Ҳаёти мутавозини як ходими хуб
Мумкин аст, ки шахси некхоҳ ва Масеҳро дӯстдоранда ба воситаи хидмати номутавозин ба дигарон зарар расонад. Аз ин рӯ, ба имондорон лозим аст, ки хидматҳои худро давра ба давра аз назар гузаронанд, то боварӣ ҳосил кунанд, ки дурнамои мутавозини библиявӣ нигоҳ дошта мешавад. Бисёр соҳаҳои калидӣ мавҷуданд, ки бояд ба назар гирифта шаванд, аммо дар ин ҷо сеторо баррасӣ кардан кифоя аст: ҳаёти оилавӣ ва хидмат, фаъолиятҳои иҷозатдодашуда ва хидмат, ва вақт ва афзалиятҳои хидмат.
Мувозинати ҳаёти оилавӣ ва хидмат
Хидмат дар ҳама гуна ҷанбаи кори Худованд миқдори муайяни қурбонии шахсиро талаб мекунад. Аммо, Навиштаҳо вайроншавии оиларо ба хотири хидмати масеҳӣ тасдиқ намекунанд. Мард метавонад интихоб кунад, ки зан нагирад, то ба Худованд хидмат кунад, аммо ӯ набояд издивоҷи худро дар хидмати Худованд қурбонӣ кунад (1 Қӯринтиён 7:27,33-34, 9:6). Фаҳмида мешавад, ки ҳолатҳои беназир муддати кӯтоҳ вақти бештарро талаб мекунанд, аммо имондорон набояд ӯҳдадориҳои оилавии худро сарфи назар кунанд. Худованд дастур дод, ки шавҳарон бояд занони худро дӯст доранд ва оилаҳои худро таъмин кунанд, ки занон бояд нигоҳдорандагони хона бошанд ва волидон бояд ҳар кори аз дасташон меомадаро кунанд, то фарзандони худотарс ба воя расонанд (Эфсӯсиён 5:23; 1 Тимотиюс 5:8; Тит 2:4; Эфсӯсиён 6:1).
Фарзандони саркаш ва издивоҷҳои вайроншуда шаҳодати хуби ҳузури Масеҳ дар хона нестанд. Чунин фоҷиаҳо ба хислати ходимони Худованд шубҳа меандозанд. Тааҷҷубовар аст, ки он чизе, ки бе асоси библиявӣ ба хотири хидмат қурбонӣ шуд, аксар вақт бо мурури замон онро қатъ мекунад. Аз ин рӯ, корҳо дар хона бояд дуруст бошанд, пеш аз он ки хидмат дар берун идома ёбад. Масалан, мардон набояд барои вазифаҳои пирон ё диаконҳо баррасӣ шаванд, агар хонаводаҳои онҳо дар тартибот набошанд (1 Тимотиюс 3:1-12).
Намунаи дигарро дар ҳаёти Мусо пеш аз намояндагӣ кардани Худованд дар назди фиръавн пайдо кардан мумкин аст. Пас аз чанд эътирози аввал, Мусо зан ва ду писарашро ба хар савор карда, ба Миср рафт. Онҳо дур нарафта буданд, ки Худованд пайдо шуд ва Мусоро ба марг таҳдид кард (Хуруҷ 4:20-26). Чаро ин қадар душманӣ ногаҳонӣ ба Мусо? Ҳамчун нишонаи доимии аҳди Худо бо Иброҳим, насли марди ӯ бояд хатна карда мешуд. Мусо зоҳиран ин фармонро бо писари аввалини худ Гершом иҷро карда буд, аммо бо Элиазар не. Ӯ дар иҷрои фармони Худо дар бораи хатна бепарво шуда буд – эҳтимол барои пешгирӣ кардани муноқиша бо занаш Сиппора, ки ҳамчун мидиёнӣ ба ин расму оин мухолиф буд. Барои наҷот додани ҷони шавҳари маъюбаш, Сиппора маҷбур шуд, ки писарашро хатна кунад. Барои Худованд зарур буд, ки ин масъаларо пеш аз бозгашти Мусо ба Миср ҳамчун ходими Худо ҳал кунад. Ҳамчун сардори хона, Мусо барои оилааш дар назди Худо масъул буд; ва то он даме, ки корҳо дар хонаводаи худаш бо Худо дуруст набуданд, хидмати Худо-шарафманд дар берун аз хона вуҷуд дошта наметавонист.
