МОҲИГИРОНИ ОДАМОН ШУДАН Ва Сафирон
«Ва Исо, ки дар канори баҳри Ҷалил роҳ мерафт, ду бародарро дид... Петрус ва бародараш Андриёс, ки дар баҳр тӯр мепартофтанд; зеро онҳо моҳигир буданд. Он гоҳ ба онҳо гуфт: «Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард.» — Матто 4:18-19 NKJV
«Пас, мо сафирони Масеҳ ҳастем, чунон ки гӯё Худо тавассути мо илтимос мекард.» — 2 Қӯринтиён 5:20
Истифодаи он чизе, ки дорем
Мо бо роҳҳои гуногун меомӯзем – аз волидон, аз муаллимон ва аз ҳамроҳон. Мо бо қобилиятҳо ва малакаҳои гуногун таваллуд мешавем. Рушди онҳо аз ҷониби оилаҳо, фарҳанг ва дигар таъсирот, аз ҷумла мактабҳо, ташвиқ ё рӯҳафтода мешавад. Мо метавонем ба чизҳое чун механика, санъат, илм ё варзиш майл дошта бошем.
Ҳар чӣ малакаҳои мо бошанд ва чӣ гуна онҳоро инкишоф диҳем, метавонанд барои некӣ ё бадӣ истифода шаванд. Дар вохӯрии худ бо Исо дар роҳи Димишқ Павлус пурсид: «Худовандо, Ту аз ман чӣ мехоҳӣ?» Сипас дар Димишқ Худованд тавассути Ҳанониё ошкор кард, ки ӯ «номи Маро дар назди халқҳо, подшоҳон ва фарзандони Исроил бардорад... ва барои номи Маро азоб кашад» (Аъмол 9:6,15-16). Павлус, ки ҳамчун раввин ва муаллими Исроил таълим гирифта буд, акнун бояд малакаҳои худро барои идомаи муҳокима дар назди подшоҳон ва мансабдорони баландпоя, ҳам дар куништҳо ва ҳам дар байни халқҳо истифода барад.
Ҳамин тавр бо масеҳиёни ҷавон; онҳое, ки дар имон калонтаранд, бояд онҳоро дар рушди тӯҳфаҳои худ тарбия кунанд ва онҳоро ташвиқ кунанд, ки «кӯшиш кунед, ки худро ба Худо тасдиқшуда, коргаре, ки шарм надорад, каломи ҳақиқатро дуруст тақсим мекунад, пешниҳод кунед» (2 Тимотиюс 2:15). Бисёре аз онҳо аз истеъдодҳое огоҳ хоҳанд шуд, ки ҳеҷ гоҳ намедонистанд, ки онҳоро доранд, ва хоҳиши истифодаи ин малакаҳоро барои хидмати Худо, инчунин истифодаи онҳоро барои мақсадҳои худ ё дар хидмат дар ин ҷаҳон.
Ҳар чӣ истеъдоди дигаре дошта бошем, ба гуфтаи Павлус, ҳамаи мо даъват шудаем, ки шоҳиди атрофиёнамон бошем – «кори башоратдиҳандаро иҷро кунем» (2 Тимотиюс 4:5). Ин корест, ки ҳатто хурдтаринҳо метавонанд иҷро кунанд, коре, ки ҳангоми «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзудан» меафзояд (2 Петрус 3:18).
Шимъӯн ва Андриёс моҳигир буданд. Онҳо аллакай дар бораи «партофтани тӯр ба баҳр» медонистанд, вақте ки Исо онҳоро даъват кард: «Аз паси Ман биёед ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард» (Матто 4:18-19). Ӯро шунида, онҳо тӯрҳои худро тарк карданд ва Ӯро дар як шакли муҳимтари моҳигирӣ пайравӣ карданд. Оё онҳо малакаҳои моҳигирии худро бо худ бурданд? Ман фикр мекунам, ки ҳа. Барои тоб овардан ба талаботи ҷисмонӣ ба «онҳое, ки бо киштиҳо ба баҳр мераванд» (Забур 107:23) сабр, истодагарӣ ва қатъият лозим аст. Мо шояд сахтии ҷисмонӣ надошта бошем, аммо мо бешубҳа метавонем сахтии рӯҳӣ ва эмотсионалиро инкишоф диҳем, ки онро дар худи Худованд ва то андозае дар Ҳаввориён мебинем.
