«Зеро ҳар кӣ ҷони худро наҷот додан хоҳад, онро аз даст медиҳад; аммо ҳар кӣ ҷони худро ба хотири Ман аз даст диҳад, онро наҷот медиҳад.» (Луқо 9:24)
Асосан ду муносибат вуҷуд дорад, ки мо имондорон метавонем нисбат ба ҳаёти худ дошта бошем. Мо метавонем кӯшиш кунем, ки онро наҷот диҳем ё метавонем онро ба хотири Масеҳ қасдан аз даст диҳем.
Чизи табиӣ ин аст, ки кӯшиш кунем онро наҷот диҳем. Мо метавонем ҳаёти худхоҳона зиндагӣ кунем, кӯшиш кунем, ки худро аз кӯшиш ва нороҳатӣ муҳофизат кунем. Мо метавонем нақшаҳои дақиқ тартиб диҳем, то худро аз зарбаҳо муҳофизат кунем, аз талафот эмин дорем, аз ҳар гуна нороҳатӣ канорагирӣ кунем. Хонаи мо мисли як амволи хусусӣ мешавад, ки бо аломатҳои «Даромадан манъ аст» гузошта шудааст. Он танҳо барои оила аст — бо меҳмоннавозии ҳадди ақал ба дигарон. Қарорҳои мо дар асоси он қабул мешаванд, ки чӣ гуна чизҳо ба мо таъсир мерасонанд. Агар онҳо нақшаҳои моро халалдор кунанд ё кори зиёдеро талаб кунанд ё барои кӯмак ба дигарон хароҷоти маблағро талаб кунанд, мо рад мекунем.
Мо майл дорем, ки ба саломатии шахсии худ таваҷҷӯҳи аз ҳад зиёд зоҳир кунем, аз ҳар гуна хидмате, ки метавонад шабҳои бехобӣ, тамос бо беморӣ ё марг, ё хатарҳои ҷисмониро талаб кунад, худдорӣ кунем. Мо инчунин ба намуди зоҳирии шахсӣ нисбат ба ниёзҳои атрофиён афзалияти бештар медиҳем. Хулоса, мо барои қонеъ кардани бадан зиндагӣ мекунем, ки дар чанд соли кӯтоҳ, агар Худованд наояд, аз ҷониби кирмҳо хӯрда хоҳад шуд.
Дар кӯшиши наҷот додани ҳаёти худ, мо онро аз даст медиҳем. Мо аз ҳама бадбахтиҳои мавҷудияти худхоҳона азоб мекашем ва аз ҳама баракатҳои зиндагӣ барои дигарон маҳрум мешавем.
Алтернатива ин аст, ки ҳаёти худро ба хотири Масеҳ аз даст диҳем. Ин ҳаёти хидмат ва қурбонӣ аст. Дар ҳоле ки мо хатарҳои бемаънӣ намекунем ё шаҳодатро намеҷӯем, мо аз вазифа бо баҳонаи он ки бояд бо ҳар қимате зиндагӣ кунем, рӯ намегардонем. Ҳиссиёте вуҷуд дорад, ки мо «ҷон ва бадани худро барои Худо мепартоем, то онҳоро зери замин кунад.» Мо онро бузургтарин шодии худ медонем, ки барои Ӯ сарф кунем ва сарф шавем. Хонаи мо кушода аст, дороиҳои мо сарфшавандаанд, вақти мо барои ниёзмандон дастрас аст.
Бо ин тариқ рехтани ҳаёти худ барои Масеҳ ва барои дигарон, мо ҳаётеро пайдо мекунем, ки дар ҳақиқат ҳаёт аст. Бо аз даст додани ҳаёти худ, мо дар асл онҳоро наҷот медиҳем.
В.Д. }
