Марди сарватманди аблаҳ
Аз сарват битарсед. Деҳқони сарватманде замини хуб дошт,
Аммо анборҳои деҳқон пур буданд.
Ӯ фикр мекард, ки хона месозад ва зиндагии осоиштае хоҳад дошт.
Ва ҳамон шаб ҷони ӯ гирифта шуд.
Ӯ ҳеҷ гоҳ анборҳои худро насохт ва дар осоиш зиндагӣ накард.
Охон ба нуқра ва тилло тамаъ кард,
Аммо он аз они ӯ набуд.
Пас, ӯ онро дар хаймаи худ пинҳон кард,
Фикр мекард, ки хонаи худро баракат медиҳад,
Аммо ба ҷои ин, ӯ ва писарону духтаронаш сангсор карда шуданд.
Ҳамаи пулро нагиред, вагарна тамоми солро мегиред.
Инак. Инак.
Ҳаёти ҳеҷ кас аз пули ӯ дар бонк хеле бештар нест.
Инак. Инак.
Шумо метавонед Худоро дӯст доред ва пулро ҳам дӯст доред.
Ҳанониё зан дошт.
Ва онҳо дар замин дафн карда шуданд, ҳамон тавре ки гуфта буданд.
Шумо наметавонед бигӯед, ки Исо имрӯз Худованди шумост
Ва сипас пули ӯро гирифта, роҳи худро пеш гиред.
Ва чашмони онҳо ба мукофот буд, аммо мукофот аз Худо набуд.
Ҳар се ба чизҳои ин ҷаҳон тамаъ карданд
Ва Яҳудо худро овехт.
Билъом ба шамшер дучор шуд ва Ҷаҳазӣ ба махав.
Мукофоти абадӣ.
Инак. Ҳаёти инсон аз пули ӯ дар бонк хеле бештар аст.
Инак. Инак.
Шумо метавонед Худоро дӯст доред ё пулро дӯст доред. Инак.
Омин. Пас, биёед ба Худованд, Худои худ, назар андозем. Падар, мо имшаб ба Ту шукр мегӯем. Чӣ чизи аҷибест, ки Китоби Муқаддас, каломи Худо дар пеши мост. Дастури асосӣ пеш аз тарк кардани замин. Китоби Муқаддас. Худоё, ба Ту шукр, ки моро ин қадар дӯст медорӣ, ки мехоҳӣ бо мо муошират кунӣ. Ва мо дуо мекунем, ки имшаб овози Туро бишнавем. Мо инро ба исми Масеҳ мепурсем. Омин.
Хуб, мо хонданро аз ояти 13-и Луқо 12 оғоз мекунем.
Ва яке аз ҷамъомадагон ба Ӯ гуфт: «Устод, ба бародарам бигӯ, ки меросро бо ман тақсим кунад». Ва Ӯ гуфт, Худованд Исо ба ӯ гуфт: «Эй одам, кӣ маро довар ё тақсимкунанда, ҳакам бар шумо таъин кард?»
Ман танҳо мехоҳам ин нуктаро қайд кунам. Худованд Исо ба ин ҷаҳон наомадааст, то мушкилоти иҷтимоии ин ҷаҳонро ҳал кунад. Мушкилоти иҷтимоӣ бисёранд. Ва ҳамаи онҳо бо гуноҳ алоқаманданд. Ӯ омад, то Худоро ба мардум маълум кунад, то мардум аз гуноҳ рӯй гардонанд ва ба Худо рӯй оваранд. Ва албатта, барои гуноҳҳои мо мурдан рисолате буд, ки Ӯ дошт. Ва Ӯ ба ягон масъалаи дуюмдараҷае, ки ин мард кӯшиш кард Ӯро ба он ҷалб кунад, яъне мерос ва мушкилие, ки бо бародараш дошт, дохил намешуд. Пас, имрӯз дар ҷаҳон ҳама гуна масъалаҳои иҷтимоӣ мавҷуданд. Ҳама гуна. Ва Худованд бо рисолати мушаххас омад. Ӯ омад, то Худоро ба мардум ошкор кунад. Ҳаллилуйё.
