Қисми шудан Инқилоби моҳигирӣ
Зиёда аз 2000 сол пеш як шогирди дуредгар аз Ҷалил тиҷорати оилавии коркарди чӯбро тарк кард ва ба интихоби одамони муайян ва табдил додани онҳо ба он чизе, ки Худо, Падари Ӯ, мехост, ки онҳо бошанд, оғоз кард. Ҳаракате, ки Масеҳ оғоз кард, имрӯз дар саросари ҷаҳон вуҷуд дорад. Он ба номи асосгузори худ номгузорӣ шудааст ва ҳамчун масеҳият маълум аст.
Он вақте оғоз шуд, ки Исо дар канори баҳр роҳ мерафт ва Петрус, Андриёс, Яъқуб ва Юҳанноро бо ин суханон даъват кард, ки Ӯро пайравӣ кунанд: «Аз паси Ман биёед, ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард» (Марқӯс 1:17; Матто 4:19 ESV). Ӯ ба чаҳор моҳигир ваъда дод, ки то даме ки онҳо Ӯро дар ҳама ҷо пайравӣ кунанд ва чунон ки Ӯ гуфт, амал кунанд, Ӯ онҳоро «моҳигирони одамон» хоҳад кард – тағйироти инқилобии ҳаёт.
Омодагӣ
Мо дар як лаҳза хоҳем дид, ки «моҳигирони одамон» чӣ маъно дорад, аммо ҳоло ба ин динамикаи асосии зерин диққат диҳед: Новобаста аз малакаҳо ва таҷрибаҳои кунунии одамон – ҳатто агар баъзеҳо фикр кунанд, ки онҳо чизе барои пешниҳод ба ин ҷаҳон надоранд – аз рӯзе, ки онҳо ба даъвати Ӯ ҷавоб медиҳанд, Исо ба табдил додани онҳо ба мардон ва заноне оғоз мекунад, ки қисми як ҳаракати тағйирдиҳандаи ҷаҳон мешаванд, ки то он даме, ки Ӯ дигар хел нагӯяд, идома хоҳад ёфт.
Агар шумо ягон бор васваса шавед, ки фикр кунед: «Ман барои Худо коре карда наметавонам,» шумо дуруст мегӯед, зеро ин қудрати Исо аст, ки дар шумо ва тавассути шумо кор мекунад, то он чизеро, ки Ӯ мехоҳад, анҷом диҳад! Муваффақият аз шумо вобаста нест. Он аз динамикаи Исо, ки дар шумо ва тавассути шумо кор мекунад, вобаста аст.
Аксари моҳигирони касбӣ барои коркарди ресмонҳои сахт ва шароити баҳр дастпӯшак мепӯшанд. «Моҳигирони одамон» каме ба дастпӯшак монанданд. Онҳо бефоидаанд, агар қудрати Исо онҳоро барои кори дар пеш истода зинда накунад. Масеҳиён одамоне ҳастанд, ки ҳаёти онҳо аз ҷониби қудрати Худо, ки тавассути онҳо кор мекунад, шакл мегирад.
Ҳоло ба таҳлили маънои ибораи Исо «моҳигирони одамон» мегузарем. Дар ин бора чизи амиқ ва пурасрор нест. Бо истифода аз забоне, ки моҳигирон мефаҳмиданд – ҳатто агар калимаи аз онҳоро водор мекард, ки як лаҳза таваққуф кунанд ва фикр кунанд – Исо бешубҳа мегуфт, ки Ӯ ба онҳо таълим медиҳад, ки одамони дигарро ба пайравони Ӯ табдил диҳанд. Аз издиҳоми инсоният, ки ба абадияти бехудоӣ ғарқ мешуданд, баъзеҳо тавассути Инҷили Исои Масеҳ ба наҷот «моҳигирӣ» мешуданд. Боби 4-7 Инҷили Матто дар бораи фарқ кардани онҳое, ки дар ҳаёт бо Исо ҳастанд ва онҳое, ки бе Ӯ ҳастанд, мебошад. Онҳое, ки Хушхабарро мубодила мекунанд, ҳар дафъае, ки имконият пайдо мекунанд, хислати Худоро бо дигарон мубодила мекунанд. Бо ҳаёти худ, ки суханони онҳоро тасдиқ мекунад, онҳо шоҳидони муассир барои Исои Масеҳ ҳастанд; онҳо моҳигирони муассири одамон ҳастанд.
