«Худованд медонад, ки чӣ тавр парҳезгоронро аз васвасаҳо раҳо кунад, ...» (2 Петрус 2:9).
Васваса ба покизатаринҳо рӯй медиҳад; аммо он танҳо вақте ҷолиб ва хатарнок мешавад, ки дар худи рӯҳ пазироӣ ёбад. Ҳеҷ васвасае то даме ки таҳаммул ё пазироӣ нашавад, ба гуноҳ табдил намеёбад. Гуноҳ аз таслим шудан ба васваса иборат аст. То даме ки васваса дар дохил ҳамдардӣ наёбад, гуноҳе ворид намешавад ва рӯҳ осебнопазир мемонад, новобаста аз он ки озмоиши оташин то чӣ андоза тӯлонӣ ё сахт бошад.
Бушмастер дар Амрикои Ҷанубӣ даҳшатноктарин морҳост: он на танҳо хеле заҳрнок аст, балки хеле дароз мешавад ва хеле хашмгин аст. Барои заҳри он гӯё ҳеҷ зиддизаҳре вуҷуд надорад. Касе, ки бадбахтона аз он газида мешавад, камтар аз бист дақиқа зинда мемонад; тамоми хуни ӯ ба фасоди даҳшатнок табдил меёбад. Аммо ин махлуқ хеле зебост — як навъи рангинкамони зинда, ҳар ранг бо дурахши аъло ба таври зебо нишон дода мешавад, вақте ки он дар нури офтоб мелағжад ва медурахшад — рамзи мувофиқи бадӣ, ки дар тасаввурот ва ҳавасҳои ҷонҳои беимон тағйир ёфтааст! Васваса шуморо дар заифтарин нуқтаи шумо ҷалб мекунад.
Эҳтиёт бошед, ки ҳуқуқи нахустзодии худро барои як табақ шӯрбо нафурӯшед!
«Вақте ки дастҳои мо бояд дарвозаро банданд
Мо бо душман гуфтугӯ мекунем.»
Дар соате, ки васвасаҳо ба мо ҳамла мекунанд, биёед омода бошем, ки Устодро ба дарахти зайтуни кӯҳна дар Боғ ва сипас ба теппаи Ҷолҷота ҳамроҳӣ кунем!
Ба Ҷатсамонӣ торик равед, шумо, ки қудрати васвасакунандаро ҳис мекунед:
Муборизаи Наҷотдиҳандаи худро бубинед;
Бо Ӯ як соати талхро тамошо кунед:
Аз ғами Ӯ рӯ нагардонед, аз Исои Масеҳ дуо гуфтанро омӯзед.
«Ҳеҷ васвасае шуморо нагирифтааст, магар он ки барои одам маъмул аст: аммо Худо содиқ аст, ки намегузорад шумо аз он чизе, ки қодиред, васваса шавед; балки бо васваса роҳи гурезро низ фароҳам меорад, то ки шумо тавонед онро таҳаммул кунед.» (1 Қӯринтиён 10:13)