Оила набояд сарфи назар карда шавад. Баръакс, он бояд заминае бошад, ки аз он хидмат идома меёбад. Инҳоянд чанд ғояҳои амалӣ барои мустаҳкам кардани издивоҷи шумо ва ғанӣ гардонидани ҳаёти фарзандони шумо:
Ҳар рӯз вақтро барои муоширати дуҷонибаи бефосила бо ҳамсаратон ҷудо кунед. Андешаҳоро аз вақтҳои оромӣ ва аз китобҳое, ки ҳар яки шумо мехонед, мубодила кунед. Ба занатон иҷозат диҳед, ки андешаҳои худро баён кунад, зеро ин ба равшанӣ бахшидани ҳар гуна эҳсосоти норавшане, ки ӯ дорад, кӯмак мекунад.
- Ҳар рӯз вақтро барои дуо бо ҳамсаратон ба нақша гиред. Банд будан аксар вақт ҷуфтҳоро аз мубодилаи бори худ бо ҳамдигар бозмедорад. Аммо вақте ки ҷуфтҳо бо Худованд сухан мегӯянд, онҳо инчунин мефаҳманд, ки дар дили дигар чӣ ҳаст.
- Якҷоя ба хоб равед. Рӯзро ба таври мутақобилан фоидаовар ба анҷом расонед, аммо на бо ҳалли мушкилот.
- Дар хидмат ҳамкор бошед. Занон ба шавҳарони диакони худ кӯмак мекарданд (1 Тимотиюс 3:11) ва Акила ва Прискилла якҷоя хонаи худро барои шогирд кардани халқи Худо истифода мебурданд (Аъмол 18:26). Ҳангоми имконпазир тамоми оиларо ба хидмат ҷалб кунед.
- Аз як фаъолиятҳо якҷоя лаззат баред. Тавассути издивоҷ мард ва зан «як ҷисм» шуданд, ки ин исми танҳоӣ аст (Ҳастӣ 2:23). Ду шахс ҳамчун як фикр кардан душвор аст; аммо корҳоро алоҳида кардан ғайриоддӣ бояд бошад.
- Якдигарро аз хидмати аз ҳад зиёд муҳофизат кунед. Масалан, зан метавонад аз меҳмоннавозии аз ҳад зиёд ғарқ шавад. Аз тарафи дигар, зани Д. Л. Муди Эмма аксар вақт меҳмононро аз хонаи худ дур мекард, то шавҳараш вақти хусусӣ барои омӯзиш ва дуо дошта бошад.
- Ҳар рӯз ибодатҳои оилавӣ дошта бошед, ки дар он ҳама иштирок карда метавонанд. Баъд аз хӯрок вақти хубест барои хондани Навиштаҳо, ибодат, тарҷумаи ҳол ё дигар адабиёти созанда. Аммо, агар шумо фарзандони хурдсол дошта бошед, ин ҷаласаро аз ҳад зиёд дароз накунед.
- Ҳамчун ҳадаф кӯшиш кунед, ки ҳар рӯз чанд дақиқа вақти босифатро бо ҳар як фарзанди худ ба таври хусусӣ гузаронед ва гоҳ-гоҳ онҳоро аз хона барои каме «вақти падар ва ман» берун баред.
- Мувозинати фаъолиятҳои иҷозатдодашуда ва хидмат Дунявият як системаи тафаккур аст, ки мустақиман ба таълимоти Масеҳ мухолиф аст. Гарчанде ки аз дунявият бояд канорагирӣ кард, имондорон дар ҷаҳон зиндагӣ мекунанд ва метавонанд дар фаъолиятҳое иштирок кунанд, ки ба таври қатъӣ дунявӣ нестанд. Аммо чӣ тавр метавон муайян кард, ки мувозинати дуруст байни хидмат ба Худованд ва машғул шудан ба корҳое, ки метавонанд мустақиман ба Малакути Худо фоида наоранд, чӣ гуна аст?
