Мо мехоҳем бо ёрии Худо баъзе аз хатарҳои махсус ё гуноҳҳои доимӣ, ки масеҳиёни ҷавон (ва пиронсолон низ) ба онҳо гирифторанд, баррасӣ кунем ва дар ин бора дидани он ки Китоби Муқаддас чӣ мегӯяд, муфид буда метавонад.
«Огоҳ будан, мусаллаҳ будан аст» ва ин мақолаҳо бо умеди самимӣ ва дуо навишта шудаанд, ки онҳо метавонанд дар нишон додан ва муҳофизат кардани баъзеҳо аз он гуноҳҳо ва камбудиҳое, ки аксар вақт рафтори мувофиқро вайрон мекунанд ва ба номи Масеҳ нангу номус меоранд, амалӣ истифода шаванд.
Ҷаҳон моро аз рӯи амалҳои мо дар масъалаҳои хурд доварӣ мекунад, на аз рӯи миқдори дониши принсипҳои Китоби Муқаддас, балки аз рӯи татбиқи онҳо дар ҳаёти ҳаррӯза.
Ҳаёти масеҳӣ
Тамаъкорӣ
Гуноҳи сернашаванда, гуноҳе, ки аз он чизе, ки аз он ғизо мегирад, меафзояд, гуноҳе, ки ба ҳама гуна гуноҳҳои дигар мебарад, ягона гуноҳи дил, ки мустақиман аз ҷониби даҳ аҳком манъ шудааст, гуноҳи пинҳонӣ ва махфӣ, ки аз дил меояд.
Зеро аз дарун, аз дили одамон… тамаъкорӣ бармеояд (Марқӯс 7:21).
Дар мавриди пул ин аст
решаи ҳамаи бадиҳо (1 Тимотиюс 6:10);
он ҳеҷ гоҳ қаноатманд нест. Он ба беадолатӣ ва зулм (Мико 2:2), ба дур шудан аз имон (1 Тимотиюс 6:10) мебарад. Он аз ҷониби Худо нафрат дорад (Забур 10:3); он аз Малакути Худо маҳрум мекунад, ки бо гуноҳҳое чун дуздӣ, бутпарастӣ ва зино (1 Қӯринтиён 6:10) якҷоя тасниф мешавад. Ин яке аз гуноҳҳои рӯзҳои охир аст (2 Тимотиюс 3:2, 2 Петрус 2:1-3).
Тамаъкорӣ чунин аст, вале ин гуноҳ чунон фиребанда аст, ки кам касон аз хусусияти хатарнок ва даҳшатноки он огоҳанд. Дар ҷаҳон, дар ҳақиқат, он қариб ки гуноҳ ҳисобида намешавад; ва аз ин рӯ, барои як масеҳии дунявӣ фаҳмидан душвор аст, ки чӣ тавр тамаъкорӣ ба чизи дигарон дар назди Худо мисли дуздӣ ё мастӣ бад аст.
Гап дар он аст, ки танҳо меъёри Каломи Худо нишон медиҳад, ки гуноҳ чист; ва то андозае ҷаҳон дар маҷмӯъ аз ин фоида дидааст. Дуздӣ ва зино ҳоло дар ҳама ҷо бад эътироф мешаванд, аммо дар асрҳои дигар чунин набуданд. Танҳо дар асри гузашта мастӣ аз ҷониби ҷаҳон ҳамчун гуноҳ тасниф шудан гирифт, дар ҳоле ки тамаъкорӣ ва дигар гуноҳҳои дил (гарчанде ки аз ҷониби Калом баробар маҳкум шудаанд) то ҳол ҳамчун чунин комилан эътироф нашудаанд.
ТАМАЪКОРӢ ДУЗДИИ ДИЛ АСТ
Аммо, мо барои онҳое менависем, ки Каломро, на кодекси ахлоқии ҷаҳонро, меъёри худ медонанд, мо онҳоро аз ин гуноҳ, ки метавонад дуздии дил номида шавад, самимона огоҳ мекунем.
Аммо, шумо мегӯед, ки вақте ман камбағал ва мубориза мебарам ва дигаронро хеле хуб мебинам, тамаъ накардан хеле душвор аст. Ин дуруст аст, аммо, гарчанде ки душвор аст, шумо бояд ғалаба ба даст оред; ва бо гузоштани муҳаббати худ ба чизҳои болоӣ, шумо хоҳед дид, ки шумо мисли онҳо сарватманд ҳастед ва шояд аз онҳо хеле сарватмандтар, то ки мавқеъҳо баръакс шаванд; ва марди сарватманд, ки аз сарватҳои худ норозӣ аст, ба ақли ором ва хушбахти масеҳии фурӯтан тамаъ мекунад.
