Ба воситаи ин ду тӯҳфаи бениҳоят бузург — ҳаёти ҷовидонӣ ва Рӯҳулқудс — шумо ҳоло имкон доред, ки ҳар рӯз аз ҷиҳати ахлоқӣ чунон зиндагӣ кунед, ки Масеҳ дар ин ҷо зиндагӣ мекард, ё, чунон ки Юҳанно менависад, «ба ҳамон тарзе, ки Ӯ рафтор мекард, рафтор кунед» (1 Юҳанно 2:6). Ин маҳз ҳамон чизест, ки Каломи Худо ҳар як масеҳиро ба он даъват мекунад. Петрус мегӯяд, «то ки шумо ба изи пои Ӯ пайравӣ кунед» (1 Петрус 2:21).
Павлус инро чунин баён мекунад:
«Ин фикрро дар миёни худ дошта бошед, ки дар Исои Масеҳ низ буд» (Филиппиён 2:5). Маҳз ба ин ҳадаф расул дар хидмати худ бо имондорон кор мекард. Аз ин рӯ, ӯ ба Ғалотиён менависад,
«Эй фарзандони хурди ман, ки барои шумо ман боз дар дарди зоиш ҳастам, то даме ки Масеҳ дар шумо шакл гирад!» (Ғалотиён 4:19). Ин маҳз ҳадафи ҳаёти мост!
Павлус аз лаҳзаи табдили худ як орзуи бузург дошт: ки Масеҳ ба воситаи ӯ ҷалол ёбад ва бузург шавад. Ӯ на танҳо ба суханони мавъизаҳои худ таваҷҷӯҳ дошт. Ӯ мехост, ки ҳаёти Устоди худ дар тафаккур ва рафтори ӯ зоҳир шавад (ниг. 2 Қӯринтиён 4:10-11). Аммо ин танҳо бо гузоштани гузашта дар паси худ ва қатъиян гуфтан имконпазир буд,
«Дигар ман зиндагӣ намекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад» (Ғалотиён 2:20). Ин моро ба савол меорад: Мо махсусан чӣ кор карда метавонем, то бештар ба Масеҳ монанд шавем? Ё ба ибораи дигар, чӣ тавр мо метавонем ин раванди табдилро ба ҳаракат дарорем, то ҳаёти Исо дар мо бештар дида шавад?
Калиди ин дар 2 Қӯринтиён 3:18 ёфт мешавад, ки Павлус менависад,
«Ва ҳамаи мо, бо рӯи бепарда, ҷалоли Худовандро дида, аз як дараҷаи ҷалол ба дараҷаи дигар ба ҳамон сурат табдил меёбем. Зеро ин аз Худованд, ки Рӯҳ аст, меояд». Вақте ки мо Писари Худоро дар пеши худ дорем, хоҳ дар ҳаёти Ӯ дар ин ҷои заминӣ ё дар мақоме, ки Ӯ ҳоло дар дасти рости Худо ишғол мекунад, Рӯҳулқудс кореро мекунад, ки мо бо қувваи худ карда наметавонем: Ӯ моро ба сурати Худованд ва Устоди мо табдил медиҳад.
Пас, ин Рӯҳулқудс аст, ки дар мо монандӣ ба Масеҳро ба вуҷуд меорад, вақте ки Исои Масеҳ дар пеши дилҳои мост. Аз ин рӯ, барои ҳар яки мо ҳамчун шогирдони Исо, бо Устоди худ ба таври васеъ машғул шудан ва ҳаёти Ӯро дар Инҷилҳо омӯхтан хеле муҳим аст.
