Ҳаёт як «тӯҳфаи» аҷоиб аз Худост. Зинда будан хуб аст! Аммо, мо медонем, ки табиати гуноҳ (реша) ва гуноҳҳо (мева) ба имондор бори гарон меоранд. Гуноҳ моро паст мекунад. Аз ин рӯ, мо то даме ки зиндаем, бори гарон ва мушкилот хоҳем дошт. Ва онҳо сершумор ва гуногун хоҳанд буд – бори оилавӣ, бори молиявӣ, бори шахсӣ, бори рӯҳонӣ ва бори кор. Хар, ки ҳайвони боркаш аст, шояд дар қуввати худ халта ба халта бардошта тавонад, аммо мо наметавонем!
Худованд аз мо интизор аст, ки «бори якдигарро бардорем» – вазн ва борро тақсим кунем. Дар асл, ин «қонуни» Ӯст (Ғалотиён 6:2). Ин принсипи аҷоиб масеҳиро ташвиқ, маҷбур ва амр медиҳад, ки бори бародари худро бо муҳаббат тақсим кунад ва ба ин васила қонуни Масеҳро иҷро кунад. Оё шумо барои дигарон боркаш ҳастед? Оё шумо қонуни Масеҳро иҷро мекунед? Биёед ба Ғалотиён 6:2 бодиққат назар андозем – «Бори якдигарро бардоред, ва ба ин тариқ қонуни Масеҳро иҷро кунед.»
Бардоред
Ҳавворӣ Павлус ба калисои Ғалотиён нома навишта буд, то хатогиро ислоҳ кунад; муқаддасони он ҷо ба омехта кардани қонун ва файз шурӯъ карда буданд. Онҳо ба принсипҳои яҳудӣ машғул буданд. Онҳо ба наҷот тавассути имон ба Исои Масеҳ бовар доштанд, аммо мехостанд Қонунро риоя кунанд. Павлус ба онҳо хотиррасон кард, ки «Масеҳ моро аз лаънати Қонун халос кард, зеро барои мо лаънат шуд, чунон ки навишта шудааст: ‘Лаънатӣ аст ҳар кӣ бар дарахт овехта шавад’» (Ғалотиён 3:13). Ӯ ҳамчунин ба онҳо гуфт: «Зеро ки шумо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ писарони Худо ҳастед» (Ғалотиён 3:26). Вақте ки Павлус номаро ба итмом расонд, ӯ дар бораи иҷрои ин ҳаёти нав дар Масеҳ баъзе дастурҳо дод.
Ғалотиён 6:2 дар ҳолати амрӣ навишта шудааст: «Бардоред.» Ин масъулияти мост, ки на танҳо бори якдигарро бардорем, балки онҳоро бидонем. Агар онҳоро надонем, наметавонем бардорем. Ӯ намегӯяд «Бардоред» ба аъзоёни оилаи табиии мо ё дӯстони наздики мо, гарчанде ки онҳо эҳтимол бардоранд. Ӯ танҳо ба пешвоёни калисо намегӯяд «Бардоред,» гарчанде ки онҳо дар ин масъулият содиқ хоҳанд буд. Павлус ба равоншиносон нагуфт «Бардоред.» Ӯ ба имондорон гуфт, ки бори якдигарро бардоранд.
Азбаски оят дар ҳолати амрӣ навишта шудааст, ин амрест, ки дар асл мегӯяд: «Шумо, имондори инфиродӣ, бори бародар ва хоҳари худро бардоред.» Ин ба мо он чизеро, ки Исо гуфт, хотиррасон мекунад; «Амри наве ба шумо медиҳам, ки якдигарро дӯст доред; чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ якдигарро дӯст доред» (Юҳанно 13:34). Ӯ ҳамчунин изҳор дошт: «Агар Маро дӯст доред, амрҳои Маро риоя кунед» (Юҳанно 14:15). Масеҳии инфиродӣ, аз муҳаббат ба Худованд ва ҳамватани имондори худ, бояд ба бардоштани бори онҳое, ки «имони гаронбаҳо» доранд, даъват карда шавад. Оё мо «шумо» дар «Бардоред» ҳастем?
Борҳои якдигар
Борҳои ҳамватанони масеҳӣ сершуморанд; ин муҳаббати Худованд аст, ки моро водор мекунад, ки як қисми борро бардорем ва ба ин васила бори онҳоро сабук кунем. Аз ҷиҳати табиӣ, агар мо шахсеро медидем, ки шаш бастаи вазнинро мебардорад, мо барои кӯмак ба ӯ давида, баъзеи онҳоро мебардоштем. Дар натиҷа, бори ӯ сабук мешавад. Ҳамин дарки рӯҳонӣ, энергия ва ирода дар олами масеҳӣ лозим аст. Дарки рӯҳонӣ муҳим аст; боркаш шояд дӯсти хуб набошад, аммо ӯ ба ҳар ҳол муқаддас аст. Мо бояд аз он чизе, ки дар ҳаёти ҳамватанони имондори мо рӯй медиҳад, огоҳ бошем. Ба мо лозим нест, ки ҳамаи тафсилотро донем, аммо мо бояд каме дарк кунем, ки чӣ рӯй медиҳад, ва ҳатто бештар дарк кунем, ки бо дӯстони наздики мо чӣ рӯй медиҳад.
