Бозгашт ба мақолаҳо

Дарсҳои Китоби Муқаддас аз занони солхӯрдаи худотарс ба монанди Сара

Евгений П. Веддер, Ҷр.
20 Дек, 2022
16 Ҳадди ақал хондан

Баъзе дарсҳое, ки хонумҳои солхӯрда ба мо меомӯзанд

Занони солхӯрда, махсусан дар Китоби Муқаддас, одатан модарон ё бевазанон мебошанд ва мувофиқи 1 Тимотиюс бояд бо онҳо чунин муносибат кард. Онҳо масъулияти махсусе доранд, ки мард ҳеҷ гоҳ онро дуруст иҷро карда наметавонад. Ба гуфта шуд, ки «чизҳоеро гӯяд, ки барои таълимоти солим мувофиқанд... занони солхӯрда... дар рафтор эҳтиром дошта бошанд, ғайбатчӣ набошанд, ба шароби зиёд дода нашаванд, омӯзгорони чизҳои нек бошанд – то ки онҳо занони ҷавонро насиҳат кунанд, ки шавҳарони худро дӯст доранд, фарзандони худро дӯст доранд, боэҳтиёт, покдоман, хонашин, нек, итоаткор ба шавҳарони худ бошанд, то ки каломи Худо таҳқир нашавад» ( 2:1,3-5 NKJV).

Ҷолиб он аст, ки калимаҳои юнонӣ барои «омӯзгорон» ё «насиҳат кардан», ки ҳавворӣ ҳангоми ба истифода кардааст, калимаҳои хеле махсус мебошанд, ки дар ҷои дигар истифода нашудаанд. Ин оятҳо ҳеҷ гоҳ наметавонанд барои бекор кардани таълимоте, ки ҳамон ҳавворӣ дар 1 Тимотиюс 2:12 додааст, дуруст истифода шаванд, ки дар он ба занон гуфта шудааст, ки нақши оммавии таълим додан ё ҳукмронӣ кардан бар мардонро ба ӯҳда нагиранд. Бешубҳа, баъзе занон нисбат ба бисёр мардон хеле қобилияти бештар доранд, риоя кардани Каломи Худо муҳимтар аз пайравӣ ба ақли инсонӣ аст. Беҳтарин роҳи китобӣ, ки занони солхӯрда метавонанд ба занони ҷавон таълим диҳанд, ин намунаи худотарс ва дастур ва маслиҳати ором, муфид, меҳрубон, ғамхор ва шахсии онҳост. Мувофиқи ин Навиштаҳо, як мураббии худотарси солхӯрда барои як зани ҷавон нисбат ба як лектор ё нависандаи моҳир хеле муфидтар хоҳад буд. Биёед ба баъзе намунаҳои занони солхӯрда дар Навиштаҳо назар андозем.

Сара

Гарчанде ки Сара аввалин зане нест, ки Китоби Муқаддас дар бораи ӯ ба мо нақл мекунад, вай аввалин занест, ки бо ҳаёти оилавии ӯ шинос мешавем. Вай инчунин ягона занест, ки синну соли ӯ ҳангоми марг – 127 сол – ба мо гуфта шудааст. Бо назардошти он ки дар бораи ӯ сабт шудааст, нимаи дуюми ҳаёти ӯро дар бар мегирад ва бо назардошти ҳамаи тафсилотҳое, ки дар бораи солҳои ӯ ҳамчун зани солхӯрда ба мо дода шудааст, вай эҳтимолан намунаи барҷастаи як зани худотарси солхӯрда дар тӯли муддатест, ки Китоби Муқаддас ба мо пешниҳод мекунад. Гарчанде ки дар ҳаёти ӯ пастиву баландиҳо буданд, Худо ӯро ҳамчун намунаи зани худотарс дар шаш ояти аввали 1 Петрус 3 нишон медиҳад. Дар он ҷо ба мо гуфта шудааст, ки вай ба шавҳараш итоаткор буд ва рӯҳияи фурӯтан ва ором дошт, ки дар назари Худо гаронбаҳост. Ҳамин тавр, Худо зебоии ботинии ӯро дар муқоиса бо зебоии зоҳирӣ, ки метавонад сохта ва пӯшида шавад, қайд мекунад.

Дар 12 мо мебинем, ки Абрам (баъдтар аз ҷониби Худо номгузорӣ шуд) Сараро барои зебоияш таъриф мекунад. , диданд, ки «вай хеле зебо буд» (ояти 14), ӯро ба тавсия доданд, ки баъд ӯро ба хонаи худ бурд. Сара дар ин ҳадди аққал 65 сола буд. Вай омода буд, ки худро барои бехатарии шавҳараш қурбон кунад, дар ҳоле ки агар Абрам мисли мебуд, ӯ бояд худро барои вай қурбон мекард. Ин ба қурбон кардани худ барои шавҳараш боз дар 20 дида мешавад, вақте ки Сара дар синни 89 ё 90 солагӣ писареро интизор буд, ки Худо ба ва ӯ ваъда дода буд.