Пас, бубинед, ки Худованд чӣ гуна ҷавоб медиҳад, зеро Ӯ ба мо нишон медиҳад, ки ин мард дар дили худ мушкили гуноҳ дошт. Ва ин, албатта, мушкили ҳамаи мо, аз ҷумлаи ман аст.
Ояти 15.
Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Эҳтиёт бошед ва аз тамаъкорӣ ҳазар кунед. Зеро ҳаёти инсон аз фаровонии чизҳое, ки ӯ дорад, иборат нест».
Ҳоло, ман инро боз мехонам.
Эҳтиёт бошед ва аз тамаъкорӣ ҳазар кунед, зеро ҳаёти инсон аз фаровонии чизҳое, ки ӯ дорад, иборат нест.
Ҳоло, мо дар миллате зиндагӣ мекунем, ки комилан баръакси ин амал мекунад. Мо дар миллате зиндагӣ мекунем, ки тамаъкор аст, ҳамон тавре ки ҳар яки мо дар дили худ дорем. Тамаъкорӣ. Ин амри даҳум аст. Шумо метавонед яке аз амрҳои дигарро вайрон кунед. Шумо метавонед куштор кунед. Шумо метавонед дуздӣ кунед, зино кунед, ва мардум шуморо ба содир кардани гуноҳ муттаҳам мекунанд. Аммо шумо метавонед амри охиринро вайрон кунед, тамаъ кунед. Шумо метавонед дӯстдори пул бошед ва мардум шуморо барои ҳамаи дороиҳое, ки доред, қадр мекунанд. Пас, дар ин ҷаҳони гунаҳкор чизҳо воқеан чаппа шудаанд. Дар асл, дар китоби Яъқуб, Яъқуб қайд мекунад, ки вақте касе ба толори ҷамъомад меояд ва сарватманд аст, ба ӯ ҷои аввал, қатори пеш дода мешавад. Аммо агар касе камбағал ояд, ӯро дар қафо мегузоранд. Зеро мо ба одамон эҳтиром мегузорем ва ба одамон на аз рӯи хислаташон, чунон ки бояд, балки аз рӯи ҳамёнашон эҳтиром мегузорем. Ва ин комилан нодуруст аст. Ва аз ин рӯ, Худованд онро баён мекунад ва Ӯ онро дар масал баён хоҳад кард.
Ояти 16, Ӯ ба онҳо масале гуфт:
Замини марди сарватманде фаровон ҳосил дод.
Ҳоло, ман танҳо мехоҳам бигӯям, ки ин мард, ин деҳқон, доно буд, зеро ӯ замини хуб дошт. Шумо пайхас мекунед, ки гуфта шудааст, ки замин ҳосил дод. Нагуфтааст, ки ӯ деҳқони хуб буд, аммо ӯ замини хуб дошт. Ва худам деҳқон буда, ҳар қадар замини беҳтар дошта бошед, парвариши ҳосили хуб осонтар аст. Ва аз ин рӯ, он фаровон ҳосил дод.
Ва ӯ дар дили худ фикр карда, гуфт: «Чӣ кунам, зеро ҷое надорам, ки меваҳои худро нигоҳ дорам?»
Ба ибораи дигар, анборҳои ӯ пур буданд.
Ояти 18,
Ӯ гуфт: «Ман ин корро мекунам. Анборҳои худро вайрон мекунам ва калонтар месозам ва дар он ҷо ҳамаи меваҳо ва ҳамаи моли худро нигоҳ медорам».
Пайхас кунед, ки ӯ чанд маротиба «ман» мегӯяд.
Ва ба ҷони худ мегӯям: «Эй ҷон, ту барои солҳои зиёд моли бисёр ҷамъ кардаӣ. Осуда бош, бихӯр, бинӯш ва шодӣ кун».
