Ҳақиқӣ ва содиқ бошед
Ва Аҳоб Авдиёро, ки сардори хонаи ӯ буд, даъват кард (Авдиё аз Худованд бисёр метарсид; ва чунин шуд, ки вақте Изабел пайғамбарони Худовандро қатл кард, Авдиё сад пайғамбарро гирифт ва онҳоро пинҳон кард... ва онҳоро бо нон ва об таъмин кард). —1 Подшоҳон 18:3-4 JND
Худо ба мо рӯҳбаландӣ медиҳад, ки фикрҳои Худро дар бораи бандагони қадимии Худ ба мо бидонад. Авдиё яке аз онҳо буд. Гуфта мешавад, ки ӯ аз Худованд бисёр метарсид, ҳатто то ҳадде ки ҷони худро бо пинҳон кардан ва ғизо додани 100 пайғамбар, ки аз ҷониби маликаи шарир Изабел, зани Аҳоб, ба қатл маҳкум шуда буданд, зери хатар гузошт.
Худо одамонеро меҷӯяд, ки Ӯро дар дил доранд ва худро бечунучаро барои кори салтанати Ӯ мебахшанд. Ин аз ҷониби Авдиё азми қавӣ талаб мекард. Чӣ қадар нон ва обро ӯ бояд ба пайғамбарони пинҳонӣ таъмин мекард ва барои чӣ қадар вақт ба мо гуфта нашудааст; аммо он кофӣ буд ва бо чунин муносибати дил буд, ки Худо дар Каломи Худ сабт кард. Аммо, як камбудӣ буд: Ӯ дар хонаи Аҳоб сардор буд.
Ба мо гуфта нашудааст, ки ӯ ин корро дар хонаи подшоҳ чӣ тавр ба даст овард. Як чизе, ки мо медонем, ин аст, ки он бо қуввае, ки дар мавриди Дониёл дида мешавад, набуд. Аз ин рӯ, мо дар тарси Авдиё аз Худованд як номувофиқатии муайянро мебинем.
Дар ин рӯзҳои созиш ва нобаробар ба ҳам пайвастан (2 Қӯринтиён 6:14) барои имондор ба чунин дом афтодан, ки душман барои мо мегузорад, хеле осон аст. Дар Забур 19:13 Довуд дуо кард: «Бандаи худро низ аз гуноҳҳои такаббурӣ нигоҳ дор; бигзор онҳо бар ман ҳукмронӣ накунанд.» Таъсири Довуд ба шаҳодат ва бузургии Худо дар офариниш ва қонун ба ӯ хоҳиши ҳақиқӣ ва содиқ буданро ба Худои худ дар ҳама роҳҳои худ дод.
Имрӯз шумо бо душмане вомехӯред, ки кӯшиш мекунад ба шумо хоҳишҳое ғайр аз хидмат ба Худованд диҳад. Назорат кунед ва дуо кунед, ки ба васваса наафтед. Худованд ҳамеша наздик аст.
