Инак, БАРРА
Ибораи «Инак, Барраи Худо» танҳо дар Аҳди Ҷадид зикр шудааст, аммо худи ин амал корест, ки хеле пеш аз пайдо шудани ин суханони гаронбаҳо дар Навиштаҳо оғоз ёфтааст. Ҳатто имрӯз, беш аз ду ҳазор сол пас аз он ки ин суханони ҳаяҷонбахшро Яҳёи Таъмиддиҳанда эълон кард, амале, ки онҳо тавсия медиҳанд, бояд аз ҷониби ҳама иҷро карда шавад. Барои наҷотнаёфтагон, ин як қадами муҳим ба сӯи наҷот аст; барои имондорон, ин даъват ба ибодат аст.
Маънои Барра
Дар Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид, барра на танҳо як гӯсфанди хурд аст. Он дар маънои худ ҳамчун тасвир (ё намунаи) Худованд Исои Масеҳ аҳамияти амиқ дорад. Ӯ сазовори таваҷҷӯҳи ибодатгаронаи мост.
Дар ҳоле ки бисёре аз шахсони худотарс аллакай баракати овардани «нахустзодаи рамаи худ ва аз равғани он»-ро ҳамчун ҳадия ба Худованд чашида буданд (Ҳастӣ 4:4 KJV), танҳо вақте ки исроилиён қариб буд, ки Мисрро тарк кунанд, Худо ба онҳо фармон дод, ки Барраро бубинанд. Дар омодагӣ ба Фисҳ – вақте ки фариштаи марг аз болои онҳое, ки бо хун пӯшида шуда буданд, мегузашт – онҳо бояд барраи беайб, наринаи соли аввалро гирифта, чор рӯз дар хона нигоҳ дошта, сипас онро забҳ карда, хуни онро ба дари хонаҳои худ мемолиданд, то ҳаёти нахустзодаро муҳофизат кунанд (Хуруҷ 12:5-30). Тасаввур кардан ғайриимкон аст, ки фикрҳои фарзанди калонӣ ва волидонаш, вақте ки онҳо ин барраи бегуноҳро медиданд. Вақте ки Фисҳи аввал наздик мешуд, онҳо онро ҳамчун воситаи наҷоти худ медиданд. Ҳар сол онҳо Барраи худро ба ёд меоварданд!
Намунаҳо барои баррасӣ
Дар ҳадди аққал 16 маврид, панҷ китоби Мусо қурбониҳои барраи соли аввал (ё нахустзода) -ро сабт мекунанд, ки бегуноҳиро ифода мекунанд. Дигар маъноҳое низ ҳастанд, ки то дертар дар Аҳди Қадим ва махсусан ҳамчун Худованд Исои Масеҳ дар Инҷилҳо кашф нашуда буданд. Ҳар касе, ки барраи хурдакакро дидааст, метавонад фаҳмад, ки он чӣ гуна бегуноҳиро ифода мекунад. Вақте ки ин махлуқи хурд дар саҳрои деҳқон дида мешавад, аксуламали табиӣ ин аст, ки истода, онро бубинад. Чунин фикрҳо моро водор мекунанд, ки дарк кунем, ки «Барраи Худоро дидан» чӣ қадар гаронбаҳотар аст. Дар гирифтани вақт барои бодиққат нигоҳ кардан ба Ӯ бисёр чизҳоро пайдо кардан мумкин аст.
Худо аз маънои барра лаззат мебарад. Масалан, вақте ки фалиштиён қариб буд, ки ба Исроил ҳамла кунанд ва Самуил «барраи ширхораеро гирифта, онро ба Худованд қурбонии сӯхтанӣ кард... ва... ба Худованд барои Исроил фарёд зад» (1 Самуил 7:8-9). Ӯ барраи ширхораеро гирифт. Чӣ тасвире! Ҳарчанд барои мушоҳидаи ин махлуқи ҷавон вақти зиёд набуд, аммо нармии ин қурбониро то ҳол метавон дарк кард. Самуил бешубҳа бояд ба аҳамияти он чизе, ки ин барра барои Худованд дошт, дохил шуда бошад. Гаронбаҳоии ин қурбонӣ аз ҷониби Худои Худаш дида шуд ва Ӯ дуои Самуилро барои наҷоти Исроил иҷобат кард.
Дар мисоли дигар, ба шоҳ Довуд ин достони таъсирбахш (ки зебоии барраро низ тасвир мекард) нақл карда шуд, то ӯро аз гуноҳҳои сангинаш бедор кунад. «Дар як шаҳр ду мард буданд; яке сарватманд ва дигаре камбағал. Марди сарватманд рамаҳо ва галаҳои бисёр дошт, аммо марди камбағал ҳеҷ чиз надошт, ба ҷуз як барраи хурдакаки модина, ки онро харида, парвариш карда буд; ва он бо ӯ ва бо фарзандонаш калон шуд. Он аз гӯшти худаш мехӯрд ва аз косаи худаш менӯшид ва дар оғӯши ӯ мехобид ва барои ӯ мисли духтар буд. Ва мусофире назди марди сарватманд омад, ва ӯ намехост, ки аз рамаи худаш ва аз галаи худаш бигирад, то барои мусофире, ки назди ӯ омада буд, тайёр кунад, балки барраи марди камбағалро гирифта, барои марде, ки назди ӯ омада буд, тайёр кард» (2 Самуил 12:1-4). Чаро Нотон «як барраи хурдакаки модина»-ро ҳамчун дарси намунавӣ истифода бурд? Зеро он ҷозибаро (на як пайванди рӯякӣ, балки як пайванди амиқи эмотсионалӣ)-ро нишон медиҳад, ки чунин махлуқ метавонад ба онҳое дошта бошад, ки воқеан «Барраро мебинанд» ва аз Ӯ лаззат мебаранд.