Пас, ин аксар вақт ҳадафи ниҳоии одамон аст, ки онҳо мехоҳанд барвақт ба нафақа бароянд, пул дошта бошанд ва тавонанд ҳар гуна лаззатҳоеро, ки дар дили худ мехоҳанд, иҷро кунанд. Аммо ин як зиндагии худхоҳона аст. Мушкили ин мард дар сарвати ӯ набуд. Мушкили дар кишоварзӣ ва замини хуби ӯ набуд. Мушкили дар он буд, ки ҳама чиз дар бораи ӯ буд. Ва ин аст он чизе ки Худованд баён мекунад.
Ояти 20.
Аммо Худо ба ӯ гуфт,
Пас, ин мард нақшаи сохтани анборҳоро дорад.
«Эй аблаҳ, имшаб ҷони ту аз ту талаб карда мешавад. Он гоҳ он чизҳое, ки ту тайёр кардаӣ, аз они кӣ хоҳанд буд?»
Пас, Худованд ӯро аблаҳ номид. Ҳоло ин аст он чизе ки хеле аҷиб аст. Мо дар ҷаҳоне, дар ҷомеае дар Иёлоти Муттаҳида зиндагӣ мекунем, ки, чунон ки қаблан гуфтам, одамонро қадр мекунанд, агар онҳо пули бисёр дошта бошанд, агар онҳо хонаи калон ва мошини хуб ва ҳамаи он чизҳоеро дошта бошанд, ки пул метавонад харад. Аммо Худованд мегӯяд: «Ту аблаҳӣ». Ва ӯ аблаҳ нест, зеро пул дошт. Боз ҳам, ӯ аблаҳ буд, зеро ҳар коре, ки мекард, ба худаш нигаронида шуда буд. Ва ин аст, ки ман солҳо пеш як барномаеро дар ёд дорам, ки «Тарзи ҳаёти сарватмандон ва машҳур» ном дошт. Ва албатта, ҳама дӯст медоранд, ки чизеро тамошо кунанд, ки дар он шумо метавонед ин одамони сарватмандро бубинед ва чӣ гуна онҳо зиндагӣ мекунанд ва айшу ишрати хонаҳояшон ва қаиқҳои калонашон ва ҳамаи инҳоро, вале ин он чизе нест, ки Худо мехоҳад. Ҳама чиз дар бораи хислат аст. Ҳама чиз дар бораи хислати ҳаёти шумост. Оё шумо мард ё зани боэътимод ҳастед? Оё шумо дар издивоҷи худ содиқ ҳастед? Оё шумо меҳнатдӯст ҳастед? Медонед, оё шумо фарзандони худро дӯст медоред ва бо онҳо вақт мегузаронед? Инҳо чизҳое ҳастанд, ки Худо ба онҳо аҳамият медиҳад.
Ва аз ин рӯ, ояти 21 мегӯяд,
Ҳамин тавр аст касе, ки барои худ ганҷ ҷамъ мекунад ва дар назди Худо сарватманд нест.
Ҳоло бубинед, Худованд ин як мардро дар ин масал мегирад ва онро васеъ мекунад, то ҳамаи мардон ва занонро фаро гирад. Шумо ганҷро барои худ мебинед.
Ояти 34, Худованд мегӯяд,
Зеро ҳар ҷое ки ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд.
