Ман волидайни танҳо будам
Субҳи якшанбе, 20 декабри соли 1987 буд. Ман барвақт ба калисо омадам, то боварӣ ҳосил кунам, ки ҳама чиз барои ибодат омода аст. Мо инчунин бояд дар хидмати оилавӣ як барномаи махсуси Мавлуди Исо дошта бошем, ки дар он кӯдакони мактаби якшанбегӣ иштирок мекарданд. Занам ва фарзандонам ним соат пас меомаданд ва ин якшанбе ӯ нақша дошт, ки дар бозор барои калисо гул харад.
Понздаҳ дақиқа пеш аз оғози кор, писарам Довуд омада ба ман гуфт: «Падар, беҳтараш биёед ва модарамро бубинед; ӯ бемор аст».
Ман ба мошин рафтам ва Аннро рангпарида ва азобдида ёфтам. «Чӣ шуд?» — пурсидам. «Ман дар қафаси синаам дард дорам ва фикр мекунам, ки ин дили ман аст», — ҷавоб дод ӯ.
Ман дидам, ки вазъият ҷиддӣ аст ва мо саросемавор ба клиникаи се мил дуртар рафтем. Дар роҳ Анн ба ман гуфт, ки маро дӯст медорад, сипас ба ман гуфт, ки тӯҳфаҳои солинавии кӯдаконро дар куҷо пинҳон кардааст, то ман онҳоро пайдо кунам.
«Парво накунед», — ҷавоб додам, — «ҳама чиз хуб мешавад».
Мо ба клиника расидем ва духтур фавран таҷҳизоти электрокардиограммаро овард. Ман бо Анн дуо гуфтам, вақте ки ӯ таҷҳизотро насб кард ва мошинро ба кор андохт, ки нишон дод, ки сактаи шадиди дил дар ҳоли пешрафт аст. Ман ба чашмони ӯ менигаристам ва ногаҳон ирисҳо собит шуданд ва ман дидам, ки ҳаёти Анн аз баданаш берун мешавад. Ман ба духтур, ки ҳанӯз мошини ЭКГ-ро тамошо мекард, гуфтам: «Вай ҳозир мурд! Чизе зуд кунед».
Ӯ ҳолати фавқулоддаро эълон кард ва ба задани қафаси синааш оғоз кард, сипас ҳамшираҳо ӯро ба ҳуҷраи дигар бурданд. Ман дар ҳайрат будам ва фикр мекардам: «Оё онҳо метавонанд ӯро баргардонанд?» Пас аз ним соат, духтур омада ба ман гуфт, ки ӯ вафот кардааст. «Чӣ тавр ин метавонад рӯй диҳад?» — фикр кардам. «Мақсади Худо дар ин барои ман чист?»
Худо моро 19 сол пеш ба Колумбия оварда буд, то ба Ӯ хидмат кунем ва Анн як қисми ҷудонашавандаи кори миссионерӣ буд. Вай дар таълими занон, омӯзонидани муаллимони мактаби якшанбегӣ ва навиштани бахшҳои занон ва кӯдакони маҷаллаи ҳармоҳаи оилавӣ, ки ман таҳрир ва нашр мекардам, иштирок дошт. Анн, ки дараҷаи магистрӣ дар забонҳо дошт, дар таҳрири мақолаҳо ва китобҳое, ки мо ба забони испанӣ нашр мекардем, бебаҳо буд.
Пас аз чанде, ҳамшира маро ба ҳуҷрае бурд, ки Анн дар он буд. Он гоҳ ман фаҳмидам, ки чаро ман бояд интизор шавам: Колумбия кишвари хеле католикӣ буд, як коҳинро даъват карданд, то ба Анн маросими охиринро диҳад. Вақте ки ӯ шишаи равғанро кушод, то ӯро тадҳин кунад, ман гуфтам: «Анн ба ин ниёз надорад. Вай аллакай бо Наҷотдиҳандаи худ аст. Ман миссионери евангелӣ ҳастам ва Навиштаҳо мегӯянд, ки барои имондор аз бадан дур будан, бо Худованд будан аст».
Ман бо дили вазнин ва бо вазифаи дар пеш истода рафтам. Ман ба калисои худ баргаштам ва се фарзандро – Довуд, 14-сола, Адриана, 11-сола ва Филип, 8-сола – ба ҳуҷраи дуо бурдам, то ба онҳо бигӯям, ки модарашон ба назди Худованд рафтааст. Филип, бо тамоми имони писарбачаи ҷавоне, ки Худовандро дӯст медошт, бо ашк дар чашмонаш пичиррос зад: «Барои модар беҳтар аст, аммо барои мо душвор аст».
