«Ва ин суханон, ки ман имрӯз ба ту амр мекунам, дар дили ту бошад: Ва ту онҳоро ба фарзандонат боғайратона таълим хоҳӣ дод, ва дар бораи онҳо ҳангоме ки дар хонаат менишинӣ, ва ҳангоме ки дар роҳ меравӣ, ва ҳангоме ки мехобӣ, ва ҳангоме ки бармехезӣ, сухан хоҳӣ гуфт... Ва ҳангоме ки писарат дар оянда аз ту пурсад, ки «шаҳодатҳо, ва қонунҳо, ва ҳукмҳое, ки Худованд Худои мо ба шумо амр кардааст, чӣ маъно доранд?» Он гоҳ ту ба писарат хоҳӣ гуфт: «Мо дар Миср ғуломони фиръавн будем; ва Худованд моро аз Миср бо дасти тавоно берун овард: Ва Худованд аломатҳо ва мӯъҷизаҳои бузург ва сахтро бар Миср, бар фиръавн, ва бар тамоми хонаводаи ӯ, дар пеши чашмони мо нишон дод... Ва Худованд ба мо амр кард, ки ҳамаи ин қонунҳоро иҷро кунем, то аз Худованд Худои худ битарсем, барои некии мо ҳамеша». —Такрори Шариат 6:6-7,20-22,24 KJV
Ин принсипи муҳокимаи оилавӣ дар Хуруҷ 12 дар бораи ҷашни Фисҳ дида мешавад. Мо метавонем тасаввур кунем, ки ин муколамаҳо дар дохили оила, бахусус дар натиҷаи хӯроки Фисҳ, мавридҳои гуворое буданд, ки пур аз шодӣ, ханда ва андешаҳои ҷиддӣ буданд. Одамони воқеӣ бо одамони воқеӣ сӯҳбат мекарданд, ва калонсолон ҷавононро роҳнамоӣ мекарданд ва ба саволҳои онҳо ҷавоб медоданд. Ман ҳайронам, ки имрӯз ин намунаи оила дар хонаводаҳои масеҳӣ чӣ қадар риоя мешавад?
Чунин муносибат муҳим аст, зеро ин роҳест, ки Худо моро тарҳрезӣ кардааст, ки дар бораи он Ӯ ба мо дастурҳо додааст, ки дар Каломи Худ риоя кунем. Ин ки Аҳди Ҷадид аз ин намуна пайравӣ мекунад, дар тарзи суханронии Худованд бо шогирдони Худ ва чӣ гуна Павлус ҳаёти оилавии Тимотиюсро ситоиш мекунад, равшан аст. Ҳарчанд падари ӯ юнонӣ буд, равшан аст, ки модар ва бибии Тимотиюс занони худотарс буданд, ки Каломи Худоро дар рафтори муқарраршуда барои оила риоя мекарданд (2 Тимотиюс 1:5).
Дар ҷомеа муодили профессорҳои имрӯзаи донишгоҳ ба ниёзҳо ва таълими ҷавонон таваҷҷӯҳ мекарданд. Ҳатто Худованд Исо «онҳоро мешунид ва аз онҳо савол мепурсид» (Луқо 2:46).
Интихоб
Равшан аст, ки Худо мехоҳад, ки мо бо ҳам сӯҳбат кунем, бахусус дар робита бо Худаш! Аммо, мо метавонем нияти Худоро халалдор кунем, зеро Ӯ ба мо қудрати интихоб додааст. Аз ин рӯ, мо бояд эҳтиёт бошем, ки ҳангоми сӯҳбат бо оила, дӯстон, ҷамъомад ва ҳамсоягон иродаи Худоро иҷро кунем. Худо вақте ки мо интихоб мекунем, ки кори дурустро анҷом диҳем, кӯмак хоҳад кард.
Ӯ дар мо ниёзеро ба ҳамроҳӣ ва муоширати дигар инсонҳо сохтааст. Он дар муҳити оила ҳангоми ҷавон буданамон инкишоф меёбад. Чӣ қадар вақт кӯдакони хурдсол моро бо кунҷковии беохир ва рӯйхати пайвастаи саволҳо ба хашм овардаанд? Аммо, мо бояд ба қадри имкон ба онҳо ҷавоб диҳем, то онҳоро ба воя расонем. Худо ин намунаро дар суханони Мусо ва намунаи Худованд Исо ба мо додааст.