Пас, он чизе ки мо қадр мекунем, ҳамон чизест, ки мо бо он машғул хоҳем шуд. Ва аксар вақт мо бо ба даст овардани пули бештар машғулем. Ва аз ин рӯ, ин мард аблаҳ буд. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ба инсон чӣ фоида, агар тамоми ҷаҳонро ба даст орад ва ҷони худро аз даст диҳад?» Пас, чӣ мешуд, агар ин мард бо барномаи сохтмони худ пеш мерафт ва ҳамаи ин анборҳоро месохт ва сипас мемурд? Ӯ ҳанӯз ҳам аблаҳ буд. Ӯ танҳо бо анборҳои бештар мемурд. Пас, ин чизест, ки барои мо фаҳмидан хеле муҳим аст. Ҳафтаи гузашта мо ба марде бо номи Лаъзор ва марди сарватманд назар кардем. Лаъзор камбағал буд. Марди сарватманд бой буд. Марди сарватманд мурд. Ӯ ба Ҳодис рафт ва фавран азоб кашид. Онҳо дар маросими дафни ӯ суханони хуб мегуфтанд. Аммо ӯ ҳукми Худоро азоб мекашид. Лаъзор, марди камбағал, ӯ дар ҳузури Худованд буд, на аз он сабаб, ки камбағал буд, балки аз он сабаб, ки имон дошт. Пас, мо имшаб мехоҳем имон дошта бошем. Мо мехоҳем бидонем, ки мо гуноҳкорем. Ки Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад ва тамаъкорӣ гуноҳ аст. Мо метавонем онро аз ҳама пинҳон кунем, аммо ҳеҷ гоҳ аз Худо пинҳон намекунем.
Мо метавонем дар бораи баъзе одамони дигар дар Китоби Муқаддас фикр кунем. Ман фикр мекунам, ки панҷ нафарро ёфтам, ки чизҳоро, пулро дӯст медоштанд. Яке аз онҳо марде бо номи Охон буд. Ӯ дар Еҳушаъ 7:25 аст. Ин вақте буд, ки Исроил ба замини ваъдашуда меомад ва онҳо ба шаҳри Ериҳӯ омаданд ва Ериҳӯро забт карданд ва сипас даромада, ҳамаи молҳоро ғорат карданд. Аммо Худо гуфт, ки ҳамаи нуқра ва тилло ва чизҳои хубро ба Худо биёранд, зеро онҳо аз они Ӯ буданд. Ва бо вуҷуди ин, ин мард Охон, ӯ каме нуқра ва тилло ва либоси беназиреро дид ва онро гирифта, баргардонд ва дар хаймаи худ пинҳон кард. Ба ибораи дигар, ӯ онро дар хонаи худ дафн кард. Бешубҳа фикр мекард, ки ҳеҷ кас намедонад ва ӯ барои оилааш зиндагии хубе хоҳад дошт. Аммо медонед, Худо медонист ва Худо ӯро фош кард, зеро ҳатто дар бобе, ки мо дар Луқо 12 ҳастем, Худованд дар ояти ду мегӯяд,
Зеро ҳеҷ чизи пӯшидае нест, ки ошкор нашавад, ва ҳеҷ чизи пинҳоние нест, ки маълум нашавад.
Пас, Худо ҳама чизро медонад. Ва мо метавонем чизҳоро пинҳон кунем. Мо метавонем чизҳоро дафн кунем. Ва мо метавонем имшаб дар ҳаёти худ чизҳоеро дафн карда бошем, ки ҳеҷ гоҳ дар бораи онҳо рост нагуфтаем. Мусоро дар ёд доред? Мусо мисриро кушт. Бо ӯ чӣ кард? Ӯро дафн кард. Хуб, мо метавонем гуноҳи худро дафн кунем ва вонамуд кунем, ки он аз байн рафтааст, аммо он аз байн намеравад, то даме ки хуни Исои Масеҳ моро аз гуноҳамон пок накунад. Ва барои ин, мо бояд эътироф кунем ва аз ҳар гуноҳе, ки кардаем, тавба кунем. Пас, Охон дар ниҳоят ошкор шуд ва онҳо ӯ ва тамоми оилаашро сангсор карданд. Онҳо ҳама зери ҳукми Худо мурданд, зеро он дар хонаи ӯ дафн шуда буд. Ва фикр ин аст, ки ҳама медонистанд, ки падарашон ё шавҳарашон ин чизҳоро дуздидааст. Ва аз ин рӯ, агар шумо фарзанд дошта бошед, агар шумо дошта бошед ё вақте ки шумо доред ва шумо ҳамчун падар гумроҳ мешавед ва фарзанди шумо ё писар ё духтари шумо шуморо сарзаниш мекунад, шумо ба онҳо гӯш медиҳед. Шумо ба онҳо гӯш медиҳед, зеро чизи дигар метавонад рӯй диҳад. Онҳо метавонанд мисли Охон бошанд ва онҳо метавонанд намунаи нодурустро пайравӣ кунанд. Ва азизтарин чиз ё яке аз азизтарин чизҳое, ки мо дорем, фарзандони мо ҳастанд.