Дар рӯзҳои охири ҳаёташ, Павлус, ки мусобиқаи худро давида ва курси худро ба итмом расонида буд, кӯшиш кард, ки Тимотиюсро ба пайравӣ аз намунаи худ илҳом бахшад. Павлус ба ӯ хотиррасон кард: «Ҳеҷ кас, ки дар ҷанг машғул аст, худро бо корҳои ин ҳаёт печида намекунад, то ба он ки ӯро ҳамчун сарбоз ба хидмат гирифтааст, писанд ояд» (2 Тимотиюс 2:4 NKJV). Сарбозони Салиб бояд дар хидмати фаъол бимонанд ва бо ғамхориҳои ин ҷаҳон печида нашаванд. Калимаи юноние, ки «печида» тарҷума шудааст, ин аст эмплеко, ки маънои «бо ҳам печидан»-ро дорад. Дар ҳоле ки замони феъл фаъолияти доимиро нишон медиҳад, овози он пассив аст, ки маънои онро дорад, ки корҳои ҳаёт ба сарбоз таъсир мерасонанд. Ба ибораи дигар, сарбоз он касе нест, ки фаъолиятҳои дунявиро пайгирӣ мекунад, балки онҳо сарбозро бо нияти маъюб кардани ӯ пайгирӣ мекунанд. Аз ин рӯ, сарбози ҳушёр худро аз чунин ҳолатҳо муҳофизат мекунад.
Аксар вақт он чизе, ки мо ба он машғул мешавем, дар аввал безарар ба назар мерасад, аммо бо мурури замон он моро идора мекунад. Аз ин рӯ, дар ҳоле ки баъзе фаъолиятҳо метавонанд иҷозат дода шаванд, онҳо метавонанд арзиши хатарро надошта бошанд. Павлус як қатор принсипҳои хубро барои ҳалли масъалаҳои шубҳаноки рафтор, ки аз онҳо мепурсем, баён мекунад:
Оё ин фаъолият ба бародари заифтар дар Худованд монеъ мешавад? (Румиён 14:13,21; 1 Қӯринтиён 8:9).
- Оё ман имони комил дорам, ки ин фаъолият дуруст аст? (Румиён 14:22-23).
- Оё ин фаъолият ба таври беадолатона боиси набудани сулҳ мегардад? (Румиён 14:19а).
- Оё ин фаъолият рушди рӯҳонии дигар имондоронро ташвиқ мекунад? (Румиён 14:19б).
- Оё ин фаъолият метавонад одаткунанда шавад? (1 Қӯринтиён 6:12)
- Оё ин фаъолият метавонад ба имоннаоваранда аз қабули Инҷил монеъ шавад? (1 Қӯринтиён 9:12, 10:33).
- Оё ин фаъолият ба Худо ҷалол меорад ва рушди рӯҳонии маро ташвиқ мекунад? (1 Қӯринтиён 10:31,23).
- Имондорон бояд Навиштаҳоро барои муайян кардани он чӣ муқаддас аст ва чӣ бадӣ аст, ва барои фарқ кардани рафтори оқилона ва беақлона истифода баранд.
Мувозинати вақт ва афзалиятҳои хидмат
Яке аз душвортарин ҷанбаҳои хидмат муайян кардани афзалиятҳоест, ки дар он вақт ва энергияи худро сарф кунем. Агар мо хоҳем, ки барои Худованд беҳтарин корро кунем, мо бояд омода бошем, ки он чизеро, ки танҳо хуб ё иҷозатдодашуда аст, як сӯ гузорем. Дар зер мулоҳизаҳои амалӣ барои идоракунии самарабахши вақти мо оварда шудаанд:
Он чизҳоеро, ки вақти шахсии шуморо медузданд, ба монанди телевизор, варзиш ва бозиҳо қурбонӣ кунед.
- Хидматҳои худро афзалият диҳед ва дар он ҷое, ки камтарин самаранок ва бори гарон ҳастед, кам кунед.