Барраи Худо
Барра тасвири Исои Масеҳ, Худованди мост, ки ҳама чизеро, ки барра ифода мекунад, воқеан шахсият медиҳад. Ишаъё пешгӯӣ карда буд, ки Ӯ зулм хоҳад дид, азоб хоҳад кашид ва мисли барра ба забҳ оварда хоҳад шуд (Ишаъё 53:7). Мо Ӯро дар оятҳои пайғамбарии Ишаъё 53 мебинем, ки арзиш, шарм, азоб ва ғалабаи Ӯро, ки барои наҷоти мо мурд, баррасӣ мекунем.
Аҳди Ҷадид махсусан ин Зотро номбар мекунад, ки дар қурбониҳои Аҳди Қадим тасвир шуда буд ва дар бораи Ӯ Ишаъё ва дигарон пешгӯӣ карда буданд. Яҳёи Таъмиддиҳанда Ӯро ду маротиба бо як изҳороти оддӣ, вале амиқ муайян кард. Ҳангоми бори аввал вохӯрдан бо Худованд Исо, Яҳё эълон кард: «Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29). Дар ин шаҳодат Яҳё ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳанда ишора кард. Петрус, ки ба маънои амиқи эълони Яҳё қадрдонӣ кард, баъдтар ба он ишора карда, гуфт, ки мо «наҷот ёфтаем... бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ» (1 Петрус 1:18-19). Ин изҳороти Яҳё ва Петрус ин далелро таъкид мекунанд, ки наҷотнаёфтагон бояд «Барраи Худоро бубинанд». Нигоҳи имондорон ба Худованд Исо дар салиб ба дили тавбакунанда файзи наҷотбахш меорад (Юҳанно 3:14-16; Ададҳо 21:8).
Бори дуюм, ки Яҳё Исоро дид, ӯ эълони худро ба таври оддӣ «Инак, Барраи Худо» кӯтоҳ кард (Юҳанно 1:36). Ин эълон метавонад даъват ба дидани Ӯ бодиққаттар ва наздиктар бошад. Он ба чанд шогирди Яҳё таъсири амиқ гузошт ва онҳо Исоро пайравӣ карданд, ки имконияти олиҷаноберо барои дидани Ӯ дар амал дар тӯли сеюним соли оянда ба даст оварданд. Ин наздикӣ боис шуд, ки ҳавворӣ Юҳанно дар бораи таҷрибаҳои фаромӯшнашавандаи худ нависад: «Мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалолеро, ки аз Падар ягоназод аст, пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14).
Дидани Барра
Барои имондор, дидани Барра итминони наҷот, ёдоварии муҳаббати Худо, назаре ба камолоти Масеҳ ва бисёр чизҳои дигарро меорад. Ҳар қадар ки мо Ӯро бештар бубинем, Ӯ ҳамон қадар гаронбаҳотар мегардад. Дар натиҷа, имондорон Худованд Исоро бо ин суханони оянда ибодат хоҳанд кард: «Сазовор аст Баррае, ки забҳ шуд, то қудрат, сарват, ҳикмат, қувват, шараф, ҷалол ва баракатро қабул кунад» (Ваҳй 5:12).
Китоби Ваҳй ба «Барра» ҳадди аққал 26 маротиба ишора мекунад (Ваҳй 5:6,8,12,13; 6:1,16; 7:9,10, 14,17; 12:11; 13:8; 14:1,4,10; 15:3; 17:14; 19:7,9; 21:14,22,23; 22:1,3). Ҳар як ишора ба мо назаре ба ҷалоли мушаххаси Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ медиҳад. Мулоҳиза дар бораи ин оятҳо ба мо кӯмак мекунад, ки «Барраи Худоро, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад, бубинем».
Инҳоянд чанд роҳи дигаре, ки мо метавонем Ӯро бубинем:
- Бо дуохонӣ хондани Инҷилҳо ва аз Ӯ хоҳиш кардан, ки Худро дар онҳо ошкор кунад.
- Бо хондани Аҳди Қадим ва аз Ӯ хоҳиш кардан, ки Худро дар он ҷо низ ошкор кунад.
- Бо иштирок дар Шоми Худованд, чунон ки Ӯ хоҳиш кард, ва мулоҳиза дар бораи маънои нон ва шароб.
- Бо омӯзиши қурбониҳо дар Ибодат 1-7, то кашф кунем, ки ҳар яке аз онҳо чӣ гуна ба мо ҷанбаи дигари шахсият ва кори Ӯро аз номи мо нишон медиҳад.
- Бо таҳқиқи сохтмони хаймаи муқаддас дар биёбон дар Хуруҷ 25-27, то зебоиҳои Ӯро дар ҳар як ҷузъиёти сохтмони он кашф кунем.
- Ҳеҷ ҳадафи баландтаре барои баррасии мо вуҷуд надорад, ба ҷуз «дидани Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». Бигзор ин кори доимии мо гардад.
