Румиён 8:37
Ибораи «аз ғолибон бештар», ки ҳавворӣ Павлус бо чунин эътимоди олӣ истифода кардааст, дар юнонӣ танҳо як калима аст ва танҳо дар ин оят истифода шудааст. Калимаи ғолиб дар ҷойҳои дигар ҳамчун «ғолиб» ё ба маънои аслӣ «ба даст овардани пирӯзӣ» тарҷума шудааст.
Аммо ҳавворӣ бо «аз ғолибон бештар» чӣ маъно дорад? Муқаддасон на танҳо аз ин муноқишаҳои гуногун – хоҳ аз ҷониби одамон ё девҳо ба вуҷуд омада бошанд – мегузаранд ва пирӯз мебароянд, балки онҳо пас аз муноқиша нисбат ба пеш аз он қавитар мешаванд. Борҳо Худо ба халқи Худ иҷозат медиҳад, ки дар муноқиша бошанд, то онҳо эҳтиёҷи худро ба файз ва қудрати Ӯ дар гузаштан аз он эҳсос кунанд; ва бо кӯмаки Худо онҳо аз озмоиш қавитар аз пеш аз он мебароянд. Мо илова мекунем, ки бо кӯмаки Худо аз он мегузарем, зеро мо ҳеҷ гоҳ бе кӯмаке, ки танҳо Худо дода метавонад, пирӯз нахоҳем шуд.
Таърих бисёр озмоишҳои сахтеро сабт кардааст, ки одамон аз он гузаштаанд ва бо кӯшишҳои олӣ пирӯз баромадаанд, аммо он сабт накардааст, ки онҳо пас аз муноқиша нисбат ба пеш аз он қавитар буданд. Танҳо дар олами рӯҳонӣ инро метавон таҷриба кард. Барои нишон додани ин, мо дар назар дорем, ки таваҷҷӯҳи хонандаро ба ду порчаи Навиштаҳо, яке дар Аҳди Қадим ва дигаре дар Аҳди Ҷадид, ки ин далели рӯҳбаландкунанда сабт шудааст, ҷалб кунем. Мо умедворем, ки ба ин васила ҳамаро ташвиқ кунем, ки дар муноқиша устувор истанд ва аз ин рӯ на танҳо пирӯз бароянд, балки дар натиҷаи озмоише, ки мо аз сар гузаронидаем, қувваи бештар ба даст оранд.
Дар Аҳди Ҷадид ду изҳорот мавҷуд аст, ки бояд ҳамеша дар дили онҳое бошанд, ки мехоҳанд ҳамчун «ғолибон» тавсиф шаванд. Онҳо «устувор ист» (2 Таслӯникиён 2:15) ва «устувор нигоҳ дор» (2 Тимотиюс 1:13) мебошанд. Агар мо «устувор истем», мо роҳ намедиҳем, ва агар мо «устувор нигоҳ дорем», мо ҳеҷ чизро аз даст намедиҳем.
Намунаи Аюб
Дар таърихи Аюб, ки дар китобе, ки номи ӯро дорад, ба мо дода шудааст, мо чизе аз муноқишаи азимеро мебинем, ки беист байни қувваҳои нур ва торикӣ идома дорад. Худо пардаеро, ки олами рӯҳонии ноаёнро аз олами моддӣ ҷудо мекунад, канор мезанад ва ба мо бо меҳрубонӣ иҷозат медиҳад, ки ба сӯҳбати байни Худ ва Шайтон, душмани ашаддии муқаддасон гӯш диҳем. Ин сӯҳбат асосан ба Аюб дахл дорад ва заминаро барои рӯйдодҳои минбаъда, ки дар боқимондаи китоб барои мо тасвир шудаанд, медиҳад.
Мо набояд дур назар кунем, то дарёбем, ки Аюб, ҳарчанд дар он вақт аз ҳама одилтар буд, дар натиҷаи он хатари мағрур шуданро дошт. Ӯ худаш гуфт: «Ман дар лонаи худ хоҳам мурд» (29:18); ва боз сабт шудааст: «ӯ дар назари худ одил буд» (32:1). Дар изҳороти аввал Аюб дар хатари гузоштани эътимоди худ ба моле буд, ки Худо ба ӯ баракат дода буд, ва дар изҳороти дуюм ӯ мутмаин буд, ки сазовори он аст. Аммо Худо ва на лона муҳофизи ӯ буд; ва адолати ӯ мувофиқи баҳодиҳии илоҳӣ буд, на мувофиқи баҳодиҳии худаш. Аюб бояд ин ду чизро меомӯхт, ва барои бехатарӣ ва баракати худаш Худо дар бораи онҳо ба ӯ таълим медод.
Маҳз дар ин ҷо Шайтон ба саҳна меояд. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки Худо худаш масъалаи адолати Аюбро бо Шайтон ба миён мегузорад, на Шайтон бо Худо. Худо дид, ки Аюб барои бехатарии худаш ба дарс ниёз дорад, ва Ӯ Шайтонро барои таълим додани ин дарс ба ӯ истифода бурд. Душман, ки ҳамеша барои ҳамла ба муқаддасон омода аст, аз озодие, ки Худо ба ӯ додааст, истифода мебарад ва ба нобуд кардани ҳама чизе, ки Аюб ба он эътимод дошт – хоҳ оилааш, хоҳ сарваташ, хоҳ саломатиаш – шурӯъ мекунад, аммо як чизеро, ки ӯ натавонист нобуд кунад, имони ӯ буд. Худоро барои ин ситоиш кунед!