Дар Матто 4 мо мебинем, ки «Исо ба мавъиза оғоз кард ва гуфт: «Тавба кунед, зеро Малакути Осмон наздик аст»» (Матто 4:17). Доираи рисолати Ӯ бузург буд, аз ин рӯ Ӯ мардон ва занони қобилиятнок ва дастрасро меҷуст (ва имрӯз ҳам меҷӯяд), то ба Ӯ ҳамроҳ шаванд. Чаҳор Инҷил ва Аъмол ҳикояҳои онҳоеро нақл мекунанд, ки аз байни ҳазорон нафар, ҳаёти муқаррарии худро тарк карданд ва тадриҷан ба одамоне табдил ёфтанд, ки дар онҳо хислати худотарси Масеҳ ба осонӣ дида мешуд ва овози Ӯ ба таври возеҳ шунида мешуд.
Омӯзиш
Гарчанде ки Исо одамонро аз касбҳои дигар даъват кард, ки Ӯро пайравӣ кунанд, ман фикр мекунам, ки Ӯ аввал моҳигиронро интихоб кард, то мо аз онҳо омӯзем.
Ба ман гуфтанд, ки тарзи моҳигирӣ натиҷаҳои шуморо муайян мекунад. Доми истифодашуда ба намуди моҳии сайдшуда таъсир мерасонад. Намудҳои асбобҳои истифодашуда – хатҳо, домҳо, шинокунандаҳо, тӯрҳо – ҳама баъзе моҳиҳоро сайд мекунанд, дар ҳоле ки дигаронро озод мекунанд. Моҳигирӣ аз соҳил ё аз қаиқ низ ба сайд таъсир мерасонад. Ниҳоят, вале на камтар аз он, вақти моҳигирӣ аст. Беҳтарин моҳигирон вақти дурусти моҳигириро медонанд. Моҳигирони аз ҳама ҳавасманд медонанд, ки ҳар вақт вақти дуруст аст!
Вақте ки ман дар Хартум зиндагӣ мекардам, аз тамошои моҳигирон, дар ҷои пайвастшавии дарёҳои Нили Кабуд ва Нили Сафед, ки аз моҳигирӣ ба бозори дар канори дарё ҷойгиршуда меомаданд, лаззат мебурдам. Моҳии Нил Перч як моҳии болаззат аст ва арзиши каме бештар барои харидани он аз моҳии арзонтарро дорад. Танҳо навиштан дар бораи он даҳони маро об мекунад!
Имрӯз ман дар Англия зиндагӣ мекунам, кишваре, ки бо Уқёнуси Атлантик ва Канали Англия иҳота шудааст. Нюлин, яке аз бузургтарин бандарҳои моҳигирӣ дар Британияи Кабир, дар наздикии хонаи ман аст. Ман аз бурдани набераҳоям барои дидани траулерҳо, ки сайди худро меоранд, лаззат мебарам. Дар он ҷо бӯйҳо, лифтҳо, қуттиҳо, қаиқҳо, докҳо ва ҳама гуна ғавғо дар бандар – плюс нӯшокиҳо ва донутҳо дар нонвойхонаи бандар пас аз он! Ман моҳигирӣ намекунам, аммо аз тамошо ва омӯхтан аз онҳое, ки моҳигирӣ мекунанд, лаззат мебарам.