Баъзе натиҷаҳо
Вақте ки оила аз муколамаи байни ҷавонон ва пиронсолон лаззат мебарад, бо ҷавоб додани саволҳо ва ташвиқи саволҳои бештар, кӯдакон аз ҷиҳати рӯҳӣ ҳушёр ба воя мерасанд. Агар чунин муносибат сурат нагирад, кӯдакон аз ҷиҳати рӯҳӣ, эмотсионалӣ ва рӯҳонӣ рушд намекунанд. Мо барои қадр кардани мубодилаи рӯ ба рӯи ақидаҳо сохта шудаем, ва Худо муҳити оиларо ҳамчун паноҳгоҳи амн барои тарбияи кӯдакон ва бегонагон тарҳрезӣ кардааст.
Офаридгор ба мо ақлҳоро бо атои кунҷковӣ додааст – мо дар асл мехоҳем омӯзем. Ӯ инчунин қобилияти тахайюлро фароҳам овардааст, ки аз он ҳамдардӣ барои фаҳмидани андешаҳои дигарон инкишоф меёбад. Мо қобилияти ҳамдардӣ дорем – барои дигарон дар дарди онҳо эҳсос кардан ва азоб кашидан.
Рақиб
Дар муқоисаи даҳшатнок, ҷавононро тамошо кунед, ки дастгоҳҳои худро истифода мебаранд. Онҳо дар сояи он чизе ки воқеӣ аст, танҳоянд. Бидуни муносибати воқеии инсонӣ, ҷаҳони васоити ахбори электронӣ ҷои хаёлӣ аст. Аз ҷониби одамон барои пул кор кардан сохта шудааст, он одаткунанда ва харобиовар аст.
Бале, шояд ҳиссиёте вуҷуд дошта бошад, ки мо метавонем бо паёме аз дӯст ё ҳатто бо қаҳрамоне дар бозии электронӣ ҳамдардӣ кунем, аммо эҳсосот мисли суханони ғамгин ё ашкҳои дӯсти азиз, бародар ё фарзанд воқеӣ нестанд. Чӣ қадар ғамгин аст кӯшиши муносибат кардан ва робита доштан бо тасвир; он гармии аслии муносибати инсониро масхара мекунад.
Мо барои доимо танҳо будан тарҳрезӣ нашудаем. Аз ин рӯ, ҳабси танҳоӣ ҷазои даҳшатнок аст. Агар мо алоқаи инсониро нодида гирем ва танҳо тасвиреро дар экран тамошо кунем, мо манзараҳо ва садоҳоро қабул мекунем, аммо тахайюли худро, ки бо ақл, эҳсосот ва амиқтарин ҳиссиёти мо алоқаманд аст, ба кор намебарем. Мо метавонем худро дар ҷои танҳоӣ пайдо кунем. Ба ҷои бефоида тамошо кардани чизе дар экран, хондани китоби хубе, ки пур аз таҷрибаи инсонӣ аст – бахусус Библия – метавонад барои мо фоидаи калон дошта бошад.
Ҳатто бадтар
Бисёре аз бозиҳои имрӯза пур аз зӯроварӣ мебошанд. Ҷавонони мо инчунин тасвирҳои бешумори ғайриахлоқиро мебинанд. Мо хатари доштани кӯдаконеро дорем, ки ба калонсолон табдил меёбанд ва дигар одамонро ҳамчун ашёе мебинанд, ки бояд истифода шаванд, сӯиистифода шаванд ва партофта шаванд. Мо намехоҳем, ки ҷавонони мо ба бисёр чизҳое, ки мебинанд, дучор шаванд, аммо пешгирӣ дар ҷаҳони таҳрифшуда, фасодзада ва нодони мо душвор аст. Васоити ахбори электронӣ барои мондан аст, ва он барои истифодаҳои боз ҳам нафратовартар барои назорати тафаккури аҳолии беандеша истифода хоҳад шуд. Нависандаи англис, Ҷорҷ Оруэлл, намунаи инро пешниҳод кард, аммо ҳатто ӯ қудрат ва ҷаззобияти тасвирҳои электронии имрӯзаро тасаввур карда наметавонист.
