аз ӯ талаб мекард. Хушбахтона, пеш аз гирифтани маблағ, ӯ худро ба даст гирифт ва фикрҳо ва маблағҳояшро ба Худованд супурд. Ин раванди пурра ба Ҷо дар бораи худаш чизеро омӯзонд: ҳатто пеш аз он ки пул аз они ӯ шавад, ба осонӣ имкон дод, ки чизҳои заминӣ ӯро аз вобастагии зарурӣ ва роҳнамоии дуогӯёна аз Худованд парешон созанд!
Ҳама осебпазиранд
Оё дигарон ҳастанд, ки ин дарсро омӯзанд? Ҳамчун пайравони Масеҳ, мо бояд дилҳои худро ба он чизе, ки абадӣ аст, на ба чизҳое, ки имрӯз ҳастанд ва фардо аз байн мераванд – махсусан ба он чизҳои заминӣ, ки танҳо интизорӣ доранд, бахшем. Ин фикрест, ки Худованд баён кардааст:
«Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд. Аз ин рӯ, дар бораи фардо фикр накунед, зеро фардо дар бораи чизҳои худ фикр хоҳад кард» (Матто 6:33-34 KJV).
Ғайр аз ин, чанд нафар орзу мекунанд ё нақшаи ба даст овардани дороиҳоро доранд, ё бо дурнамои оянда машғул мешаванд, бе он ки Худовандро ба ин фикрҳо ва нақшаҳо даъват кунанд? Ин далел низ дар таълимоти Яъқуб баррасӣ шудааст:
«Биёед, эй онҳое, ки мегӯед: «Имрӯз ё фардо ба фалон шаҳр меравем ва дар он ҷо як сол мемонем ва хариду фурӯш мекунем ва фоида ба даст меорем», дар ҳоле ки шумо намедонед, ки фардо чӣ хоҳад шуд. Зеро ҳаёти шумо чист? Он буғест, ки каме пайдо мешавад ва баъд аз байн меравад. Зеро шумо бояд бигӯед: «Агар Худованд хоҳад, мо зиндагӣ хоҳем кард ва ин ё онро хоҳем кард» (Яъқуб 4:13-15).
Парешон шудан аз дороиҳои эҳтимолии оянда дом аст, ки хеле барвақт дар ҳаёт оғоз меёбад. Ҳамчун кӯдакони хурдсол, интизории тӯҳфаҳои интизорӣ ва хоҳиши «Умедворам, ки ман мегирам …» метавонад ақлҳои хурдро беист банд кунад. Ин гуна умеди фоидаи заминӣ моро ба калонсолӣ пайравӣ мекунад ва бояд назорат карда шавад.
«Вақте ки кӯдак будам, мисли кӯдак сухан мегуфтам, мисли кӯдак мефаҳмидам, мисли кӯдак фикр мекардам; аммо вақте ки мард шудам, чизҳои кӯдаконаро дур кардам» (1 Қӯринтиён 13:11).
Аммо мо на ҳамеша ин корро мекунем. Ҳатто ҳамчун калонсол, тӯҳфаи интизории Ҷо аз амволи дӯсташ ӯро озмуд. Дар дурнамои наздик, ӯ ноком шуд, зеро аз он фоидаи эҳтимолӣ парешон шуд.
Қиморбозӣ, аз ҷумла харидани чиптаҳои лотерея, васвасаи дигари хатарнокро пешниҳод мекунад, ки дар он шахс аз пули осони интизорӣ парешон мешавад. Чунин фаъолиятҳо, ки имондорон бояд аз онҳо худдорӣ кунанд, умеди сарватро бо вуҷуди имкониятҳои ночизи бурднокӣ баланд мебардоранд. Ин фаъолияти дунявӣ бешубҳа дилро аз чизҳои осмонӣ парешон мекунад. Фикрҳои бурднокӣ ва чӣ кор кардан бо пули мукофот метавонанд ба осонӣ ба умеди марказӣ ва мавзӯи мунтазами сӯҳбат табдил ёбанд. Ин қудрати ғуломкунандаи қиморбозӣ аст – фикри фишоркунанда ин мешавад: «Агар ман бурд кунам, чӣ мешавад?» Часбиши нашъамандии қиморбозӣ ба парешонии муайян аз чизҳои абадӣ табдил меёбад.
Ташвиқи Китоби Муқаддас
Агар мо молҳои моддиро ҷӯем, бояд суханони Павлусро ба назар гирем:
«Худотарсӣ бо қаноатмандӣ фоидаи бузург аст» (1 Тимотиюс 6:6).
