Фикрҳо дар бораи издивоҷ, оила ва хона
Исо дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Оё нахондаед, ки Офаридгор дар ибтидо онҳоро марду зан офарид ва гуфт: „Бинобар ин мард падару модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст, ва ҳар ду як тан хоҳанд шуд“?» — Матто 19:4-5 NKJV
Барои мо хуб аст, ки дар хотир дорем, ки ҳадафи аслии издивоҷ ба дунё овардани фарзандон ва ба ин васила бунёди хонаи худотарс аст, ки шаҳодати аҷибе барои Масеҳ дар миёни ҷаҳони фасодзада мебошад. «Хона» яке аз ширинтарин калимаҳо дар забони англисӣ аст. Чӣ хотираҳоеро ба ёд меорад! Чӣ ҳаяҷонбахши дилҳо ва чӣ шукргузорӣ ба Худо ба вуҷуд меояд, вақте ки мо доираи шодии хона ва таассуроти дар он ҷо ба ақли ҷавони мо гузошташударо ба ёд меорем. Зеро, ҳарчанд мо аз он дур шуда бошем ҳам, хона то ҳол муқаддастарин ҷойест, ки мо дар рӯи замин медонем.
Аммо шумораи зиёди одамон ҳеҷ гоҳ ҷодуи мистикии онро надидаанд. Ва дар бисёр забонҳои рӯи замин калимае нест, ки ба калимаи «хона»-и мо комилан мувофиқ бошад. Қабилаҳои камшумори бутпараст синоними онро доранд. Онҳо дар бораи кулба, хона ё паноҳгоҳ сухан мегӯянд; аммо барои онҳо хона, чунон ки мо мефаҳмем, чизи номаълум аст. Аммо «Худо танҳоёнро дар оилаҳо ҷой медиҳад» (Забур 68:6), ва Ӯ барои инсоният хонаҳоро хеле пеш аз пайдоиши ҳукуматҳо ва пеш аз пайдоиши Калисо таъсис дод.
Барои сохтани хона на танҳо чор девор ва мебели бароҳат лозим аст. Ба маънои ҳақиқӣ, хона ҷоест, ки муҳаббат ҳукмронӣ мекунад. Хонаи идеалии Навиштаҳо макони зист аст – хоҳ он хаймаи зоир бошад ё қасри боҳашамат – ки дар он оила дар муҳаббат ва ҳамоҳангӣ якҷоя зиндагӣ мекунад, ҳар як аз ҳамроҳии дигарон лаззат мебарад ва ҳама некии тамомиро меҷӯянд. Чунин хонаҳо дар байни исроилиён пайдо шуданд, вақте ки тамоми ҷаҳон дар бутпарастӣ ғарқ буд ва дар он ҷо тарсу ҳарос ба ҷои муҳаббат ҳукмронӣ мекард (Хуруҷ 10:21-23).
Масеҳ ҳаёти хонаводагиро ба сатҳи боз ҳам баландтар бардошт ва онро ҷои амиқтарин муоширати рӯҳонӣ ва инчунин муҳаббати нарм гардонд. Хонаи масеҳӣ саҳнаест, ки дар он падар, модар ва фарзандон якҷоя аз илтифот ва ҳифзи илоҳӣ баҳра мебаранд ва дар он ҷо тамоми оила Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд эҳтиром мекунанд. Аз чунин хона садои дуо ва ҳамду сано ҳамчун қурбонии доимӣ рӯз ба рӯз баланд хоҳад шуд.
Заиф шудани риштаҳои издивоҷ ва паст шудани идеалҳои хона шояд ду бадтарин бадии замони мо бошанд. Талоқҳо бо суръати ташвишовар афзоиш меёбанд, зеро одамон бештар ва бештар ба таълимоти Навиштаҳо дар бораи хислати муқаддаси издивоҷ беэътиноӣ мекунанд ва ба меҳру муҳаббатҳои бетартиб ва хоҳишҳои худхоҳона озодона роҳ медиҳанд. Ва фарзандон дар вайроншавии хона аз ҳама бештар азоб мекашанд. Мо бодро мекорем ва мо қарор аст, ки тӯфонро дарав кунем (Ҳушаъ 8:7), агар мо дар тавба ба Худо рӯ наорем ва кӯшиш накунем, ки дар итоати фурӯтанона ба Каломи Ӯ роҳ равем.
Бо суръате, ки талоқҳо афзоиш меёбанд, ҳаёти оилавӣ ба зудӣ дар аксари мавридҳо, то ҷое ки ба наҷотнаёфтагон дахл дорад, ба гузашта табдил хоҳад ёфт. Фарзандони Худо бояд аз ҳар гуна шарикӣ дар ин кори бад бо итоати бечунучаро ба таълимоти Худованди мо дар бораи ҳадафи пешбинишуда ва доимии муносибати издивоҷ худдорӣ кунанд.
Нур дар манзилҳои онҳо
Он гоҳ Худованд ба Мусо гуфт: «Дасти худро ба осмон дароз кун, то бар замини Миср торикӣ шавад, торикие, ки ҳатто ҳис карда шавад». Ва Мусо дасти худро ба осмон дароз кард, ва дар тамоми замини Миср се рӯз торикии сахт буд. Онҳо якдигарро намедиданд; ва ҳеҷ кас се рӯз аз ҷои худ нахест. Аммо ҳамаи банӣ-Исроил дар манзилҳои худ нур доштанд». — Хуруҷ 10:21-23