Худо моро чунон сарватманд кардааст, ки танҳо аз бехабарӣ аз сарвати мо ё аз сабаби завқҳои заминӣ мо тамаъ мекунем; инро мо дар Забур 73 мебинем, ки тамоми он барои исботи ин нуқта навишта шудааст.
НАМУНАҲОИ ТАМАЪКОРӢ
Аммо, пеш аз он ки дар бораи он бештар гӯем, шояд барои мо муфид бошад, ки мисли пештара, ба он чизе, ки Каломи Худо ба мо тавассути мисол дар бораи ин гуноҳ мегӯяд, гӯш диҳем ва бодиққат мушоҳида кунем, ки он ба кадом гуноҳҳо махсусан мебарад.
Гуноҳи аввал, волиди ҳамаи гуноҳҳои дигар, қисман аз тамаъкорӣ буд. Ҳавво дид, ки мева барои хӯрок хуб аст; вай медонист, ки он барои вай нест, аммо вай тамаъ кард ва гирифт ва афтод.
Тамаъкорӣ аксар вақт натиҷаи нигоҳ кардан ба чизҳоест, ки мо набояд ба онҳо нигоҳ кунем. Агар мо чашмони худро аз Масеҳ ба ҷаҳон афтонем, ба зудӣ хоҳем дид, ки дилҳои бечораамон аз паси он медаванд; ва тамаъкорӣ ва як қатор гуноҳҳои дигар пайравӣ хоҳанд кард.
Дар Еҳушаъ 7:21 мо як мисоли даҳшатноки тамаъкорӣ дар Охонро мебинем.
«Вақте ки ман дидам… он гоҳ тамаъ кардам… ва гирифтам». Чӣ қадар ба Ҳавво монанд аст ва чӣ қадар натиҷаҳои даҳшатнок дорад, ки на танҳо марги худи ӯ ва сию шаш нафари дигарро ба бор овард, балки шикасти Исроилро дар назди душманонашон; зеро Худо наметавонист онҳоро ба ғалаба бо марди тамаъкор дар миёнашон роҳнамоӣ кунад! Дар ҳарду ҳолат мушоҳида кунед, ки тамаъкорӣ ба НОФАРМОНИИ мустақим ба Худо мебарад.
Оё ягон имондори ман гуноҳи пинҳонӣ дорад, мисли Охон, ки хушбахтии онҳоро нест мекунад, ҳаёти рӯҳонии онҳоро мехӯрад ва шояд дигаронро озор медиҳад ва ғамгин мекунад? Оҳ, биёед худро доварӣ кунем, то аз ҷониби Худованд доварӣ нашавем.
ТАМАЪКОРӢ БА БИСЁР ГУНОҲҲО МЕБАРАД
Баъдан, мо метавонем қайд кунем, ки ин тамаъ ва тамаъкории писарони Самуил, Юил ва Абиё буд, ки мардумро водор сохт, ки подшоҳ талаб кунанд (1 Самуил 8:1-5). Ин подшоҳ, Шоул, аз тоҷ ва подшоҳии худ аз сабаби нофармонии мустақим ба Худо маҳрум шуд, ки ба он ӯ аз тамаъкорӣ водор шуда буд (1 Самуил 15:9-19). Аз ҷараёни замон гузашта, мо ба Аҳоб мерасем, ки аз сабаби тамаъкорӣ ба токзори Набут ба ҚАТЛИ судӣ даст зад, ки аз ҷониби Изабел роҳнамоӣ мешуд. Тамаъкории Геҳазӣ ӯро ба роҳи ДУРӮҒГӮӢ ва ФИРЕБ бурд ва ба сари ӯ вабои даҳшатноки махавро овард (2 Подшоҳон 5:20-24).
Ки тамаъкорӣ яке аз гуноҳҳои доимии Исроил буд, мо метавонем аз Ирмиё 6:13 бубинем.
«Аз хурдтарини онҳо то бузургтарини онҳо ҳар кас ба тамаъкорӣ дода шудааст». Аммо биёед дар хотир дорем, ки ин тамаъкорӣ дар Исроил аз ҷиҳати хусусият бад набуд, чунон ки дар байни мост; зеро, дар ниҳоят, он чизе ки онҳо тамаъ мекарданд, танҳо як ҳиссаи номуносиби он чизе буд, ки Худо ба ҳамаи онҳо дода буд, зеро баракатҳои онҳо заминӣ буданд ва ҳеҷ кас онҳоро барои баланд қадр кардани пул ва моликият айбдор карда наметавонист.
