Аз ҳуҷраи торик ва ифлоси худ, Бараббос метавонист садои издиҳоми пурғавғоеро, ки дар ҳавлии берун ҷамъ омада буданд, бишнавад. Ӯ сахт арақ кардан гирифт. Ӯ дар бораи одати Пилат дар бораи озод кардани як маҳбус ва салиб кашидани дигаре ҳама чизро медонист. Ин як бозии ифлосе буд, ки ӯ аз он лаззат мебурд ва издиҳомро хушҳол мекард. Асабоният ва тарс Бараббосро фаро гирифт, зеро дари ҳуҷраи зиндонаш кушода шуд ва ду посбони румӣ пайдо шуданд.
Ғоратгарӣ
Дар кӯшиши кашф кардани он ки ин мард дар ҳақиқат кӣ буд, мо ба кашфиёти чандон ҳайратангез намерасем, ки мо ба ӯ шабоҳати ахлоқии назаррас дорем. Барои оғоз, Бараббос ғоратгар буд (Юҳанно 19:40). Ин ки мо Худоро ғорат кардаем, дар Румиён 1 тасдиқ шудааст, ки дар он ба мо таърихи мухтасари ахлоқии инсоният дода шудааст – на танҳо пеш аз тӯфон, балки то замони ҳозира:
Вақте ки онҳо Худоро медонистанд, Ӯро ҳамчун Худо ҷалол надоданд ва шукргузорӣ ҳам накарданд; балки дар тасаввуроти худ беҳуда шуданд ва дили аблаҳонаи онҳо торик шуд. Худро доно вонамуд карда, аблаҳ шуданд ва ҷалоли Худои фанонопазирро ба сурати одами фанопазир ва ба паррандагон ва чорпоён ва хазандагон табдил доданд.
Он идома медиҳад, ки инсоният «махлуқро бештар аз Офаридгор, ки то абад муборак аст, ибодат ва хидмат кард. Омин» (Румиён 1:21-25 KJV).
Имрӯз, таълими эволютсия ва хориҷ кардани дуо аз мактабҳо мисолҳои дигаре мебошанд, ки Худо аз ҷалол ва шарафи ба Ӯ тааллуқдошта маҳрум карда шудааст. Чанде пеш, дар Палатаи общинаҳои Оттава пешниҳоде ворид карда шуд, ки ибораи «олии Худо» аз Оинномаи ҳуқуқ ва озодиҳо хориҷ карда шавад ва ба ҷои он ибораи «олии озодии зеҳнӣ» гузошта шавад. Ғайр аз ин, мо Худоро аз вақт ва энергияи худ маҳрум кардаем, ки онро ба чизҳои беарзиш сарф мекунем.
Исёни
Чизи дигаре, ки мо дар бораи Бараббос меомӯзем, дар Марқӯс 15:7 омадааст: «Ва касе бо номи Бараббос буд, ки бо онҳое, ки бо ӯ исён карда буданд, баста буд.» Ӯ дар байни мардум ихтилоф барангехт ва бар зидди ҳукумат исёни ошкоро роҳбарӣ кард – хеле монанд ба он чизе, ки мо имрӯз дар саросари ҷаҳон мешунавем. Рӯҳи Худо, ки тавассути пайғамбар Ишаъё сухан мегӯяд, инро мегӯяд:
Бишнавед, эй осмонҳо, ва гӯш диҳед, эй замин, зеро Худованд сухан гуфтааст. Ман фарзандонро парвариш кардам ва онҳо бар зидди Ман исён карданд. Гов соҳиби худро медонад, ва хар охури хоҷаи худро; аммо Исроил намедонад, қавми Ман намеандешад. Эй миллати гунаҳкор, қавме, ки аз гуноҳ пур аст, насли бадкорон, фарзандони фасодкор. Онҳо Худовандро тарк кардаанд, онҳо Қуддуси Исроилро ба хашм овардаанд, онҳо ба қафо рафтаанд (Ишаъё 1:2-4).
Ҳамон пайғамбар, илова бар ин, моро ҳамчун «гӯсфандоне, ки гумроҳ шудаанд. Ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафтаем» тасвир мекунад (Ишаъё 53:6).
Қатл
То ҳол мо дидем, ки Бараббос на танҳо ба ғоратгарӣ, балки ба исён низ гунаҳкор буд. Ниҳоят, Марқӯс 17:7 ба мо мегӯяд, ки ӯ «дар исён қатл содир карда буд.» Ҳақиқати ҷиддӣ ин аст, ки шумо ва ман ба марги Писари Худо гунаҳкорем. Дар Аъмол 4:25-27, мо ин калимаҳоро мехонем:
Чаро халқҳо ба ғазаб омаданд, ва қавмҳо чизҳои беҳударо тасаввур карданд? Подшоҳони замин бархостанд ва ҳокимон ҷамъ омаданд бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ. Зеро дар ҳақиқат бар зидди фарзанди муқаддаси Ту Исо, ки Ту Ӯро тадҳин кардаӣ, ҳам Ҳиродус ва ҳам Понтиюс Пилат, бо ғайрияҳудиён ва қавми Исроил, ҷамъ омаданд.
Имрӯз
Имрӯз, бисёриҳо ҳанӯз ҳам фарёд мезананд: «Ӯро дур кунед! Ӯро салиб кашед!» Оё шумо яке аз онҳоед? Хушхабар ин аст, ки Исо ҳамчун шаҳид намурд, балки ҳамчун Ҷойгузин барои гуноҳҳои мо мурд. Азбаски Ӯ мурд, Бараббос озод шуд. Ин дар машваратҳои пешакӣ муайяншудаи Худо буд, ки Исо бояд азоб кашад, то шумо ва ман бо Худо оштӣ шавем. Ӯ азоб кашид, «Одил барои ноодилон, то моро ба Худо наздик кунад» (1 Петрус 3:18).
Оё шумо розӣ ҳастед, ки мо ба ғоратгарӣ, исён ва қатл гунаҳкорем? Пас шумо метавонед бо яке аз ду роҳ ҷавоб диҳед. Шумо метавонед Ӯро мисли издиҳом рад кунед, ё шумо метавонед мисли дузди тавбакор дар салиб ҷавоб диҳед ва бигӯед: «Худованд, маро дар хотир дор, вақте ки Ту ба Малакути Худ меоӣ.» Ва Исо ҷавоб дод: «Имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43).
Мисли Бараббос, ҳар як гунаҳкор зери маҳкумият аст, зеро Юҳанно 3:18 мегӯяд: «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад, аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст.» Ягона озодии шумо дар имон овардан ва қабул кардани Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди шахсии шумост. Саволи Пилат: «Пас бо Исо, ки Масеҳ номида мешавад, чӣ кунам?» ҳанӯз ҳам ҷавобро талаб мекунад – ин дафъа аз шумо.
