«Исо истода, фарёд зад ва гуфт… ҳар кӣ ба Ман имон оварад… аз шиками ӯ дарёҳои оби зинда ҷорӣ хоҳад шуд» (Юҳанно 7:37–38). «Рӯҳулқудс дар мо, ки Масеҳро ошкор мекунад, бо сокин шудан дар мо, вақте ки мо имон овардем, дарёе дар мо мегардад ва ба ин васила барои дигарон». Бо дарназардошти ин ҳақиқат, ман фикр кардам, ки мо метавонем бубинем, ки чӣ тавр мо бояд «канали баракат» барои дигарон бошем. Чунон ки суруди гимн дар китобҳои гимнҳои кӯҳнаи Инҷил мепурсад: «Оё ҳаёти шумо канали баракат аст?»
Барои самаранок будан, канал нуқтаи қабулро талаб мекунад.
Дар матни боло ба мо чунин маълумот дода шудааст: «Ҳар кӣ ба Ман имон оварад». Ин ҷоест, ки ҳама чиз бояд оғоз шавад, зеро барои ҳар кас, ки мехоҳад канали баракат барои дигарон бошад, бефоида аст, агар ӯ худаш баракатро таҷриба накарда бошад.
Шояд гуфтани ин нолозим ба назар расад, аммо далел ин аст, ки садҳо мардон ва занон дар мактабҳои якшанбе ва дигар корҳои ин гуна ҳастанд, ки табдил наёфтаанд. Пеш аз он ки баракат ҷорӣ шавад, он бояд ба дил қабул карда шавад.
«Аз ДАРУНИ ӯ дарёҳои оби зинда ҷорӣ хоҳад шуд». Манбаи баракат дар ӯ нест, балки дар Он ки ӯ ба Ӯ имон овардааст.
«Ҳар кӣ ба МАН имон оварад», ҳамин муҳим ва ҳатмист. Ҳамин тавр, мо бояд бо ин ҳақиқат оғоз кунем, ки канали воқеии баракат барои ҷаҳони ниёзманд бояд шахси ТАБДИЛЁФТА бошад. Маҳз бо ин ҳақиқат зани сомарӣ, дар Юҳанно 4, бояд оғоз мекард:
«Обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, дар ӯ чашмаи обе хоҳад буд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ меҷӯшад». Канали ҳақиқӣ бояд шахсе бошад, ки ҳаёти ҷовидониро қабул кардааст. Дар Юҳанно 7 Худованд Исо дар бораи ҷараёни берунӣ ба дигарон сухан меронад, аммо он бояд ҷараёни ибтидоии дохилии худро дошта бошад, чунон ки дар Юҳанно 4 гузориш дода шудааст.
Барои хидмати воқеӣ, канал бояд пурра ба манбаи таъминот ПАЙВАСТ бошад.
Шояд байни ин нуқта ва фикри аввал фарқияти кам ба назар расад, аммо фарқият вуҷуд дорад. Далели он ки ман табдил ёфтаам, худ аз худ маро канали самаранок намекунад.
Бисёре аз масеҳиёни ҷавон ташвиқ карда мешаванд, ки «шаҳодати худро диҳанд», ва гарчанде ки баъзан муфид аст, баъзан ин боиси он мегардад, ки онҳо ба таври носолим ба худ ва таҷрибаи худ машғул шаванд. Обҳои зинда дар ман ё дар таҷрибаи ман нестанд; онҳо дар Масеҳ, ба воситаи Рӯҳ пайдо мешаванд, ва пайвастшавӣ бояд дар он ҷо мустаҳкам карда шавад.
Дар масали ток, ки аз ҷониби Худованд Исо дар Юҳанно 15 гуфта шудааст, Ӯ ба шогирдонаш гуфт:
«Бе МАН шумо ҳеҷ коре карда наметавонед». Калимаи «бе» маънои ҷудо аз ё ҷудошуда аз-ро дорад. Агар шохаи ток аз поя ҷудо шавад, он хушк шуда мемирад; он худ аз худ ҳаёт надорад, балки танҳо вақте ки он ба таври зинда қисми ток аст ва шираи худро аз он манбаъ мегирад, зиндагӣ мекунад ва мева медиҳад.