Энергия ва ирода низ заруранд – мисли мисоли кӯмак ба шахсе, ки бастаҳо дорад. Вақте ки мо дар бораи борҳои дигарон медонем, мо масъулем, ки онҳоро бардорем. Кас метавонад бори молиявии оиларо бо додани он ба он оила бардорад. Албатта, додани он байни шумо, оила ва Худованд аст. Кас метавонад бори шахсиро бо шунавандаи хуб будан ва бо дуои мушаххас барои ниёзҳои дигарон бардорад (1 Тимотиюс 2:1). Кас метавонад борҳои дигаронро бо гӯш кардани онҳо ва на танҳо бо онҳо сӯҳбат кардан ё ба онҳо сӯҳбат кардан бардорад.
Аксар вақт мо метавонем бореро танҳо бо ҳузур доштан ва дастгирӣ кардани шахси боргарон бардорем. Ҳанно ба ин дастгирӣ аз шавҳараш ва шояд дӯстонаш ниёз дошт, аммо ӯ бояд мустақиман ба Худованд муроҷиат мекард (1 Самуил 1-2). Албатта, Навиштаҳо нагуфтаанд, ки дар бораи борҳои якдигар ғайбат кунед, ё барои борҳои якдигар ғамгин шавед, ё онҳоро нодида гиред; он гуфтааст, ки онҳоро бардоред. Дар соли гузашта борҳои кӣро сабук кардед? Дар баробари ҳамаи дигар фаъолиятҳо ва масъулиятҳои масеҳӣ, ки мо дорем, Худованд ба мо амр дод, ки «борҳоро бардорем.»
Қонуни Масеҳро иҷро кунед
Шунидани он ки бо бардоштани бори дигарон, боркаш дар асл қонуни Масеҳро иҷро мекунад, аҷоиб аст. Ин аст он чизе ки Павлус ба мо мегӯяд. Қонуни Масеҳ бо Қонуни Мусо, ки ҳатмӣ буд, муқоиса карда мешавад. Дар Хуруҷ 20:1-17, Даҳ Аҳком дода шуданд; Худованд ҳамчунин фармонҳоро барои зиндагии шахсӣ дод, ба монанди ин: «Агар касе чоҳ кобад ва онро напӯшад, ва гов ё хар ба он афтад, соҳиби чоҳ онро ҷуброн кунад ва ба соҳиби онҳо пул диҳад; ва ҳайвони мурда аз они ӯ бошад» (Хуруҷ 21:33-34). «Бор» дар ин оятҳо аз ҷониби шахсе, ки чоҳро кофтааст, ба вуҷуд омадааст, аммо ба ӯ гуфта шуд, ки вазъиятро «ислоҳ кунад.»
«Борҳое,» ки ба мо гуфта шудааст, ки бардорем, онҳое нестанд, ки аз ҷониби мо ба вуҷуд омадаанд; онҳо борҳои ҳаёти инфиродӣ мебошанд. Аксар вақт, онҳо ҳатто борҳое нестанд, ки аз ҷониби худи имондор ба вуҷуд омадаанд, балки танҳо душвориҳои ҳаёт ё озмоишҳое, ки Худованд иҷозат додааст. Аммо Навиштаҳо ба мо таълим медиҳанд, ки онҳоро бардорем ва ба ин васила «қонуни Масеҳро иҷро кунем.» Қонуни Масеҳ қонуни муҳаббати илоҳӣ аст: «Ва умед шармсор намекунад, зеро муҳаббати Худо ба дилҳои мо ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст» (Румиён 5:5). Павлус ҳамчунин инро ба калисои Қӯринтиён навишт: «Зеро муҳаббати Масеҳ моро маҷбур мекунад, зеро мо чунин доварӣ мекунем, ки агар яке барои ҳама мурд, пас ҳама мурда буданд; ва Ӯ барои ҳама мурд, то онҳое ки зиндаанд, аз ин пас барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва аз нав эҳё шуд» (2 Қӯринтиён 5:14-15).
Ҳамин тариқ, иҷрои қонуни Масеҳ боиси бо муҳаббат бардоштани борҳои якдигар мегардад. Ин ба таври маҷбурӣ анҷом дода намешуд; он бо ирода ва муҳаббат анҷом дода мешуд. Азбаски мо Худовандро дӯст медорем, мо бо ирода ба сабук кардани бори бародар ё хоҳар кӯмак мекардем; мо мехостем қонуни Масеҳро иҷро кунем, ки ҷисми Ӯ, дили Ӯ ва дастҳои Ӯ дар рӯи замин бошем.
Хулоса
Муҳаббати мо ба Худованд метавонад бо роҳҳои гуногун ифода ёбад; аммо муҳаббати мо ба Худованд бешубҳа дар он зоҳир мешавад, ки мо бо халқи Ӯ чӣ гуна муносибат мекунем. Худованд худаш гуфт: «Аз ин ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо якдигарро дӯст доред» (Юҳанно 13:35). Муҳаббат ҳамеша дар замонҳои хуб дида мешавад, аммо муҳаббат бешубҳа дар замонҳои душвор лозим аст. Муқаддасон пайваста борҳои худро мебардоранд. Худованд, ҳамчун Саркоҳини Бузурги мо (Ибриён 4:14-16), борҳои моро содиқона мебардорад. Аммо ба мо, ба таври инфиродӣ, супориш дода шудааст, ки бо бардоштани борҳои якдигар кӯмак кунем. Биёед кӯшиш кунем, ки «қонуни Масеҳро иҷро кунем» ва бори муқаддасони маҳбуби Ӯро сабук кунем.
