«Агар ман бо забонҳои одамон ва фариштагон сухан гӯям, аммо муҳаббат надошта бошам, мисли миси садодиҳанда ё санги садодиҳанда шудаам.» — 1 Қӯринтиён 13:1 NKJV
Нӯшидан, қиморбозӣ, тамокукашӣ, дашном додан, порнография ва хашм ҳаёти ӯро муайян мекард, то он даме ки ӯ Наҷотдиҳандаро вохӯрд. Он гоҳ Рӯҳулқудс ӯро аз гуноҳҳояш маҳкум кард ва ба ӯ қудрат дод, ки онҳоро бартараф кунад. Тағйироти мавқеъ аз гунаҳкор ба муқаддас якшаба ба амал омад; тағйироти амалӣ вақти бештарро талаб кард. Аммо ба ӯ он чизе ки Рӯҳ дар ҳаёташ мекард, писанд омад, ва ба оилааш низ. Онҳо «марди нави» худро (Қӯлассиён 3:10) пайравӣ карданд, вақте ки ӯ ба таври рӯҳонӣ ба воя расид.
Сипас як шаб занаш аз вохӯрии занон бо як сюрприз ба хона омад – ба истилоҳ тӯҳфаи забонҳо! Ва ӯ гуфт, ки ба ӯ низ ин лозим аст, то бидонад, ки ӯ дар ҳақиқат Рӯҳулқудсро дар ҳаёташ қабул кардааст. Ӯ ошуфта шуд. Ман ба ӯ гуфтам, ки ҳаёти тағйирёфтаи ӯ далели кофӣ аст, ки ӯ аз ҷониби Рӯҳ сокин аст, аммо барои занаш забонҳо ягона далели воқеӣ буданд. Ман ба ӯ гуфтам, ки Китоби Муқаддас намегӯяд, ки ҳар як имондор бояд бо забонҳо сухан гӯяд, ки танҳо баъзеҳо дар Калисои ибтидоӣ ин тӯҳфаро доштанд (1 Қӯринтиён 12:10).
Мо ба далелҳои Рӯҳ дар ҳаёти ӯ назар кардем. Бозгашти ӯ аз гуноҳ исбот кард, ки ӯ «офариниши нав» аст (2 Қӯринтиён 5:17) ва Масеҳ дар ӯ зиндагӣ мекард (Ғалотиён 2:20). Гуноҳ дигар ҳукмронӣ намекард (Румиён 6:14), зеро хуни Исо ӯро аз гуноҳ пок карда буд (1 Юҳанно 1:7). Рӯҳ ба ӯ имкон дод, ки Каломи Худоро фаҳмад (Юҳанно 14:26) ва ба он итоат кунад (Румиён 6:17-19). Ӯ аз мубодилаи имони худ лаззат мебурд (Юҳанно 4:39-42) ва оилаи калисои худро дӯст медошт (1 Юҳанно 3:14). Далелҳои мустаҳками меваи Худо дар ҳаёти ӯ буданд (Ғалотиён 5:16-23).
Аммо занаш исрор мекард, ки ба ӯ далели бештар лозим аст. Вай далелҳои Рӯҳро, ки аллакай кор мекард, нодида мегирифт, зеро қисми дӯстдоштаи ӯ дар он набуд. Биёед ҳеҷ гоҳ ин корро накунем! Ба ҷои ин, биёед аз Рӯҳ хоҳиш кунем, ки чашмони моро ба он чизе ки Ӯ аллакай дар ҳаёти дигарон мекунад, кушояд. Ва сипас биёед онҳоро бо «забоне» ташвиқ кунем, ки ҳама мефаҳманд – забони муҳаббати Худо.
