Хонандаи азиз,
Охири ҳама чиз наздик аст. Пас, ҳушёр бошед ва барои дуо бедор бошед (1 Петрус 4:7).
Биёед, эй масеҳии ҷавон, ба ҷиддияти соате, ки дар он зиндагӣ мекунем, бедор шавем. Касе ба наздикӣ гуфтааст,
"Ҷаҳон ба охири ресмони худ расидааст, мо аз ҳад зиёд олимон дорем ва аз ҳад кам мардони Худо. Ҷаҳон бе ҳикмат дурахшид, бе виҷдон қудрат ёфт ва инсон дар торикии рӯҳонӣ кӯр-кӯрона пеш меравад."
Ва оё мо, ки масеҳӣ ҳастем, дар миёни ин ҳолат бепарвоёна хоб хоҳем рафт? Худо накунад! Биёед, баръакс, ба насиҳат итоат кунем ва ҳушёр бошем. Бо фарорасии Соли нав, эй масеҳии ҷавон,
агар хоҳед, ки дар мактаб ё дар кор дуруст бошед, дар маъбад дуруст бошед. Агар хоҳед, ки дар вақти стресс ва озмоишҳо ором бошед, дар дуо устувор бошед. Агар хоҳед, ки хуб давед, мусобиқаи рӯзи худро дар ҳузури Худо оғоз кунед.
Ҳама чиз аз он вобаста аст, ки Худо барои мо воқеӣ бошад, ва ҳар яки мо бояд инро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ исбот кунем. Мо бояд чӣ қадар шукргузор бошем, ки каломи Худо, Библияро дорем, ки дар он мо метавонем дар бораи Ӯ бихонем, ки моро ташвиқ мекунад, ки ба Ӯ наздик шавем ва ҳамеша ба Ӯ эътимод кунем. Бигзор далели наздик омадани Ӯ барои мо дар сафари мо манбаи қувват ва рӯҳбаландӣ бошад. Бигзор мо дар Соли нав дар ин ҷаҳони торик нури дурахшонтар бошем.
Бовар кардан душвор аст, ки ин соли 10-ум аст барои
