«Маро даъват кун, ва Ман ба ту ҷавоб медиҳам ва ба ту чизҳои бузург ва нофаҳморо, ки намедонӣ, мегӯям» (Ирмиё 33:3).
Аксар вақт мо ба он чизе, ки Худо мехоҳад тавассути мо анҷом диҳад, қаноат мекунем. Мо дар Ирмиё 32:27 мехонем: «Инак, Ман Яҳува, Худои тамоми ҷисм ҳастам. Оё чизе барои Ман душвор аст?» ва мо ҷавоб медиҳем: «Не, Худованд». Аммо вақте ки мо бо ҳолатҳои душвор рӯ ба рӯ мешавем, мо ба тахассус додани имони худ ба Худо ва паст кардани интизориҳои худ аз он чизе, ки Худо анҷом медиҳад, шурӯъ мекунем. Як чиз аст, ки бовар кунем, ки Худо метавонад дар Китоби Муқаддас, ё ҳазор сол пеш, ё ҳатто дар ҳаёти як дӯст мӯъҷизае анҷом диҳад; чизи дигар ин аст, ки бо тамоми дил бовар кунем, ки Худо метавонад ҳар кореро, ки мехоҳад дар ҳаёти мо анҷом диҳад!
Вақте ки Худои Қодир бо мо сухан мегӯяд, он чизе, ки мо баъд аз он мекунем, нишон медиҳад, ки мо дар бораи Ӯ чӣ бовар дорем, новобаста аз он чизе, ки мегӯем. Худо ба Мусо нақшаи Худро барои ташкили бузургтарин хуруҷ дар таърихи инсоният ошкор кард ва Ӯ мехост Мусоро барои иҷрои он истифода барад. Мусо бо баҳс бо Худо ҷавоб дод! Мусо аз он чизе, ки шунид, сахт ҳайрон шуд ва ба баҳона овардан шурӯъ кард, ки чаро ӯ наметавонад дар фаъолияти Худо иштирок кунад. Мусо ба осонӣ имони худро ба қудрати Худо эътироф мекард; ӯ танҳо бовар намекард, ки Худо метавонад кори мӯъҷизавии Худро тавассути ҳаёти ӯ анҷом диҳад. Баҳси Мусо бо Худо хидмати ӯро барои тамоми умраш маҳдуд кард (Хуруҷ 4:13-16).
Оё шумо ҳис мекунед, ки Худо мехоҳад тавассути ҳаёти шумо бештар аз он чизе, ки шумо таҷриба кардаед, анҷом диҳад? Аз Худо бипурсед, ки он чӣ аст. Сипас омода бошед, ки бо имон ва итоат ба он чизе, ки Ӯ ба шумо мегӯяд, ҷавоб диҳед. }