Пайравӣ
Дар даъват ба «Маро пайравӣ кунед» Исо аз моҳигирони худ итоати бечунучаро талаб мекунад. Ӯ мехоҳад, ки гузашта ва ҳозираро паси сар гузоранд. Ӯ нимдилӣ намехоҳад. Одамон аз ҷониби Исо аз ҳаёти ҳаррӯзаи худ даъват карда мешаванд, то дар ҳолатҳои ҳаррӯза ба дигарон шаҳодат диҳанд. «Пайравӣ кардан» маънои ҳамроҳӣ кардан, бодиққат тамошо кардан, ба кори кӯмак кардан, мувофиқи дастурҳо амал карданро дорад. Бо такя ба қудрати мутлақи Худо, боварӣ дошта, ки Ӯ беҳтар медонад, «моҳигирони одамон» ҳаёти худро ба дасти Ӯ месупоранд, вақте ки онҳо барои Ӯ шаҳодат медиҳанд.
Дар Хартум ман мардеро мешинохтам, ки аз ислом ба масеҳият табдил ёфта буд. Мунтазам пас аз табдили Кабугӣ ӯ ба хонаҳои дӯстони исломии худ бармегашт, то шаҳодат диҳад. Як рӯз дар хонаи ҳамсояаш, Кабугӣ ҳангоми ба итмом расонидани паёмаш бо найза кушта шуд. Бародари ҳамсояаш ду мардро барои куштани ӯ овард. Онҳо ҳеҷ гоҳ дастгир нашуданд. Ӯ барои моҳигири содиқи одамон будан нархи максималиро пардохт кард. Аммо ман имрӯз метавонам нависам, ки тухми шаҳодати ӯ, ки бо хуни ӯ об дода шудааст, ҳатто ҳоло дар Судон мева медиҳад.
Аксари мо барои пайравӣ аз Исо ба шаҳид шудан даъват нахоҳем шуд. Ман даъват нашудаам, зеро дар Англия шаҳодат додан барои Масеҳ ҷинояти сармоя нест. Эҳтимол дорад, ки шумо ва ман дар хонаҳо, мактабҳо, ҷойҳои корӣ, маҳаллаҳо ва ҷамоатҳои худ пайравони хуб ва мусбати Исои Масеҳ бошем.
Тарзи ҳаёти Устод барои мо намунаи бузургест, ки бояд пайравӣ кунем. Мо бояд ҳар кори аз дастамон меомадаро кунем, то ҳаёти худро ба мисли Ӯ ҷолиб гардонем. Ҳаёти мо бояд бо ҳаёти ҷаҳони беимон муқоиса карда шавад ва бояд дар зеҳни одамон саволҳо ба миён орад: «Чӣ тавр ӯ метавонад чунин зиндагӣ кунад?» «Ӯ чӣ дорад, ки ман надорам?» «Чӣ тавр ман метавонам чунин зиндагӣ карданро омӯзам?»
Сохтан
Қисми дуюми даъвати Исо – «ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард» – ба мо ҷавоби баъзе аз ин саволҳои ба миён омадаро медиҳад. Ҳар қадаре ки мо ба Исо наздиктар пайравӣ кунем, Ӯ ҳамон қадар бештар метавонад моро ба он гуна масеҳиёни шоҳид табдил диҳад, ки Ӯ мехоҳад мо бошем.
Дар боби 15 Инҷили Юҳанно, Исо ба мо мегӯяд, ки чӣ гуна Падари Ӯ шогирдони Худро дарахтони мевадиҳанда дар боғи Худ месозад. Ба ман ишора кардаанд, ки мо дарахти себро намебинем, ки барои истеҳсоли себ мубориза мебарад. Вақте ки буридани дуруст сурат мегирад ва шароит мувофиқ аст, ҳосил пайравӣ мекунад.
