Бекор набошед
Аз ибтидои замон, мо мебинем, ки ба аввалин инсон, Одам, аз ҷониби Худо масъулият дода шудааст (Ҳастӣ 2:15). Одам бояд бо нигоҳ доштани Боғи Адан машғул мешуд. Худо ҳеҷ гоҳ нахост, ки инсон танҳо нишинад ва ҳеҷ кор накунад. Инсон бояд машғул бошад!
Худо ба ҳар як имондор тӯҳфаи рӯҳонӣ додааст. Тӯҳфаҳои рӯҳонӣ ба мо дар лаҳзаи наҷот дода шуданд. Мо инчунин истеъдодҳо дорем. Ин истеъдодҳо ё қобилиятҳо метавонанд пеш аз наҷот ёфтани мо зоҳир шуда бошанд. Бо вуҷуди ин, мо бояд ба ҳаракат даровардани тӯҳфае, ки дар мост, машғул бошем.
Дар 2 Тимотиюс 1:6, Ҳаввори Павлус Тимотиюсро ташвиқ кард, ки тӯҳфаеро, ки Худо ба ӯ дода буд, истифода барад. Худо мехоҳад, ки мо истеъдодҳои худро низ дар хидмат ба Худованд истифода барем.
Нишастан ё истодан?
Дар 1 Самуил 1:9, мо дар бораи Илӣ коҳин мехонем. Ҳанно бо дили вазнин ба маъбад омада буд, то дуо кунад, ва Илӣ коҳин бо ӯ сӯҳбат кард. Мо Илӣро мебинем, ки на истода, балки дар курсии назди дари дар нишастааст, вақте ки ӯ бояд истода мебуд. Дар Ибриён 10:11 гуфта шудааст: «Рӯз ба рӯз ҳар коҳин истода, вазифаҳои динии худро иҷро мекунад».
Шубҳае нест, ки чаро Илӣ Ҳанноро нодуруст доварӣ кард ва нодуруст фаҳмид. Илӣ кунд шуда буд. Ӯ ба тавре ки барои коҳинон пешбинӣ шуда буд, машғул набуд! Бепарвоӣ, бепарвоӣ ва бекорӣ ба ҳаёти Илӣ омада буд. Ин ӯро аз ҳушёр будан ва аз ҷиҳати рӯҳонӣ бо Худо мувофиқ будан бозмедошт.
Довуд низ қурбонии бекорӣ шуд! Бекории ӯ ба гуноҳе оварда расонд, ки ӯ бо Батшоба содир кард (2 Самуил 11:1-5). Довуд бояд ба ҷанг мерафт (ояти 1). Довуд ба ҷое расид, ки ба ӯ тааллуқ надошт ва ӯ Худоро беҳурмат кард ва ба худ ва Батшоба ғам ва андӯҳ овард. Ӯ дар болои боми хонааш қадам мезад, гӯё ҳеҷ коре надошт. Вақте ки мо бекор мешавем, мо метавонем кафолат диҳем, ки мушкилот моро пайдо хоҳад кард!
Илӣ нишаста буд, вақте ки ӯ бояд истода мебуд, ва Довуд қадам мезад, вақте ки ӯ бояд дар ҷанг бар зидди душман истода мебуд.
Одамони бекор ё одамони машғул?
Дуркас (Табита) зане буд, ки барои Худо ҳаракат мекард! Вай медонист, ки тӯҳфаи рӯҳонии ӯ чист, ва онро барои хидмат ба бевазанони ниёзманд истифода мебурд (Аъмол 9:36). Вай эҳтимол беш аз як тӯҳфа дошт. Вай хоҳари саховатманд ва дилсӯз буд.
Дуркас истеъдод ва қобилияти худро барои дӯхтани либос барои бевазанон истифода мебурд. Ин барои он заноне, ки дигар шавҳар надоштанд, то ниёзҳои онҳоро таъмин кунанд, чӣ қадар рӯҳбаландкунанда буд! Вай вақти худро оқилона истифода мебурд. Вай барои Худованд машғул буд. Вай баракати бузург шуд!
Дар вақти маргаш, либосҳое, ки ӯ дӯхта буд, ба ифтихори хидмати ӯ оварда шуданд. Чӣ баракати дучанд буд, вақте ки ӯ аз мурдагон эҳё шуд (Аъмол 9:40). Хушҳолии бузург ва ҷалол ба Худо фарёди он рӯз буд! Дуркас ҳеҷ гоҳ ба худ иҷозат намедод, ки бекор ёфт шавад!