Нил Постман, ҷомеашиноси барҷастаи амрикоӣ, дар соли 1985 ба хулосае омад, ки ҷомеа бо телевизион «худро то марг фароғат мекунад», тамошобинонро ба ҳолати сабуки трансс меандозад ва онҳоро аз огоҳӣ ва қобилиятҳои зеҳнии онҳо маҳрум мекунад. Эҳтимол дорад, ки бозиҳои электронӣ қариб як машғулияти умумӣ гарданд, чунон ки телевизион мутаассифона дар аксари хонаҳо як дӯсти шинос шудааст. Оё мо масеҳиён дар ҳақиқат мехоҳем, ки қариб ҳар рӯз соатҳоро дар назди тасвирҳои дурахшоне, ки ҷаҳон пешниҳод мекунад, гузаронем? Ман умедворам, ки не.
Сардор
Одамоне, ки соҳиби ширкатҳои медиавӣ ҳастанд, инсонҳои оддӣ мебошанд. Аммо, аксарияти онҳо, дар баробари рӯзноманигорон, актёрҳо ва мизбонони медиа, дар хидмати Шайтон ҳастанд, ки тамоми ҷаҳон зери ӯст (1 Юҳанно 5:19). Вақте ки Шайтон Худованд Исоро дар биёбон пеш аз оғози хидмати оммавии Ӯ озмуд, ӯ ба Ӯ «ҳамаи салтанатҳои ҷаҳонро» пешниҳод кард (Матто 4:8-10). Худованд даъвои ӯро рад накард.
Мо бояд огоҳии Павлусро дар хотир дорем: «Худои ин ҷаҳон ақли онҳоеро, ки имон надоранд, кӯр кардааст, то нури Инҷили пурҷалоли Масеҳ, ки сурати Худост, ба онҳо натобад» (2 Қӯринтиён 4:4). Ғайр аз ин, мо дар бораи воситаҳое огоҳ карда мешавем, ки тавассути онҳо Шайтон ҳатто мунтахабонро фиреб дода метавонад: «Зеро чунин ҳастанд ҳаввориёни дурӯғин, коргарони фиребгар, ки худро ба ҳаввориёни Масеҳ табдил медиҳанд. Ва тааҷҷубовар нест; зеро Шайтон худаш ба фариштаи нур табдил меёбад. Аз ин рӯ, агар хизматгорони ӯ низ ҳамчун хизматгорони адолат табдил ёбанд, ин чизи бузурге нест» (2 Қӯринтиён 11:13-15).
Ҷавоби мо
Ба хотири наслҳои оянда, оилаҳои масеҳӣ бояд ғамхорӣ кунанд, ки хӯрокҳо дар сари миз якҷоя хӯрда шаванд. Муҳокимаҳо бояд сурат гиранд, бо саволҳое, ки дар асоси Навиштаҳо дода ва ҷавоб дода мешаванд. Бахусус барои ҷавонон ва қобилон, вақти ҳозира, ки барои телевизион, интернет ва бозиҳои электронӣ сарф мешавад, бояд бо машқҳои фаровони солим дар берун иваз карда шавад. Ҳеҷ кас дар ҳар синну сол набояд вақти худро бо он чизе, ки имрӯз дар васоити ахбори электронӣ дастрас аст, беҳуда сарф кунад – бахусус масеҳиён.
Ин асбобҳои ҷаҳонро сафирони салтанати Худо метавонанд бо эҳтиёт истифода баранд. Блогҳо ва васоити ахбори иҷтимоӣ имконият медиҳанд, ки нуқтаи назари масеҳӣ дар бораи мавзӯъҳо баён карда шавад ва Инҷил пешниҳод карда шавад. Паёмҳои аз ҷиҳати библиявӣ дуруст тавассути захираҳои гуногуни телевизион ва интернет барои ҳама дастрасанд. Бигзор мо Худованд ва Наҷотдиҳандаи худро дар ҳама чизе ки мебинем ва мекунем, эҳтиром кунем – ба ҷалоли абадии Ӯ. GT
