Мо аз они кистем?
Варзишгарони дастаҳои варзишӣ одатан либосҳои ягона мепӯшанд, ки онҳоро аз рақибон ба таври визуалӣ фарқ мекунанд. Бо ин кор, фарқ кардани он ки кӣ ба кадом даста тааллуқ дорад, осон аст. Ин принсип дар ҳама сатҳҳо ва иқтидорҳои гуногун дар ҷомеа, аз ҷумла дар чунин заминаҳо ба монанди ҳукумат, тиҷорат, маориф, ҳарбӣ ва тиб истифода мешавад. Мо инчунин мебинем, ки оилаҳо қасдан баъзан ба ҳам монанд либос мепӯшанд, ки ба онҳо намуди зоҳирии фарқкунанда медиҳад. Ҳатто созмонҳои ҷиноӣ ин корро мекунанд, ки либосе доранд, ки онҳоро аз дигарон ҷудо мекунад.
Дар ҳоле ки имондорон барои фарқ кардани худ аз имоннадоштагон либоси муайяне намепӯшанд, сухан ва тарзи зиндагии масеҳиён бояд онҳоро аз ҷаҳон фарқ кунад. Фаъолиятҳои онҳо бояд Худоро ҷалол диҳанд. Бо нигоҳ кардан ба шахсони содиқ дар Навиштаҳо, мо мебинем, ки ин нуктаҳо дурустанд, сарфи назар аз камбудиҳое, ки худи ин шахсон доштанд. Мо метавонем аз он чизе, ки Худо, ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, бо мо мубодила кардааст, бисёр чизҳоро омӯзем.
Дар ин ҷаҳон, мо дар корҳое, ки мекунем, комил нахоҳем буд, ҳарчанд Худо аллакай моро дар комилиятҳои Писари маҳбуби худ мебинад, ки ҷони худро барои мо фидо кард ва сипас дар рӯзи сеюм эҳё шуд. Ба мо дар тарзи сухан гуфтан кӯмак лозим аст, аз ин рӯ ба мо гуфта шудааст: «Бигзор сухани шумо ҳамеша бо файз бошад» (Қӯлассиён 4:6 NKJV). Роҳравӣ, ё тарзи зиндагии мо низ баррасӣ мешавад. Рӯҳи Муқаддас ҳавворӣ Павлусро роҳнамоӣ кард, ки нависад: «Ман… аз шумо илтимос мекунам, ки сазовори даъвате, ки бо он даъват шудаед, рафтор кунед» (Эфсӯсиён 4:1), «Сазовори Худованд рафтор кунед, Ӯро пурра шод гардонед, дар ҳар кори нек самаровар бошед ва дар дониши Худо афзоиш ёбед» (Қӯлассиён 1:10) ва «Сазовори Худое рафтор кунед, ки шуморо ба Малакут ва ҷалоли худ даъват мекунад» (1 Таслӯникиён 2:12).
Ягона роҳи бо мунтазамии афзоянда дар назди дигарон ҳамчун тааллуқ ба Худованд Исои Масеҳ нишон дода шудан ин қабул ва пайравӣ аз дастуроти Каломи Худост. Ӯ, дар файзи худ, Каломи навишташударо барои мо барои хондан, омӯхтан ва аз ёд кардан, ва Рӯҳи Муқаддасро барои таълим додани мо (Юҳанно 14:26) таъмин кардааст. Худо ҳамчунин волидони имондор (2 Тимотиюс 1:5), дӯстони масеҳӣ (Марқӯс 5:19) ва муаллимони дақиқи Китоби Муқаддас (Эфсӯсиён 4:11-12)-ро барои роҳнамоӣ ва кӯмак ба мо додааст. Бигзор атрофиёни мо бидонанд, ки мо аз они кистем!