Инчунин, ба он чизе, ки Худованд Худои мо ба Иброҳим гуфт, пас аз он ки ӯ аз фоидаи воқеии молиявӣ тавассути ғаниматҳои подшоҳоне, ки дар Ҳастӣ 14 шикаст дод, даст кашид, нигаред:
«Ман сипари ту ва мукофоти бузурги ту ҳастам» (Ҳастӣ 15:1).
Ин ду оят ба имондор хотиррасон мекунанд, ки ба умеди осмонии худ нигоҳ кунад, эътироф карда, ки
«чашм надидааст, гӯш нашунидааст ва ба дили инсон дохил нашудааст, чизҳое, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст» (1 Қӯринтиён 2:9).
Чаро орзуи молҳои моддӣ кунем ё ба онҳо даст дароз кунем, вақте ки Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки
«рӯзи Худованд мисли дузд дар шаб хоҳад омад; дар он осмонҳо бо садои бузург аз байн хоҳанд рафт, ва унсурҳо бо гармии шадид об хоҳанд шуд, замин низ ва корҳое, ки дар он ҳастанд, сӯхта хоҳанд шуд» (2 Петрус 3:10).
Дуруст аст, ки вақте ин рӯй медиҳад, имондорон кайҳо аз ин манзили заминӣ рафтаанд – бо Худованд, ки онҳоро дӯст медорад, аммо ин оятҳо исбот мекунанд, ки молҳои заминӣ муваққатӣ ҳастанд ва арзиши абадӣ надоранд.2
Аз аксуламали аввалияи Ҷо ба мероси эҳтимолӣ, ӯ шахсан фаҳмид, ки моддигароӣ – ҷамъоварӣ ё хоҳиши молҳо – аз худои ин аср аст. Ҳатто агар мустақиман ибодат карда нашавад ҳам, он бешубҳа ба рӯҳ ҷалби хеле васвасакунанда дорад. Он барои таваҷҷӯҳ ва ҳатто муҳаббати ӯ рақобат мекард. Оё Худованд Исо нагуфт, ки
«ҳеҷ кас наметавонад ба ду хӯҷаин хизмат кунад: зеро ё якеро нафрат мекунад ва дигареро дӯст медорад; ё ба яке часпида, дигареро нафрат мекунад. Шумо наметавонед ба Худо ва мамон хизмат кунед» (Матто 6:24)?
Аз ин рӯ, банд будани Ҷо бо фоидаи пулии интизорӣ ӯро ба ҳайрат овард. Ӯ дарёфт, ки ба осонӣ чизҳои заминӣ ӯро парешон мекунанд – ҳатто онҳое, ки интизорӣ доранд – аз нигоҳ доштани чашмони худ ба Он ки мехоҳад ягона мукофоти бузурги ӯ бошад.
Ташвиқи дӯстона
Бигзор ин фикрҳо ҳам ба нависанда ва ҳам ба хонанда хотиррасон кунанд, ки мо бояд тамаркузи худро ба Худованд мустаҳкам кунем. Мо бояд ба Ӯ ҷалб ва бо Ӯ машғул бошем! Таҷрибаи Ҷо сабт шудааст, то моро ташвиқ кунад, ки чӣ тавр чизҳои заминӣ, ҳатто умеди баъзе неъматҳои моддии оянда, метавонанд имондоронро озмоиш кунанд ва моро аз он чизе, ки абадӣ аст, парешон созанд. Биёед мо
«ба Исо нигоҳ кунем» (Ибриён 12:2).
ЭЗОҲҲО
- Номи аслии ӯ нест, аммо ин таҷриба, ки барои бисёриҳо ғайриоддӣ нест, дар ин ҷо бо иҷозати ӯ сабт шудааст.
- Магар ин ки маблағҳо ё молҳои заминӣ барои сармоягузориҳои осмонӣ истифода шаванд –
«Барои худ ганҷҳоро дар осмон ҷамъ кунед, ки дар он на куя ва на занг вайрон намекунад, ва дар он дуздон шикаста намедароянд ва дуздӣ намекунанд» (Матто 6:20).
Ҳақиқат, инчунин таҷрибаи халқи Худо, на танҳо исбот мекунад, ки худотарсӣ фоида аст, балки вақте ки бо қаноатмандӣ, ки ба Худо эътимод дорад, ҳамроҳӣ мекунад, он фоидаи бузург аст. Мо чизе ба дунё наовардем, ва ҳар чизе ки мо дар ин дунё ба даст орем, маълум аст, ки мо чизе аз он берун бурда наметавонем.
«Хӯрок ва либос дошта, бо инҳо қаноатманд хоҳем буд» (1 Тимотиюс 6:8 NKJV).
—Ҳамилтон Смит, Номаи аввал ба Тимотиюс (мутобиқшуда)
