Симои ОСМОНИИ худро ҳоло доштан!
Ҳамон тавре ки ҳавворӣ Павлус ба муқаддасон дар Қӯринт итминон дод, ки Масеҳ воқеан аз мурдагон эҳё шудааст ва нахустмеваи онҳое шудааст, ки хобида буданд (1 Қӯринтиён 15:20), ӯ бо қудрати Худо кафолат дод, ки онҳое, ки дар Масеҳ хобида буданд, низ эҳё хоҳанд шуд! Доктринаи эҳё дар тӯли асрҳо барои муқаддасон тасаллӣ буд. Масеҳиён итминон доранд, ки онҳое, ки ба ҷалол даъват шудаанд, пеш аз бозгашти Масеҳ «барои худаш» мурдаанд (ки бо номи Раптура маълум аст – 1 Таслӯникиён 4:13-18), эҳёи ҷисмониро аз мурдагон аз сар мегузаронанд. Дар байни бисёр андешаҳои зебое, ки Павлус ба мо медиҳад, ғояи «доштани симои осмонӣ» дар рӯзи оянда аст: «Ва чунон ки мо симои марди хокиро доштем, симои Марди осмониро низ хоҳем дошт» (1 Қӯринтиён 15:49). Мо ҳоло симои Одамро дар ҷалол ва заъфи он дорем. Аммо, Худо мехоҳад, ки мо симои Марди осмонӣ, Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро, ҳатто ҳоло дошта бошем. Бале, қисми дуюми оят дар замони оянда аст, аммо ҳамчун имондорони осмонӣ, мо метавонем симои Масеҳро имрӯз инъикос кунем.
Ҷалоли Одам
Барои дидани шаъну шараф, зеҳн ва эҷодкории инсон лозим нест, ки дур нигоҳ кунем. Пеш аз афтидан, зеҳн ва эҷодкории Одам дар номгузории ҳайвонот аён буд. Ҳастӣ 2:19 мегӯяд: «Ва ҳар чизеро, ки Одам ҳар махлуқи зиндаро номид, ҳамон номи он буд». Шумораи махлуқоте, ки ӯ номгузорӣ кард, яке аз хомӯшиҳои аҷиби Навиштаҳост, аммо он бояд бешумор бошад. Одам инчунин шаъну шарафи дар симои Худо офарида шуданро дошт (Ҳастӣ 1:27). Дар ҳақиқат, Одам тоҷи офариниши Худо буд. Худо Одамро дар ҷои ҳукмронӣ бар офариниши худ (Ҳастӣ 1:28) ва дар олами муошират ва муносибати шахсӣ бо худ (Ҳастӣ 3:8) гузошт. Одам боз чӣ мехост? Аммо афсӯс, ки афтидан рух дод ва Одам аз Боғи Адан ронда шуд (Ҳастӣ 3). Ҳарчанд ҷаҳон ба гуноҳ ғарқ шудааст ва мо таъсироти марговар ва харобиовари онро мебинем, баъзе аз ҷалолҳои Одам ҳанӯз ҳам дида мешаванд. Масеҳиён қобилиятҳои инсонро эътироф мекунанд, аммо ба қувваи ҷисм эътимод намекунанд! Ба туфайли зеҳни Худодод инсон дар ҳар сатҳ бартарӣ дорад. Ӯ сохторҳои зебо сохтааст; адабиёт ва шеъри ӯ бисёриҳоро ба гиря овардааст; ва пешрафтҳои ӯ дар илм ва технология аҷибанд. Аммо ин инсони аҷиб бо гуноҳ олуда шудааст. Мо ҳама бо табиати одамӣ таваллуд мешавем (Забур 51:5) ва, ҳамон тавре ки Худованд ба Ниқӯдимус гуфт, мо бояд аз нав таваллуд шавем (Юҳанно 3:1-21). Ҳамин тариқ, имондори осмонӣ эҳтиёткор аст, ки фазилатҳои инсонро эътироф кунад, аммо огоҳ аст, ки худро ба Одам монанд накунад. Ӯ аз васвасаи кӯшиши муҳим шудан дар ин ҷаҳон тавассути зеҳн ва эҷодкорӣ ба зарари Масеҳ худдорӣ мекунад. Дар назари аввал, масеҳӣ ва ғайриимондор ба ҳам монанданд. Ин ба мо он чизеро, ки духтарони Реуэл ба падари худ гуфтанд, вақте ки ӯ дар бораи он ки онҳо рамаро ин қадар зуд об додаанд, пурсид, ба ёд меорад: «Ва онҳо гуфтанд: «Мисрӣ моро аз дасти чӯпонон наҷот дод, ва ӯ инчунин барои мо оби кофӣ кашид ва рамаро об дод»» (Хуруҷ 2:19). Мусо, як ибрӣ, ба мисрӣ монанд буд. Миср дар бораи ҷаҳон сухан мегӯяд. Ҳангоме ки мо симои Одамро дорем, мо метавонем хислати Масеҳро намуна нишон диҳем.