- Ба хидматҳои нав оҳиста ва бо маҳдудиятҳои вақт ворид шавед. Касе метавонад бигӯяд: «Ман метавонам танҳо ду соат дар як ҳафта ба ин фаъолият сарф кунам». Худо хидматҳоро ба мисли одамон рушд медиҳад, аз ин рӯ ба Ӯ иҷозат диҳед, ки ҳардуро ба камол расонад.
- Омӯзед, ки «не» гӯед. Танҳо аз он сабаб, ки шумо метавонед, маънои онро надорад, ки шумо бояд.
- Ба даъвати худ содиқ бошед. Бисёриҳо ҳастанд, ки метавонанд бисёре аз корҳоеро, ки шумо мекунед, ва беҳтар аз шумо иҷро кунанд.
- Вақти сафарро бо роҳи ҳарчи бештар муошират тавассути воситаҳои электронӣ ва бо роҳи ҳарчи бештар дар як сафар анҷом додани корҳо, сарфа кардани вақти сафар ва захираҳо кам кунед.
- Вақтро барои фароғат кардани шахсони беҷавоб сарф накунед. Навтабдилон ба ғамхории махсус ниёз доранд (1 Таслӯникиён 2:7-8), аммо таълимоти Масеҳ бояд ба имондорони содиқ супурда шавад, ки онҳо дар навбати худ ба дигарон таълим медиҳанд (2 Тимотиюс 2:2). Пас аз чанд моҳ, ноумедонро ба Худованд супоред, дар ҳоле ки дари кушодаро нигоҳ доред.
- Системаи муташаккили файлҳоро нигоҳ доред, то почтаҳои электронӣ, мактубҳо, таҳқиқот, ҷадвалҳо, квитансияҳо ва маводҳои гузаштаро зуд пайдо кунед. Ҳангоми имконпазир, сабти электронии саволҳои аллакай ҷавобшударо нигоҳ доред, то ба шумо лозим набошад, ки аз сифр дубора барои ҷавоб додан ба ҳамон савол оғоз кунед.
- Агар шумо муаллим бошед, таҳқиқотро дар як ҳафта бо ҳамон маводи таълимӣ дучанд кунед. Ин вақти омодагиро кам мекунад. Боварӣ ҳосил кунед, ки маводи таълимиро бо ҷавобҳо таҳия ва захира кунед, то вақти омодагии оянда кам карда шавад.
- Шабакаҳои иҷтимоӣ, зангҳои телефонии нолозим ва паёмҳои матнии пайдарпайро кам кунед – инҳо метавонанд вақти зиёдро сарф кунанд. Почтаи электронии кӯтоҳ ё паёми матнӣ аксар вақт он чизеро, ки лозим аст, иҷро мекунад. Агар не, занги телефонии мутамарказро санҷед.
- Хондани Навиштаҳо ва донистани таълимоти дуруст кафолат намедиҳад, ки имондор ходими хуби Исои Масеҳ хоҳад буд. Павлус ба писари рӯҳонии худ Тит мегӯяд, ки таълимоти дуруст на танҳо омӯхта мешавад, балки бояд амалӣ карда шавад (Тит 2:1). Ба писари рӯҳонии худ Тимотиюс, Павлус илтимос мекунад: «Агар бародаронро ба ин чизҳо таълим диҳӣ, ходими хуби Исои Масеҳ хоҳӣ буд, ки бо суханони имон ва таълимоти хубе, ки ту бодиққат пайравӣ кардаӣ, ғизо гирифтаӣ» (1 Тимотиюс 4:6). Ходими хуб касест, ки на танҳо таълимоти дурустро медонад, балки онро амалӣ мекунад, то дигарон дар бораи Худованд Исои Масеҳ омӯзанд. Он чизе, ки мо медонем ва он чизе, ки мо мекунем, бемаънӣ аст, агар хислати Худованд Исо намоён набошад ва Каломи Ӯ иҷро нашавад. Барои ин, бигзор ҳаёт ва хидмати мо ҳам мутавозин ва ҳам Масеҳро шарафманд бошад.