Дар 1 Тимотиюс 5:13-14 бевазанони ҷавон ташвиқ карда мешаванд, ки дубора издивоҷ кунанд ва фарзанддор шаванд ва бекор намонанд. «Мо мешунавем, ки баъзеҳо дар байни шумо бекоранд» (2 Таслӯникиён 3:11). Баъзе муқаддасон дар калисои ибтидоӣ ҳис мекарданд, ки азбаски Худованд ба зудӣ бармегардад, онҳо набояд кор кунанд ва онҳо бекор монданро интихоб карданд. Онҳо бепарво ва суст шуданд. Ба онҳо фармон дода шуд ва ташвиқ карда шуд, ки ба кор баргарданд (3:12) ва аз кардани кори дуруст хаста нашаванд!
Дар Ишаъё 32:9-12 мо дар бораи баъзе занони бепарво мехонем. Ин занон аз Ерусалим буданд. Онҳо бароҳат ва бепарво шуданд. Ба онҳо огоҳӣ дода шуд, ки бархезанд ва шунаванд, ки Худо чӣ мегӯяд. Ҳукм меомад ва онҳо барои натиҷа омода набуданд.
Вақте ки мо ба корҳои Худо бепарво мешавем, мо ба таври худкор бекор мешавем, дастҳоямонро мепечонем ва истироҳат мекунем. Вақте ки мушкилот меояд, чӣ тавр мо метавонем зинда монем, агар рӯзҳои худро бекор гузаронем? Мо аз тарс меларзидем! Ин огоҳӣ ба ин занони Ерусалим буд!
Масъулият!
Худо моро барои ҳама чизе, ки ба мо додааст, дар назди Ӯ масъул медонад! Ӯ интизор аст, ки дар ҳоле ки Ӯ дур аст, мо барои Ӯ машғул ва кор хоҳем кард. Бо вазифаҳои ҳаррӯзаи ҳар рӯз ва тӯҳфаҳо ва қобилиятҳое, ки Худо ба мо додааст, барои бекорӣ вақт набояд бошад! Мо бояд хоҳиши вақти бештар дар ҷадвали худ дошта бошем, то ки мо барои Худо бештар кор кунем!
Худо аз мо интизор нест, ки барои Ӯ хаста шавем ё занг занем. Ӯ медонад, ки мо низ ба истироҳат ниёз дорем. Ӯ хеле огоҳ аст, ки мо барои оилаҳои худ вақт лозим аст. Худо инчунин аз миқдори вақте, ки Ӯ ба ҳар як фарзанди худ додааст, хеле огоҳ аст. Ӯ моро барои ин миқдори вақт дар назди Ӯ масъул медонад. Ӯ интизори дидани ҳосилнокӣ аст! Воиз 10:18 мегӯяд: «Агар одам танбал бошад, болорҳо меафтанд; агар дастҳояш бекор бошанд, хона об мечакад».
Худо Довудро барои амалҳояш масъул донист. Довуд аз роҳи хидмат ба роҳи васваса қадам гузошт. Дар натиҷа, кӯдаки Батшоба мурд ва куштори шавҳараш Уриё нодида гирифта нашуд. Довуд барои гуноҳи зино ва куштор нархи гарон пардохт.
Кундӣ ва бепарвоии Илӣ ба ӯ ҷони худро арзиш дод! Ӯ Ҳанноро ба мастӣ айбдор кард ва дар бораи рафтори писаронаш ҳеҷ коре накард (1 Самуил 3:11-14).
Дар Матто 25:14-28, мо дар бораи масали Истеъдодҳо мехонем. Хоҷа баргашт, то бубинад, ки баъзе хизматгорон он чизеро, ки ӯ дар аввал ба онҳо дода буд, зиёд кардаанд, аммо яке накардааст. Ӯ ҳамчун бевафо тавсиф карда шуд. Он каме, ки ба ӯ дода шуда буд, аз ӯ гирифта шуд ва ба касе дода шуд, ки аллакай бештар дошт. Хоҷаи ӯ намехост баҳонаҳо ва сабабҳои ӯро бишнавад. Ӯ нофармон буд! Ӯ дар назди хоҷааш масъул дониста шуд!
Шумо чӣ суханонро аз Худованд шунидан мехоҳед? Оё ин «Хуб кардӣ, эй бандаи нек ва вафодор» (Матто 25:23) хоҳад буд? Инҳо танҳо суханоне ҳастанд, ки Худованд дар он рӯзи оянда додан мехоҳад. Хоҳиши Худованд ин аст, ки мо барои вафодории худ ба Ӯ мукофотонида шавем. Баъд аз ҳама, аз рӯзе, ки Ӯ моро наҷот дод, Ӯ рӯйхати ҳамаи корҳоеро дошт, ки мо метавонистем барои шараф ва ҷалоли Ӯ анҷом диҳем. Ӯ тақвим дорад, ки ҳар як имконият қайд карда шудааст.
Ӯ моро пурра муҷаҳҳаз кардааст, то он чизеро, ки Ӯ барои мо интихоб кардааст, анҷом диҳем. Биёед Ӯро ноумед накунем! Биёед бархезем, дар ҳоле ки рӯз аст ва худро барои шараф ва ҷалоли Ӯ дубора ба кор андозем!