Моликияти масеҳӣ рӯҳонӣ аст, аммо барои масеҳиён хеле кам аст, ки барои ба даст овардани ҳиссаи номуносиби инҳо талош кунанд, чунон ки яҳудиён аз баракатҳои заминии худ мекарданд. Баръакс, объекти тамаъкории масеҳиён аксар вақт ҷаҳон ва чизҳои дар он буда мебошанд - чизҳое, ки онҳо набояд дил ё муҳаббати худро ба онҳо банданд, камтар аз онҳое, ки аз онҳо бештар доранд, ҳасад баранд. Аз ин рӯ, вақте ки фарзанди Худо, вориси ҷалол, ба сарватҳои камбағали замин тамаъ мекунад, ин чӣ гуна ҳикояи мурдагии рӯҳониро нақл мекунад!
Бобул, намунаи ин ҷаҳон дар шукуфоии худ, пур аз тамаъкорӣ буд.
Ҳоло ба Аҳди Ҷадид рӯ оварда, мо таърихи даҳшатноки Яҳудоро мебинем, ки ин тамаъкории пул буд, ки ӯро ба ХИЁНАТ ба Устоди худ водор сохт, як хусусияти гуноҳе, ки ҳар яки мо низ метавонем гунаҳкор бошем, гарчанде ки албатта на ба ҳамин тарз. Фарисиён ҳамчун тамаъкор тамға зада шудаанд, ва ин онҳоро водор сохт, ки суханони содиқ ва ҷустуҷӯкунандаро рад ва нафрат кунанд,
«Шумо наметавонед ба Худо ва мамон хидмат кунед». Тамаъкорӣ инчунин гуноҳи Бильом аст (2 Петрус 2:15); онҳое, ки дилҳояшон пур аз амалҳои тамаъкорӣ аст, гуфта мешавад, ки роҳи Бильомро пайравӣ мекунанд. Ҳамин тавр, мо дидем, ки таъсири ин гуноҳ ҳамеша бад аст, зеро он ба нофармонӣ ба Худо, рад кардани Каломи Ӯ, дурӯғгӯӣ, фиреб ва куштор мебарад. Ҳеҷ кас аз ин гуноҳ озод нест; онҳое, ки кам доранд, бисёр мехоҳанд; онҳое, ки бисёр доранд, бештар мехоҳанд. Аз ин рӯ, доштан аҷиб аст.
ДАВОИ МУТЛАҚИ ИН ГУНОҲ
Ва ин дар он аст, ки танҳо соҳиби чунон бисёр чизе бошем, ки на танҳо мо наметавонем бештар хоҳем, балки ҳатто он чизеро, ки дорем, нигоҳ дошта наметавонем. Чунин як қисмат насиби масеҳӣ аст, ва агар дилҳои мо ба Масеҳ содиқтар мебуданд, мо аз он чизе ки мехостем, бештар мебудем, бештар аз он чизе ки дилҳои мо метавонанд дар бар гиранд.
Аз ин рӯ, агар мо воқеан аз тамоми пуррагии Худо пур бошем, барои фикри тамаъкорӣ чӣ ҷой ҳаст, ҳарчанд мо худхоҳ бошем, агар, чунон ки бояд бошад, машғул шудан бо Масеҳ на аз он сабаб, ки мо пур ҳастем, балки аз он сабаб, ки мо хоҳиши худро барои худ бас кардаем, он чизе ки мо мехоҳем, барои ҷалоли Масеҳ аст, манфиатҳои Ӯ манфиатҳои моро иваз кардаанд.
Пас, Масеҳ давои тамаъкорӣ аст, ҳам аз рӯи қудрати қаноатбахш ва ҳам аз рӯи қудрати тағйирдиҳандаи худ.
Мо мутмаин ҳастем, ки ҳаёти бисёре аз масеҳиён асосан аз таъсири ин як гуноҳ бадбахт аст; зеро, бар хилофи дигар гуноҳҳое, ки метавонанд онҳоеро, ки онҳоро содир мекунанд, муддате хушбахт кунанд, ин гуноҳ қурбониёни худро бадбахт мекунад, то ки аз марди комилан тамаъкор ҳеҷ чизи бадбахттар нест; дар ҳоле ки, аз тарафи дигар, аз масеҳие, ки аз Масеҳ қаноатманд аст, ҳеҷ чизи хушбахттар нест.
