Як сайёҳ дар Италия, ки ба рӯзнома менависад, боздид аз як макони муайянро чунин тасвир мекунад:
Ман ба Вилла Ареконати, дар соҳили кӯли Комо, «ҷои зебои» Алпҳои Италия расидам. Боғбон дарвозаи вазнинро кушод ва маро аз боғи зебо гузаронд.
«Шумо чанд вақт боз инҷо ҳастед?» — пурсидам аз ӯ. «Бисту панҷ сол.»
«Ва соҳибхона чанд маротиба барои дидани мулк омадааст?»
«Чор маротиба.»
«Охирин бор кай омад?»
«Дувоздаҳ сол пеш.» «Гумон мекунам, ки ӯ ба шумо менависад?»
«Ҳеҷ гоҳ.»
«Пас, фармонҳои худро аз кӣ мегиред?» «Аз мудир, дар Милан.»
«Оё ӯ зуд-зуд ба ин ҷо меояд?»
«Ҳеҷ гоҳ.»
«Пас, кӣ меояд, то ба корҳо назорат кунад?»
«Ман қариб танҳо мондаам; хеле кам ягон бегонаро мебинам.»
«Бо вуҷуди ин, шумо боғро ин қадар тозаву озода нигоҳ медоред, дар чунин тартиботи комил пайдо мекунед, ки кас гумон мекунад, ки шумо фардо соҳибхонаро интизоред.»
«Имрӯз, ҷаноб, ИМРӮЗ,» — ҷавоби пирамард буд.Ин тавр мо бояд ҳар рӯзи ҳаёти худ бошем; рафтори мо, тарзи ҳаёти мо, корҳои мо, ҳама тавре мураттаб шудаанд, ки гӯё мо имрӯз Наҷотдиҳандаро интизорем.
Пас, ҳушёр бошед, зеро намедонед, ки Худованди шумо дар кадом соат меояд. (Матто 24:42)
Саволҳо барои ҳаёти мо:
Тасаввур кунед, ки Масеҳ имрӯз меояд. Оё ҳанӯз чизе ҳаст, ки шумо бояд иқрор кунед ё ба тартиб дароред, пеш аз он ки ба чашмони Ӯ нигоҳ кунед?
Умеди омадани Ӯ ба ҳаёти шумо ва дар назардошти қарорҳое, ки шумо қабул мекунед, чӣ таъсири амалӣ дорад?″ }