Калисоҳои маҳаллӣ, ки ман зиндагӣ мекунам, хидмати шукргузории солонаи «Ҳосили баҳр» доранд. Дигар деҳаҳо ҳосили киштзорҳо ва боғҳои худро ҷашн мегиранд. Ин тасвирҳоро ҷамъбаст карда, Исо одамонеро, ки ба Ӯ дастрасанд, истифода мебарад, то ҳосили фаровони моҳӣ ва меваро ҷамъоварӣ кунад (Юҳанно 4:34-38; 12:24-26; 15:1-17; Матто 13). Одамон аз зиндагии бехудоӣ ба зиндагии Худомарказӣ рӯ меоранд.
Ман аз вохӯриҳоям бо масеҳиён дар Судон фурӯтан шудаам. Дар тӯли солҳо ман бо шогирдони Исо вохӯрдам, ки дар бадани худ доғҳо ва тағйироти шакли баданро аз содиқ будан ба Ӯ доранд. Ҳангоми аз шахсе ба шахси дигар додани шароб дар калисо дар Эл-Гериф, ман пай бурдам, ки ҳамсояам Анҷело даст надошт. Худаш нон ё пиёларо дошта наметавонист, чӣ расад ба шикастани нон. Душманони Масеҳ дастҳо ва банди дастҳои ӯро бо кундаҳои милтиқ ҳангоми мавъиза аз Китоби Муқаддас пахш карданд. Анҷело ҳоло як дӯст дорад, ки бо ӯ дар сафарҳои мавъиза сафар мекунад, то Китоби Муқаддаси ӯро нигоҳ дорад! Мухолифат ин моҳигири одамонро рӯҳафтода накардааст.
Шиноси дигар, Петрус, дар рӯяш аломатҳои қабилавии Нуэр дошт, аммо дар зери куртааш пушташ аз сӯхтаниҳое, ки ҳангоми шиканҷа ба ӯ дода шуда буданд, доғдор буд. Душманони ӯ мехостанд, ки ӯ мавъиза дар бораи Масеҳро бас кунад, аммо ӯ рад кард. Аҷиб аст, ки ин як ҳамлаи бомбаборон аз ҷониби ҳавопаймоҳои ҳукуматӣ буд, ки ҷони ӯро наҷот дод, зеро ҳама ҳангоми таркиши бомбаҳо «мурофиаи» ӯро пароканда карданд.
Духтари наврасе бо номи Ҳудда масеҳӣ шуд ва бародари мусалмонаш аз ӯ шарм медошт. Як рӯз пас аз мактаб ӯ ду ҷавони дигарро аз мактабаш ба хона овард. Ӯ ба ӯ гуфт, ки ин мардон ба ӯ таҷовуз хоҳанд кард, агар ӯ аз Наҷотдиҳандаи навёфтаи худ Исо рӯй нагардонад. Интихоб аз они ӯ буд. Вай баҳонае кард, ки ба ҳаммом равад, ва ним соат пас ӯро дар замин дар зери тирезаи ҳаммом мурда ёфтанд. Вай ҷони худро қурбон кард, на ин ки таҷовуз шавад, нопок гардад ва маҷбур шавад, ки Наҷотдиҳандаи худ Исоро инкор кунад. Вай ҳамчун шоҳиди Масеҳ мурд.
Қарор қабул кардан
Ман аз имондорони Судон бисёр чизҳоро омӯхтаам! Онҳо медонанд, ки чӣ гуна Исоро «пайравӣ» кунанд. Ва ҳангоме ки онҳо Исоро пайравӣ мекунанд, Ӯ онҳоро ба мардон ва заноне «табдил» медиҳад, ки ҳаёти онҳо намунаҳои зиндаи қудрати Инҷили Ӯ мебошанд.
Аз Марқӯс 1:17 мо меомӯзем, ки нақшаи мо бояд пайравӣ аз Исо бошад. Ӯ бояд шахси аз ҳама намоён бошад, ки дигарон дар ҳаёти мо мебинанд. Ва ҳангоме ки мо барои Ӯ зиндагӣ мекунем, Ӯ ба мо таълим медиҳад, ки моҳигирони одамон шавем. Ман шуморо даъват мекунам, ки ба инқилоби «моҳигирии» Ӯ ҳамроҳ шавед.