Марди дигаре бо номи Ҷаҳазӣ буд. Ҷаҳазӣ дар 2 Подшоҳон боби 5, ӯ хизматгори Элишоъ пайғамбар буд. Ва марде бо номи Наамон буд, ки аз махав шифо ёфт. Ва Наамон кӯшиш кард, ки ба Элишоъ пул диҳад, аммо ӯ табиист, ки ҳеҷ пулеро қабул накард, зеро Худо Наамонро аз махави ӯ шифо дода буд, на Элишоъ. Аммо баъд Ҷаҳазӣ Наамонро пас аз рафтанаш пайравӣ кард ва ба ӯ дурӯғ гуфт, ки Элишоъ фикрашро дигар кардааст ва ба каме пул ниёз дорад ва аз ин рӯ, ӯ он чизеро, ки Наамон ба ӯ пешниҳод кард, гирифт, аммо Худо медонист ва онро ба Элишоъ ошкор кард. Пас, вақте ки Ҷаҳазӣ бармегардад, ҳукми бар ӯ ин буд, ки махави Наамон аз они ӯ ва наслҳои баъдии ӯ бошад. Пас, азбаски ӯ гуноҳ кард, азбаски Ҷаҳазӣ гуноҳ кард, пас махави ӯ, махави Наамон ба ҳамаи фарзандонаш мегузарад. Махав гуноҳро тасвир мекунад. Ва мо бояд дар хотир дошта бошем, ки мо ба фарзандони худ, ба занони худ, оилаҳои худ, дӯстони худ таъсир мерасонем. Ва аз ин рӯ, ин ҷо, як мард, ӯ тамаъ кард ва ин Охон буд ва ӯ ва оилааш сангсор карда шуданд. Ин ҷо марди дигаре ҳаст, ки Ҷаҳазӣ тамаъ мекунад ва ӯ махав мегирад.
Шумо ҳама бо Яҳудо ошно ҳастед, ки пулро дӯст медошт. Ӯ халтаро барои Худованд ва шогирдон нигоҳ медошт. Ӯ Худовандро ба 30 тангаи нуқра фурӯхт. Ва ӯ рафта, худро овехт, зеро гуноҳи коре, ки карда буд, ба ӯ хеле амиқ таъсир карда буд. Дар хотир доред, ки шайтон ба ӯ даромада буд. Ва шайтон нагуфт, ки ба назди Исо рав ва бахшиш гир. Шайтон гуфт, ки ту маҳкумшудаӣ. Ту беарзишӣ. Медонед, ту хиёнаткорӣ. Ва ӯ рафта, худро овехт. Аммо Яҳудо тамаъкор буд. Ва аз ин рӯ, ин чӣ гуна огоҳиест барои мо.
Марди дигаре буд. Ӯ пайғамбар буд. Ӯ пайғамбари дурӯғин буд. Ӯ пайғамбари кироя буд. Номи ӯ Билъом дар Аҳди Қадим, Ададҳо 31 буд. Ва ӯро киро карда буданд, то бар зидди Исроил пешгӯӣ кунад. Ҳоло, ӯ пайғамбари Худо, пайғамбари Исроил аст. Ӯро киро карда буданд, то бар зидди Исроил пешгӯӣ кунад. Пас, ҳукми ӯ чӣ буд? Хуб, ӯ бо шамшер кушта шуд. Ва дар 2 Петрус 2:15, ӯ марде номида мешавад, ки музди беадолатиро дӯст медошт. Ӯ музди беадолатиро дӯст медошт. Ба ибораи дигар, дар берун, ӯ либосе дошт, ки ӯ марди диндор буд, аммо дар дарун ӯ тамаъкор буд. Ва медонед, Худованд дар бораи фарисиён чӣ гуфт? Ӯ гуфт: «Аз хамири фарисиён, ки тамаъкорӣ аст, ҳазар кунед». Ва чизи дигаре, ки ӯ гуфт, риёкорӣ аст. Пас, фарисиён, пешвоёни динӣ дар замони Худованд ҳам риёкор ва ҳам тамаъкор, дӯстдорони пул буданд. Ва ин аст он чизе ки Билъом аст. Ӯ музди беадолатиро дӯст медошт ва ҳукм бар ӯ омад.