Дарки равшани он, ки ман акнун бе зан танҳо будам, маро ба ҳолати ошуфтагӣ андохт. Чӣ тавр ман метавонистам ҳамчун миссионер бе зан идома диҳам? Вақте ки Худо моро ба Колумбия даъват кард, мо барои тамоми умр дар он ҷо буданро нақша гирифтем. Ман нияти рафтан надоштам, аммо чӣ тавр ман ҳамаи корҳоеро, ки мекардам, иҷро мекардам ва инчунин масъулиятҳои оилавӣ ва хонаводагиро, ки Анн ба ӯҳда дошт, ба дӯш мегирифтам?
Ман ҳис мекардам, ки бояд ғами худро барои фарзандон пинҳон кунам ва кӯшиш кунам, ки зиндагиро то ҳадди имкон муқаррарӣ созам. Аммо бо гузашти вақт, бештар маълум шуд, ки ман наметавонам ҳам ба фаъолиятҳои миссионерии худ ва ҳам ба ниёзҳои оилаам расидагӣ кунам. Ман наметавонистам дар хона барои шаҳодат додан канизак дошта бошам. Ман дар кори пасторӣ/таълимӣ, идоракунии китобфурӯшӣ, нашри маҷалла, рисолаҳо ва китобҳо ва назорати 13 корманди чопхона машғул будам.
Ман борҳо дуо гуфтам: «Худовандо, агар ту хоҳӣ, ки ман дар Колумбия бимонам, пас занеро ба ин ҷо биёр, то ба ман кӯмак кунад. Ман танҳо ин корро карда наметавонам». Ман зуд хаста мешудам. Чунин ба назар мерасид, ки Худованд ба дуои ман ҷавоб дод, вақте ки як миссионери муҷарради кӯтоҳмуддат барои кӯмак ба шаҳре, ки мо зиндагӣ мекардем, омад. Ман ба пайгирии ин хоҳар шурӯъ кардам, ки фикр мекардам Худованд ӯро ба оилаи мо овардааст. Мутаассифона, бо гузашти вақт, ман кӯшиш мекардам, ки ба Худованд кӯмак кунам, на ин ки истироҳат кунам ва Ӯ ба ман кӯмак кунад. Муносибати нокомшудаи натиҷавӣ танҳо ба бори ғами ман афзуд.
Қисмҳоро ҷамъ кунед Пас аз муддате худшиносӣ дар назди Худованд, ман хатои худро дар кӯшиши маҷбур кардани корҳо ба ҷои интизор шудан ба Худованд дарк кардам. Оё мумкин аст, ки Ӯ мехост, ки ман Колумбияро тарк кунам? Пас аз як соли мубориза ҳамчун волидайни танҳо дар Колумбия, ман хаста шудам ва ҳис кардам, ки бояд ба хонаи худ дар Австралия баргардам. Ба ман вақт лозим буд, то худро ҷамъ кунам, дуо гӯям ва аз Худованд роҳнамоӣ пурсам.
Ман аз оила ва дӯстон дар Сидней кӯмак гирифтам ва бо рафтани кӯдакон ба мактаб ҳар рӯз, ман метавонистам субҳҳои худро ба хондан ва дуо гузаронам, ҳарчанд ман ҳамеша ҳузури Худовандро ҳис карда наметавонистам. Ман ҳис мекардам, ки ба эҳсосот такя накардан муҳим аст, балки он чизеро, ки солҳои зиёд мавъиза карда будам, амалӣ кунам – ба Калом ғарқ шавам ва дуо гӯям. Дар ниҳоят, ман аз ҳама марҳилаҳои ҳуҷҷатгузории ғам гузаштам, вазъияти худро қабул кардам ва оромона ба Худованд интизор шудам. Ин барои ман як пешрафти бузург буд, зеро ман чунин шахс будам, ки вақте ҳис мекардам, ки медонам Худованд чӣ мехоҳад, бо каме эҳтиром ба эҳсосот ё ғояҳои дигарон пеш мерафтам.