Дар мавриди хидмати самаранок, ҳеҷ кас наметавонад канали баракат бошад, агар ӯ ба таври ҳаётӣ бо Манбаи баракат муттаҳид набошад ва ба расонидани кӯмак аз он манбаъ ба ниёзмандон машғул набошад. Шаҳодати имондор барои Худованд танҳо дар сурате самаранок буда метавонад, ки дар ҳаёт ва хидмати худ бо Ӯ пурра ва мустаҳкам пайваст бошад.
Мақсади аслии канал ин аст, ки таъминотро ба нуқтаи расонидан ИНТИҚОЛ диҳад.
Имондорон баракат наёфтаанд, ки нишинанд ва «баракати худро ба синаи худ фишурда гиранд», балки барои дигарон канали баракат бошанд. Дар як тасвири дигар Павлус ба Қӯринтиён мегӯяд, ки Худо
дар дилҳои мо дурахшид, то дониши ҷалоли Худо дар чеҳраи Исои Масеҳ дурахшад (2 Қӯринтиён 4:6).
Ӯ ба таври файзнок он нури гаронбаҳоро ба дилҳои мо равона кардааст, то мо дар ҷаҳони торик ва ниёзманд барои Ӯ нур бошем.
На ҳамаи мо як вазифа ё як қобилият дорем. Баъзеҳо аз ҷониби Устод дар як намуди хидмат ва баъзеҳо дар дигар намуд истифода хоҳанд шуд. Гарчанде ки Мусо ва Ҳорун ҳарду мардони намунавӣ буданд, онҳо низ ҳаёти инфиродии худро ҳамчун имондорон зиндагӣ мекарданд ва дар хидмати худ фарқ мекарданд. Ҳамин тавр, Довуд ва Сулаймон ва бисёри дигарон низ буданд.
Ба ин тариқ, мо низ шакли махсуси хидмати худро дорем:
«Ба ҳар кас кори ӯ». Ҳар чизе ки Устоди тамоми корҳо барои мо нақша кардааст, масъулияти мост. Ҳамчун каналҳо, чизи муҳим барои мо ин аст, ки ҳар чизеро, ки ба мо супурда шудааст, ба нуқтаи расонидан интиқол диҳем. Вақте ки мо қабул мекунем, мо бояд берун резем. Мо наметавонем он чизеро, ки қабул накардаем, берун диҳем; аммо, тарафи дигари ҳақиқат низ ҳаст: Он чизе ки мо аз номи дигарон қабул кардаем, масъулияти мост. Мо бояд онро расонем.
Ҳавворӣ Павлус ба Қӯринтиён мегӯяд, ки чӣ тавр ӯ хидмати худро ҳамчун канал ба анҷом расонид. Дар номаи аввал (11:23) ӯ ба он чизе ки аз Худованд қабул карда буд ва чӣ тавр онро ба онҳо расонид, ишора мекунад; сипас дар боби 15:3 ӯ боз зикр мекунад, ки он чизеро, ки аз Худованд барои онҳо қабул карда буд, ба онҳо расонид. Дар ҳолати аввал манбаъ таъкид шудааст. Худованд ба ӯ он чизеро, ки бояд ба муқаддасон расонад, хабар дод. Дар ҳолати дуюм, далели он ки ӯ паёмро содиқона расонид, таъкид шудааст.
Пас, канал бояд ТОЗА бошад, агар он моддаеро, ки аз он мегузарад, бе ифлосӣ интиқол диҳад.
Ҳеҷ яке аз мо кӯшиш намекунад, ки худро бегуноҳ нишон диҳад. Воқеан, қайд карда шудааст, ки имондорони аз ҳама содиқ аз ҳама бештар аз нокомӣ огоҳ буданд. Бо қабули ин, мо, аммо, наметавонем канали баракат барои дигарон бошем, агар ҳаёти худи мо бо амалҳои гунаҳкорона олуда бошад. Мо бояд тоза бошем.
Ҳатто дар зери қонун фармон дода шуда буд:
Эй шумо, ки зарфҳои Худовандро мебардоред, тоза бошед (Ишаъё 52:11).