Гуноҳкории симои Одам
Гуноҳкории симои Одам, ки дар атрофи мост, аз ҷалоли он бештар паҳн шудааст. Табиати гуноҳкори инсон дар пурқудраттарин шахсе, ки дар қаср зиндагӣ мекунад ва дар деҳқони камбағале, ки дар фақр зиндагӣ мекунад, дида мешавад. Он худро дар ҳар заминаи этникӣ ва дар ҳар сатҳи таҳсилот ифода мекунад. Он ҳам маккорона [фиребанда] ва ҳам ошкоро аст – як доимии манфии паҳншуда. Бале, ин воқеияти даҳшатнок дар ҷаҳон аст, ки Худованд аз он нола мекунад.
Имондорон бояд дар ду сатҳ эҳтиёткор бошанд: мо ҳеҷ гоҳ набояд ба зиштии дағали гуноҳ ё нозукиҳои фиребандаи гуноҳ даст занем. Мо шояд фикр кунем, ки масеҳӣ ҳеҷ гоҳ ба зиштии дағали гуноҳ даст нахоҳад зад, аммо омӯзиши дақиқи Аҳди Ҷадид моро бедор хоҳад кард. Ҳавворӣ Павлус пайваста ба муқаддасон хотиррасон мекард, ки аз наҷосати гуноҳ, чунон ки дар табиати одамӣ дида мешавад, пок бошанд. Масалан, дар Ғалотиён 5, ӯ имондоронро ташвиқ кард, ки бо қудрати Рӯҳулқудс зиндагӣ кунанд, на ин ки шаҳвати ҷисмро иҷро кунанд – корҳои он дар оятҳои 19-21 тасвир шудаанд. Ин рӯйхати боварнакардании гуноҳҳост, ки масеҳиён қодиранд анҷом диҳанд. Сирри зиндагӣ бо қудрати Рӯҳулқудс, намунаи меваи Ӯ ва ба ин васила доштани симои Марди осмонӣ, дар ибораҳои зерин пайдо мешавад: «Бо Рӯҳ роҳ рафтан» (ояти 16), «Агар мо бо Рӯҳ зиндагӣ кунем» (ояти 25) ва «Биёед, мо низ бо Рӯҳ роҳ равем» (ояти 16). Ба мо бештар Рӯҳулқудс лозим нест – ба Ӯ бештар аз мо, ба таври инфиродӣ, лозим аст!
Намунаи дигари имондоре, ки дар зиштии гуноҳ зиндагӣ мекунад, дар 1 Қӯринтиён 5 пайдо мешавад, ки дар он ҷавоне, ки дар муошират буд, бо модарандари худ хобида буд. Ҳавворӣ маҷбур шуд ба имондорон бигӯяд, ки шахси шарирро дур кунанд. Баъдтар, Павлус ба муқаддасон дар Эфсӯсиён 4:25-32 дар бораи рафторҳое хотиррасон кард, ки Рӯҳулқудси Худоро ғамгин мекунанд. Бисёр намунаҳои дигарро метавон овард, аммо гуноҳҳои дағалро бояд ҳатман пешгирӣ кард.
Доми дуюм барои масеҳӣ нозукиҳои гуноҳ аст. Табиати одамӣ мехоҳад моро ба ҷаҳон кашад. Павлус ба Тимотиюс гуфт, ки «Демас маро тарк кард, зеро ин ҷаҳони ҳозираро дӯст дошт» (2 Тимотиюс 4:10). Баъзан, агар мо эҳтиёткор набошем, мо заминӣ мешавем, ба тиҷорати ҷустуҷӯи дороиҳои моддӣ, мавқеъҳои қудрат ва нуфуз дар касбҳои интихобкардаи худ машғул мешавем – барои худ дар ҷаҳон ном мебарорем. Тадриҷан Худованд, оила ва ҷамъомад [калисо] нодида гирифта мешаванд. Ниятҳои имондор метавонанд хуб бошанд, хоҳиши бароҳат кардани оилаи худ ва таъмини ояндаи онҳо, аммо ба таври нозук ӯ заминӣ мешавад ва симои Одамро, мисли ғайриимондор, дорад. Тааҷҷубовар нест, ки Навиштаҳо ба мо хотиррасон мекунанд: «Ҷаҳонро ва чизҳои дар ҷаҳон бударо дӯст надоред. Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест. Зеро ҳар чизе ки дар ҷаҳон аст – шаҳвати ҷисм, шаҳвати чашм ва ғурури зиндагӣ – аз Падар нест, балки аз ҷаҳон аст. Ва ҷаҳон мегузарад, ва шаҳвати он; аммо касе ки иродаи Худоро иҷро мекунад, то абад мемонад» (1 Юҳанно 2:15-17).