Барои волидони танҳо Ҳамчун волидайни танҳо, ман фаҳмидам, ки ҳама гуна бори ҳаррӯза вуҷуд дорад, ки метавонад боиси депрессия, худписандӣ ва хашм гардад, ё ба вобастагии бештар ва муносибати амиқтар бо Худованд оварда расонад. Ин ба ман ҳамчун волидайни танҳо вобаста буд, ки интихоби дуруст кунам ва ба онҳо риоя кунам.
Дидани оилаҳои хушбахт метавонад эҳсосоти ҳасад ё рашкро ба вуҷуд орад, ки муносибатҳои байнишахсиро ҳатто бо дӯстони кӯҳна вайрон мекунад. Хашмгин шудан аз Худо барои дар ҳолати волидайни танҳо будан метавонад муносибатро бо Худованд вайрон кунад ва боиси депрессия ва худписандӣ гардад. Бисёре аз муҷаррадон, ки пайваста «ҳизби худписандӣ» доранд, онҳоеро, ки мехоҳанд кӯмак кунанд, дур мекунанд. Онҳо бояд аз Худованд хоҳиш кунанд, ки ба онҳо фаъолиятҳоеро диҳад, ки аз энергияи боқимондаи онҳо истифода баранд.
Шабона, вақте ки кӯдакон дар бистаранд ва касе барои сӯҳбат нест, танҳоӣ ҳамроҳи доимӣ мегардад. Кас метавонад ба осонӣ ба корҳое майл кунад, ки танҳо вазъиятро шиддат мебахшанд. Пас аз солҳои издивоҷи хушбахтона, хоҳиши ҷинсӣ метавонад як монеаи душвор барои бартараф кардан бошад. Баъзеҳо ба порнография ва худқаноатмандӣ муроҷиат мекунанд, ки ин ҷавоб ба он ниёзи хеле шахсӣ нест. Айюб ҷавоб дод, вақте ки ӯ гуфт: «Ман бо чашмонам аҳд бастам, ки ба духтар бо шаҳват нанигарам» (Айюб 31:1). Мо бояд насиҳати Павлусро дар хотир дорем: «Иродаи Худо ин аст, ки шумо муқаддас шавед: ки шумо аз зино худдорӣ кунед; ки ҳар яки шумо бояд омӯзед, ки бадани худро ба таври муқаддас ва шарафманд назорат кунед, на бо шаҳвати шадид мисли бутпарастон, ки Худоро намешиносанд» (1 Тас. 4:3-5).
Волидони танҳо бояд бо вазъият муросо кунанд ва ба ҷои он ки ба эҳсосоти манфӣ ғарқ шаванд, бештар ба қонеъ кардани ниёзҳои оила машғул шаванд. Инчунин, иштирок дар фаъолиятҳои калисо онҳоро ба роҳнамоӣ ва рӯҳбаландӣ аз Навиштаҳо боз мекунад. Сипас, муроҷиат ба дигар муҷаррадон дар калисо ба онҳое, ки бо ҳамон мушкилот мубориза мебаранд, кӯмак ва рӯҳбаландӣ мекунад. Дар мавриди хоҳиши шарик, агар Ӯ касеро барои шумо ва оилаи шумо омода карда бошад, вақти Худованд беҳтарин аст.
Муҷаррад ва оиладор Муҷаррадони бешавҳар эҳсосот ва мушкилоти дигар доранд, зеро онҳо бо танҳогии худ мубориза мебаранд: «Чаро Худо ба ҳаёти ман шарик наовард? Чаро ман наметавонам ҳамон шодиҳои издивоҷро дошта бошам, ки дӯстони оиладорам онҳоро муқаррарӣ медонанд?» На танҳо муҷаррадон аз фаъолиятҳое, ки оилаҳо якҷоя лаззат мебаранд, маҳрум мемонанд, балки аксар вақт ба муносибатҳои нохоста дучор мешаванд ва барои нигоҳубини кӯдакон даъват карда мешаванд, дар ҳоле ки дӯстони оиладор якҷоя берун мераванд.
Ҷуфтҳои оиладор набояд дӯстони муҷарради худро танҳо ҳамчун нигоҳубинкунандагони худкор муносибат кунанд. Ба ҷои ин, онҳо бояд онҳоро ба доираи дӯстони худ дохил кунанд. Калонсолони муҷаррад аз ҳамнишинии одамони ҳамсоли худ, аз ҷумла дӯстони оиладори худ, лаззат мебаранд, ҳарчанд онҳо шояд ба ҳар як сӯҳбат мувофиқат накунанд. Яке аз бузургтарин душманони шахси муҷаррад танҳоӣ аст. Оё шумо фикр кардаед, ки як шахси муҷаррадро ба ягон сафари оилавӣ, сафари хаймазанӣ ё дигар фаъолият даъват кунед, то танҳо аз ҳамнишинии якдигар лаззат баред?