Аз ҳама чизе, ки ба он эътимод дошт, маҳрум шуд, занаш бепарво ва се дӯсташ ӯро ҳамчун касе, ки ба ҳикмат гӯш намедиҳад, бо тамасхур тарк карданд, ӯ танҳо бо имонаш ба Худо монд. Маҳз он вақт Худо ба бозсозии ӯ дар заминаи хеле бехатартар шурӯъ мекунад, то дар охир мехонем: «Ва Худованд охири Аюбро аз аввалаш бештар баракат дод» (43:12). Оё Аюб наметавонист бо ду баробар дороиҳо ва боз як оилаи гирду атрофаш бигӯяд: «Не, дар ҳамаи ин чизҳо мо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст дошт, аз ғолибон бештарем?»
Намунаи Петрус
Ишораи Аҳди Ҷадид ба ҳавворӣ Петрус аст. Ӯ аз ҳаввориён барҷастатарин буд, ҳамеша дар байни аввалинҳо дар рӯйхати ҳаввориён, аммо бо заъфе, ки ба Худованди мо маълум буд; бо назардошти хидмати бузурге, ки ӯ дар ниҳоят анҷом медод, ин бояд ҳал карда мешуд. Боз ҳам мебинем, ки Шайтон дар ин масъала истифода мешавад ва Худованд ба ӯ иҷозат медиҳад, ки ба хизматгори Худ ҳамла кунад. Мо мехонем:
Шимъӯн, Шимъӯн, инак, Шайтон хост, ки шуморо ба даст орад, то шуморо мисли гандум ғарбел кунад; Аммо Ман барои ту дуо кардам, то имонат кам нашавад; ва вақте ки ту тавба кардӣ, бародаронатро қавӣ гардон (Луқо 22:31-32).
Бигзор мо ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки Шайтон чӣ хоҳад, ҳатто як мӯи сари моро бе иҷозати илоҳӣ ламс кардан мумкин нест. Ҳам Аюб ва ҳам Шимъӯн муддате дар дасти Шайтон дида мешаванд, аммо дар ҳар як ҳолат Шайтон танҳо то он ҷое рафта метавонист, ки ҳикмати илоҳӣ ба ӯ иҷозат медод. Ҳамин тавр, дар ҳоле ки ба Шайтон иҷозат дода шуд, ки Шимъӯнро ба васваса барад ва боиси нокомии ӯ дар он гардад, ҳама чизе, ки ӯ воқеан муваффақ шуд, ин нобуд кардани худбоварии Шимъӯн буд; ӯ натавонист имони ӯро нобуд кунад. Худоро шукр, ки ӯ ҳеҷ гоҳ нахоҳад тавонист имони ҳеҷ як муқаддаси Худоро нобуд кунад, ҳарчанд озмоише, ки ба ӯ иҷозат дода мешавад, сахт бошад.
Чӣ қадар хиҷолат дили Шайтонро пур карда буд, вақте ки ӯ дарёфт, ки ҳамлаи ӯ ба Шимъӯн ӯро аз пеш қавитар кардааст. Оё ягон мард ҳеҷ гоҳ пайвастагии худро ба Худованд бештар аз шогирде, ки қаблан ӯро намешинохт, бетарсона эълон кардааст? Ғайр аз ин, Петрус дар охири хидматаш ҷони худро барои Худованд дод; мо метавонем мутмаин бошем, ки вақте он лаҳза фаро расид, ӯ бо эътимоди ҳақиқӣ, ки танҳо имон дода метавонад, ба марг рӯ ба рӯ шуд, на бо қувваи тасаввуршудае, ки мо ҳамчун одамони ҷисм надорем. Албатта Петрус низ метавонист бигӯяд:
«Не, дар ҳамаи ин чизҳо мо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст дошт, аз ғолибон бештарем».
Пас, бигзор мо бо ин эътимод ба оянда рӯ ба рӯ шавем, ки «устувор истем» ва «устувор нигоҳ дорем». Чӣ чизе дар роҳи заминии мо моро интизор аст, мо гуфта наметавонем. Худо дилҳои моро медонад; агар Ӯ чизеро ошкор кунад, ки монеаи рушди мо ё хидмати мо барои Ӯст, Ӯ метавонад ба Шайтон иҷозат диҳад, ки моро мисли дигар хизматгор, Павлус, бизанад. Аммо, агар мо бо Худо ба ин озмоиш рӯ ба рӯ шавем ва бо қуввае, ки танҳо имон ба Худо дода метавонад, аз он гузарем, мо низ аз пеш қавитар хоҳем шуд ва метавонем бигӯем:
«Не, дар ҳамаи ин чизҳо мо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст дошт, аз ғолибон бештарем».