Симои Марди осмонӣ
Дар рӯзи наздик ҳамаи имондорони ҳақиқӣ ба таври аслӣ симои осмониро хоҳанд дошт; ин ҳангоми бозгашти Худованд Исои Масеҳ барои Калисои Ӯ рӯй хоҳад дод (1 Қӯринтиён 15:51-54; Филиппиён 3:20-21; 1 Таслӯникиён 4:13-18). Мо интизори он рӯзи пурҷалол ҳастем! Аммо ба таври равшан маълум аст, ки Худо мехоҳад, ки мо ҳоло хислати Масеҳро дошта бошем. Бо доштани хислати Ӯ дар ҳаёти ахлоқии худ, мо, ба маънои муайян, симои Ӯро дорем, ва ин тавассути қобилият ва захираҳое, ки Худо ба мо додааст.
Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки Худо «моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст, чунон ки Ӯ моро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кард, то ки мо дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб бошем» (Эфсӯсиён 1:3-5). Ҳарчанд «машварати Худо» (Аъмол 2:23) дар абадият рух дод, Ӯ мехост, ки мо дар назди Ӯ дар муқаддасӣ роҳ равем. Ӯ мехост, ки мо беайб бошем. Худо мехост, ки ин хислатҳои ахлоқӣ дар ҷаҳон барои ҷалоли Ӯ намоиш дода шаванд. Мо дар абадият беайб хоҳем буд, вақте ки бо Масеҳ ҳастем, аммо Худо ҷалол дода мешавад, зеро имондорон ҳоло симои Писари Ӯро дар рӯи замин доранд. Рӯҳулқудс манбаи қудрат барои иҷрои мақсадҳои Худост.
Ин чӣ тавр метавонад рӯй диҳад? Ин метавонад рӯй диҳад, агар имондор муносибати наздик ва шахсӣ бо Худовандро нигоҳ дорад! «Аммо мо ҳама, бо рӯи бепарда, чун дар оина ҷалоли Худовандро дида, аз ҷалол ба ҷалол ба ҳамон симо табдил меёбем, чунон ки аз Рӯҳи Худованд» (2 Қӯринтиён 3:18). Рӯҳулқудс метавонад хислатҳои Масеҳро дар ҳар як имондор такрор кунад, агар мо ба Ӯ иҷозат диҳем. Ҳангоме ки мо ба Масеҳ ва танҳо ба Масеҳ тамаркуз мекунем, мо пайваста аз ҷалол ба ҷалол тағйир меёбем.
Барои инъикоси симои Масеҳ машқ лозим аст. Бале, Рӯҳулқудс нақши асосӣ мебозад; аммо мо бояд худро машқ диҳем! Мо бояд Каломи Худоро бихонем, дар бораи ҳар як қисме, ки мехонем, мулоҳиза ронем. Мо бояд ба Навиштаҳо итоаткор бошем. Мо бояд ҳаёти дуои пайваста ва фаъол дошта бошем. Ниҳоят, мо бояд бо халқи Худованд дар ҷамъомад (калисо) ҷамъ оем.
Хулоса
«Эй маҳбубон, ҳоло мо фарзандони Худо ҳастем; ва ҳанӯз ошкор нашудааст, ки мо чӣ хоҳем шуд, аммо медонем, ки вақте Ӯ ошкор шавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид. Ва ҳар касе ки ин умедро дар Ӯ дорад, худро пок мекунад, чунон ки Ӯ пок аст» (1 Юҳанно 3:2-3). Бале, мо симои заминиро дорем, аммо ба зудӣ симои осмониро хоҳем дошт. Тағйироти аслӣ дар тӯли беш аз ду ҳазор сол рух надодааст, аммо Худо мехоҳад, ки тағйироти ахлоқӣ ҳоло оғоз шавад. Биёед, ҳоло симои Марди осмониро дошта бошем!