Занони муҷаррад аксар вақт дар бораи издивоҷ ва фарзанддор шудан фикр мекунанд. Ин метавонад барои баъзеҳо сабаби депрессия гардад. Як зани муҷаррад ба ман гуфт, ки беҳтарин роҳи пешгирии ин гуна депрессия ин буд, ки аз Худованд хоҳиш кунад, ки ба ӯ хидмате диҳад, ки ба ҳаёти ӯ ҳадафи воқеӣ бахшад. Издивоҷ шарти пешакӣ барои хидмат ба Худованд нест. Муҷаррадон набояд ба танҳогии худ ғарқ шаванд, балки онро ба Худованд вогузор кунанд.
Ман бисёре аз мардони муҷаррадро дар Колумбия дар ёд дорам, ки мегуфтанд: «Ман бояд издивоҷ кунам, то ба Худованд хидмат кунам». Онҳо дар асл мегуфтанд, ки онҳо аз хоҳиши ҷинсӣ чунон ноумед шуда буданд, ки ҳаёти онҳо бо Худо дуруст набуд. Муносибати онҳо бо Худованд халалдор шуда буд, зеро онҳо дар ин соҳаи ҳаёти худ ба ғалаба нарасида буданд. Ду табиат ҳанӯз мубориза мебурданд ва ҳанӯз зери назорати Рӯҳи Муқаддас наомада буданд.
Ноумедии ҷинсӣ як мушкили воқеӣ аст, махсусан барои марди муҷаррад. Ҳама хоҳишҳо вуҷуд доранд, аммо онҳоро берун аз ақди никоҳ қонеъ кардан мумкин нест. Аммо ин набояд сабаби хидмат накардан ба Худованд бошад, балки имкониятест барои бештар хидмат кардан ба Ӯ, зеро ӯ бо тамоми масъулиятҳои издивоҷ ва оила баста нест. Ва мардони оиладор метавонанд ба мисли мардони муҷаррад ба зино дучор шаванд; ҳамаи мо бояд худдорӣ кунем, ки ин самараи Рӯҳ аст (Ғал. 5:22-23).
Қабул кунед ва интизор шавед Қабули вазъияти ҳозираи ман моҳияти ғалаба дар ин ва дигар соҳаҳои ҳаёти ман буд: «Худотарсӣ бо қаноатмандӣ фоидаи бузург аст» (1 Тим. 6:6). Вақте ки ман дарк кардам, ки Худо ҳаёти маро ва ҳама чизеро, ки дар атрофи ман рӯй дод, назорат мекунад, ман боварӣ доштам, ки масъалаи волидайни танҳо буданро ба Ӯ вогузор кунам. Ирмиё даъват шуда буд, ки ҳаёти муҷаррадӣ дошта бошад (Ирм. 16:1); агар Худо инро барои ман мехост, ҳамин тавр бошад. Дар вақташ Ӯ ба ман зани дигар ва модар барои фарзандонам дод!
Худо баъзе одамонро даъват мекунад, ки ҳаёти муҷаррадӣ дошта бошанд. Ҳамаи мо бояд дарк кунем, ки хоҳ оиладор бошем, хоҳ муҷаррад, Ӯ барои ҳаёти мо нақша дорад ва баракати воқеӣ вақте меояд, ки мо ба Ӯ иҷозат медиҳем, ки нақшаи Худро иҷро кунад. Ӯ мехоҳад, ки мо имон дошта бошем, ки Ӯ мақсадҳои Худро иҷро мекунад ва моро ба ҷои баракати воқеӣ меорад.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Пас аз хидмати миссионерии Ян Тейлор дар Колумбия, Худованд ӯро ба ИМА кӯчонд, ки дар он ҷо ӯ ҳоло ҳамчун нависанда/муҳаррири «Буэнас Нуэвас», нашрияи думоҳаи Инҷилии «Гуфторҳои хуш» хидмат мекунад, илова бар кори пасторӣ дар калисои Висконсин.