Намунаҳои ҷорӣ
Новобаста аз он ки шумо рассом, олим, механик ё роҳрӯб ҳастед, фарқ надорад. Ҳамаи касбҳо дар назари Худо арзиши баробар доранд, новобаста аз он ки ҷаҳон чӣ фикр мекунад. Ҳамаи онҳо имкониятҳои арзишмандро барои хидмат ба Ӯ ҳамчун моҳигирони одамон медиҳанд.
Ман як масеҳиро дар Плимут, Англия мешинохтам, ки дар он ҷо ҳамчун баҳрчии ҷавон хидмат мекардам. Ӯ аробаи хоки худро дар кӯчаҳои бандар ва минтақаи док меронд, партовҳоеро, ки дар ҷӯйборҳо ҷамъ шуда буданд, мерӯфт. Кори ӯ дар назари ҷаҳон мавқеи баланд надошт, аммо тарзи истифодаи даъвати худ барои Худо барои ҳамаи мо намуна шуд. Ҳар ҷое, ки мерафт, дар рӯяш табассум, дар лабонаш суруди ҳамду сано ба Худо ва саломи шодмонӣ барои ҳама дошт. Ӯ шояд кори паст мекард, аммо ӯ ва занаш воситаи шод кардани дилҳо ва баланд бардоштани ҷонҳои бисёриҳо ба сӯи осмон буданд. Ман боварӣ дорам, ки Худои меҳрубони мо ба он мард бо шодии бузург нигоҳ мекард, зеро ҳаёти ӯ дар бораи Писари Ӯ, Худованд Исо сухан мегуфт. «Бигзор нури шумо дар назди одамон чунон дурахшад, ки онҳо корҳои неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд» (Матто 5:16). Дигар чӣ метавон хост?
Ҷон, дӯсти дигари ман, замоне яке аз бист ҷинояткори хатарноктарин дар Бритониё буд. Дар зодгоҳаш ӯ як гурӯҳи бади ҷавононро роҳбарӣ мекард ва ба ҳар гуна ҷиноят, ба ҷуз куштор, машғул буд. Ӯ дар зиндони Паркхурст барои ҷинояткорони хатарнок афтод, ки дар он ҷо аз ҷониби ду нафари онҳо ҳамла ва латукӯб шуд. Онҳо калон ва қавӣ буданд, аммо Ҷон як теғи ришгирӣ ба даст оварда буд ва қариб онҳоро кушт. Онҳо муддати дароз дар беморхона бистарӣ шуданд ва Ҷонро ба ҳабси танҳоӣ гузоштанд.
Аммо Худо ба ӯ назар дошт. Духтари ҷавоне бо рисолаи Инҷил ва даъват ба вохӯрӣ кори Худоро дар дили сахти Ҷон оғоз кард. Ду сол тӯл кашид, аммо ниҳоят Рӯҳи Муқаддас ин марди зӯроварро ба марди Худо табдил дод. Вақте ки ӯ озод шуд, ин мард, ки замоне бо таппонча бонкҳоро ғорат мекард, ҳоло мунтазам бастаҳои рисолаҳоро дар беруни майдонҳои футбол тақсим мекунад. Ӯ ба зиндонҳо меравад, ки дар он ҷо ҳоло аз ҷониби посбонони зиндон, ки замоне аз ӯ метарсиданд, эҳтиром карда мешавад. Ӯ ба он ҷо меравад, то ба маҳбусон дар бораи муҳаббат ва некии Худованд Исо нақл кунад. Онҳо наметавонанд ба ӯ гӯш надиҳанд, зеро ӯ замоне яке аз онҳо буд. Онҳо шаҳодати ӯро эҳтиром мекунанд. Онҳо ҳайрон мешаванд, ки чӣ гуна Худо метавонад чунин мардро тағйир диҳад ва ӯро аз они Худ кунад. Онҳо мардеро мебинанд, ки ҳоло «мулоимӣ ва фурӯтании Масеҳро» дорад (2 Қӯринтиён 10:1).