Пас, ин хеле муҳим аст, зеро рӯҳи тамаъкорӣ имрӯз дар калисои масеҳии эътирофкунанда вуҷуд дорад. Бисёре аз масеҳиёни эътирофкунанда сарвати зиёд доранд ва бо вуҷуди ин, мо мегӯем, ки ин баракати Худост. Хуб, агар ин баракати Худо бошад, пас ин баракат бояд тақсим карда шавад. Аммо ба ҷои ин, мо хеле ба ин деҳқон монанд ҳастем, ки мегӯяд: «Ман моли худро нигоҳ медорам ва мехӯрам ва менӯшам ва шодӣ мекунам ва ин барои ман то охири умрам хуб хоҳад буд». Шумо гуноҳи тамаъкорӣ, гуноҳи Яҳудоро мебинед, ин хоҳиш ба пул ҳатто мардонро водор мекунад, ки ба ҳақиқати Худо хиёнат кунанд. Ва онҳо бо андӯҳҳои зиёд сӯрох карда мешаванд. Медонед, яке аз сабабҳои асосии талоқ пул аст. Он одамонро ҷудо мекунад. Онҳоро ба ҳам намеорад. Медонед, ман танҳо дар бораи марде шунидам, ки дар лотерея ғолиб омад. Ман фикр мекунам, ки ин як миллиард доллар буд. Яъне, ин ҳаёти ин мардро хароб мекунад. Ин баракат нахоҳад буд. Дар охири умраш, агар мо метавонистем онро бишнавем, ӯ мисли бисёриҳо мегӯяд: «Ин лаънате буд, ки ман ҳеҷ гоҳ он пулро ба даст наовардам». Пас, мо танҳо бояд қайд кунем, ки Худованд ва ман боз мехонам, ки Худованд дар ояти 15 чӣ гуфт.
Эҳтиёт бошед. Ӯ мегӯяд: «Гӯш кунед ва аз тамаъкорӣ ҳазар кунед, зеро ҳаёти инсон аз фаровонии чизҳое, ки ӯ дорад, иборат нест».
Пас, биёед ҳадафи худро ба ин ё он бештар нагузорем. Ҳар чӣ ки бошад, аз ҷиҳати пул ё чизҳои моддӣ. Биёед ҳадафи худро ба худотарсӣ гузорем. Ва ин маънои онро дорад, ки мо бояд ҳадафи худро ба Худованди муборак Исо дар ҷалол гузорем. Зеро агар мо барои Ӯ зиндагӣ кунем, мо бештар ба Ӯ монанд хоҳем шуд. Ва Ӯ дар худ камбағал буд. Ӯ барои пардохти андоз тангае лозим буд. Ӯ онро надошт. Ӯ мӯъҷизае ба даст овард, моҳие, ки Петрус сайд кард, ва танга дар он буд. Ӯ мехост ба мардум дар бораи пардохти андоз ба Қайсар таълим диҳад, аммо ӯ бояд тангае талаб мекард. Ӯ дар қабри қарзӣ дафн карда шуд. Хари қарзӣ буд, ки ӯ ба Ерусалим савор шуд. Пас, ҳама як ҳикоя аст. Ин дар бораи чизҳои моддӣ нест. Ин дар бораи