Шояд ин матнро чунин шарҳ додан мумкин аст:
«Эй шумо, ки каналҳои Худованд ҳастед, тоза бошед». Агар мо ҳамчун каналҳои баракат самаранок бошем, мо бояд аз ифлосиҳое, ки дар ҷомеаи атрофи мо маъмуланд ва имрӯз дар ҷаҳон қариб муқаррарӣ қабул шудаанд, озод бошем.
Канали баракат бояд аз ҳама гуна монеаҳо ПОК бошад, агар он муфид бошад.
Бисёр чизҳое ҳастанд, ки шояд гунаҳкорона тасниф нашаванд, аммо унсурҳои монеа мебошанд. Манзурам ин аст, ки таваҷҷӯҳи аз ҳад зиёд ба маҳфилҳо, фаъолиятҳои фароғатӣ, масъалаҳои тиҷоратӣ ва дигар манфиатҳоро метавон ҳамчун монеаи ҷараёни баракат донист, дар ҳоле ки онҳо воқеан бад нестанд.
Албатта, дуруст аст, ки мо бояд ба бисёре аз ин масъалаҳо таваҷҷӯҳ кунем, аммо таъкиди АЗ ҲАД ЗИЁД ба чизе метавонад монеа гардад. Ҳар як имондор бояд ин чизҳоро барои худ тафтиш кунад ва қарори заруриро дар бораи ҳар гуна тасҳеҳе, ки барои тоза нигоҳ доштани канал лозим аст, қабул кунад.
Канали баракат бояд ДОИМӢ бошад.
Ба намоён будани он зарурат нест, аммо баракати бузург аксар вақт дар он ҷое таҷриба мешавад, ки хидмати масеҳии боэътимод оромона дар назди Худованд ва барои ҷалоли Ӯ анҷом дода мешавад.
Дӯсте, ки муддати тӯлонӣ дар Кения зиндагӣ мекард, ба ман гуфт, ки як таъминоти оби маҳаллӣ ногаҳон қатъ шуд. Таъминот аз ҷониби як рам (як навъ насос, ки танҳо бо қувваи об кор мекунад) нигоҳ дошта мешуд, ки он қадар пеш насб шуда буд, ки ҳеҷ кас намедонист, ки он дар куҷо ҷойгир аст. Ҳамин тавр, лозим шуд, ки қубури таъминотро то шаршараи хурде, ки рам солҳо пеш насб шуда буд, пайгирӣ кунанд. Он содиқона ва ноаён кори арзишманди худро идома дода буд. Маълум шуд, ки як шайба фарсуда шудааст ва вақте ки он бо арзиши кам иваз карда шуд, кори муфиди худро аз сар гирифт.
Вафодорӣ ба ӯҳдадорӣ як қисми арзишманди хидмат аст. Дар идоракунӣ, ин як зарурати аввалиндараҷа ба назар мерасад.
«Аз идоракунандагон талаб карда мешавад, ки мард содиқ ёфт шавад». Хидмати гоҳ-гоҳ ё фосилавӣ ба мисли доимӣ будан дар кор арзишманд нест.
Масеҳие, ки мехоҳад вазифаи канали баракатро иҷро кунад, бояд ДИЛСӮЗӢ дошта бошад.
Ҳар гуна кори ин гуна серталаб аст; он вақт, кӯшишро талаб мекунад ва бояд ба он пурра машғул шуд. Ҳеҷ чизе, ки камтар арзиш дорад, ин қадар самаранок нест.
Дар дили ҳеҷ кас шубҳае нест, ки Худованд Исо хидмати мубораки худро ба ин тариқ, албатта, пурратар аз ҳар каси дигар иҷро кард. Мо мехонем:
«Исо… аз онҳо дилсӯзӣ кард ва беморони онҳоро шифо дод». Боз ва боз мо мебинем, ки чӣ тавр дили нарми Ӯ аз ҳолати ғамангези инсон ба ҳаракат омад ва чӣ тавр Ӯ бо ин рӯҳ хидмат кард. Хидмате, ки сард, бедил ва аз эҳсосот холӣ аст, бешубҳа ноком хоҳад шуд.