Намунаҳои Китоби Муқаддас
Павлус як раввини яҳудии хеле боистеъдод ва бонуфуз буд. Истеъдодҳои ӯ ба ӯ ҷойгоҳеро дар баробари муаллимони мӯҳтарам ба монанди Ғамалиил таъмин мекарданд. Ба ҷои ин, пас аз табдили худ, ӯ дониши илмии худро барои шарҳ додани Навиштаҳо истифода бурд, зеро «ӯ дар бораи адолат, худдорӣ ва доварии оянда муҳокима мекард» (Аъмол 24:25). Ӯ худро бо кор ҳамчун хаймадӯз таъмин мекард. Вақте ки кораш тамом шуд, ӯ «ҳар шанбе дар куништ муҳокима мекард ва ҳам яҳудиён ва ҳам юнониёнро бовар кунонд» (Аъмол 18:4). Павлус даъват карда шуд, ки дар назди баландтарин мақомот дар Фаластин ва ниҳоят дар худи Рум, пойтахти Империя, баҳс кунад (Аъмол 24-28).
Мо метавонем бигӯем, ки барои Павлус баҳс кардан бо ин одамон дуруст буд, аммо мо танҳо одамони камбағал ва бесавод ҳастем. Ин нуқта нест. Ҳамаи мо коре дорем, коре, ки шояд барои худамон беназир аст. Аммо Эстерро ба назар гиред, як духтари яҳудии асир, ки бо иродаи Худо маликаи Форс шуд, то ӯ метавонад халқи Худро аз марг наҷот диҳад. Вай бо ин суханон даъват карда шуд: «Кӣ медонад, ки оё шумо барои чунин вақт ба подшоҳӣ омадаед?» (Эстер 4:14). Ба ҳамин монанд, аз ҷониби Худо ба ҳамаи мо дар байни насли худ ва дар байни халқи худ вазифаи беназир дода шудааст.
Марди девзадаро ба назар гиред, ки Худованд Исо аз ӯ як легион девҳоро берун кард. Ӯ «дар пои Исо нишаста, либоспӯш ва дар ақли солим» ёфт шуд (Луқо 8:35; Марқӯс 5:15). Онҳое, ки ин тағйироти аҷибро диданд, «тарсиданд.» Агар мо ба Ӯ иҷозат диҳем, тағйироте, ки Худованд метавонад дар ҳаёти мо анҷом диҳад, метавонад баъзе аз атрофиёнамонро тарсонад. Аммо дигарон мусбат ҷавоб хоҳанд дод, вақте ки мо чунон ки Исо дастур медиҳад, амал мекунем: «Ба хонаи дӯстони худ равед ва ба онҳо бигӯед, ки Худованд барои шумо чӣ корҳои бузурге кардааст ва чӣ гуна ба шумо раҳм кардааст» (Марқӯс 5:19).
Дар бораи мо чӣ?
Вақте ки мо масеҳӣ мешавем, Худо моро ҳамон тавре ки ҳастем, қабул мекунад. Сипас Ӯ хислатҳои моро инкишоф медиҳад ва одатҳои моро тағйир медиҳад. Ҳатто агар мо ғуломон дар поёни пирамидаи инсонӣ бошем ҳам, мо метавонем кори ғуломии худро барои Худо анҷом диҳем ва ин худ метавонад далели кори мӯъҷизавии файзи Ӯ дар ҳаёти мо бошад. Ба он чизе, ки Павлус ба Қӯлассиён навиштааст, назар кунед: «Ғуломон, дар ҳама чиз ба устодони худ мувофиқи ҷисм итоат кунед, на бо хидмати чашм, чун одамонро хушнудкунандагон, балки бо самимияти дил, аз Худо тарсида. Ва ҳар чӣ мекунед, онро бо ҷидду ҷаҳд кунед, чун барои Худованд ва на барои одамон» (Қӯлассиён 3:22-23).
Мо даъват шудаем, ки ҳаёти наверо, ки Худо ба мо додааст, зиндагӣ кунем. Новобаста аз мавқеи мо дар ҷомеа, новобаста аз таҳсилоти мо, новобаста аз тӯҳфаи рӯҳонии мо, мо бояд ҳаёти муқаррарии худро ҳамчун «сафирони Масеҳ» (2 Қӯринтиён 5:20) иҷро кунем. Мо даъват шудаем, ки худро ҳамчун намояндагони заминии Ӯ рафтор кунем. Сафири Подшоҳи подшоҳон будан имтиёзест берун аз доираи тасаввуроти инсонӣ, вале мо ҳамин тавр ҳастем. Чӣ даъвати баланд – моҳигирони одамон ва сафирон будан!