Масалҳо бо суруде дар бораи зани идеалӣ ба охир мерасад, ки ба мо тафсилоти зиёдеро дар бораи ва кори ӯ медиҳад. Дар оятҳои ифтитоҳии суруд мехонем: «Дили шавҳараш ба ӯ бехатар бовар мекунад; бинобар ин ӯ аз фоида камӣ нахоҳад дошт. Вай ба ӯ тамоми рӯзҳои ҳаёташ некӣ мекунад, на » (оятҳои 11-12). Баъдтар, пас аз тасвири ҳаёти меҳнатдӯстонаи ӯ, ки ба хона хуб ғамхорӣ мекунад ва ҳатто берун аз он, мехонем: «Шавҳараш дар дарвозаҳо маълум аст, вақте ки ӯ дар байни пирони менишинад» (ояти 23). Дар ҳаёти ва Сара, мо мебинем, ки дар фаъолият мекунад ва Сара таваҷҷӯҳ ва хеле дастгирӣ мекунад. Вай дар хайма буд, дар назди дари хайма гӯш мекард, ба ҳама чизе, ки Меҳмони Илоҳӣ мегуфт, таваҷҷӯҳ дошт. Сара барои ин Меҳмон ва ду фариштаи ҳамроҳи ӯ хӯроки тароватбахш тайёр кардан бисёр заҳмат кашида буд.

Боз ва боз мо хоҳиши шадиди Сараро барои писар мебинем. Дар аввал ин ӯро водор карда буд, ки коре кунад, ки аз он чизе ки мо дар ҷои дигар дар мехонем, то андозае одатӣ ба назар мерасад, ин дар асл имон ба Худо набуд. Оё мо низ баъзан кӯшиш намекунем, ки ба Худо кӯмак кунем, ба ҷои он ки сабру тоқат карда, интизор шавем, ки Ӯ корҳоро дар вақти муносиби худ ҳал кунад? душворӣ дар оила буд. Худо дар тарафи ӯ буд ва ба гуфт, ки Сара ба ӯ писаре хоҳад дод. Ибриён 11:11 инро қайд мекунад, имони Сараро зикр мекунад ва ба мо мегӯяд: «Вай Ӯро, ки ваъда дода буд, содиқ донист». Дидани он ки Худо имони ӯро (ва инчунин имони занони дигарро дар ин боб) қайд ва таъриф мекунад, зебост. Румиён 4:19 «бефарзанд будани батни Сара» ва инчунин нотавонии худи Иброҳимро дар фарзанддор шудан зикр мекунад. Мо интизории шодии Сараро дар ва баъдтар шодии ӯро аз гирифтани мебинем. Ниҳоят, мо мебинем, ки Худо дар 21 ба мегӯяд, ки ба овози Сара гӯш диҳад. писаре набуд, ки Худо қасд дошт ба ин ҷуфт диҳад. Ғалотиён 4 дар асоси ин ҳодиса дарсҳои рӯҳонӣ медиҳад, ки аз масъалаҳои имони шахсӣ ва ҳаёти оилавии худотарс, ки дар ҳикояи Сара ва шавҳараш хеле зебо пешниҳод шудаанд, фаротар мераванд.

ҳамчун «аз духтарони », як оилаи коҳинӣ муаррифӣ шудааст. Ба мо инчунин гуфта шудааст, ки ҳам ӯ ва ҳам шавҳараш Закарё «дар назди Худо одилона буданд, дар ҳамаи ва фармонҳои беайб рафтор мекарданд». мутаассифона, «онҳо фарзанд надоштанд, зеро бефарзанд буд ва ҳардуи онҳо хеле солхӯрда буданд» ( ). Аз як тараф чӣ таърифи зебое, аз тарафи дигар чӣ ғамгинӣ! Дар идомаи боб мо мебинем, ки ҳамчун хеши , духтари ҷавоне, ки модари мешуд, зикр шудааст.

Фаришта ба шавҳараш Закарё зоҳир шуд, вақте ки ӯ вазифаи коҳинии худро дар сӯзондани бухур дар маъбад иҷро мекард. ба ӯ гуфт, ки дуоҳои ӯ шунида шудаанд ва занаш ба ӯ писаре хоҳад дод, ки онҳо бояд ӯро Яҳё номгузорӣ кунанд – мо одатан ин писарро меномем. Фаришта инчунин ба ӯ гуфт, ки ҳадафи Яҳё дар зиндагӣ чӣ хоҳад буд. Вақте ки вақти хидмати ӯ ба охир расид, Закарё ба хона рафт ва дере нагузашта аз писари ваъдашуда ҳомиладор шуд. Вай панҷ моҳ хоксорона аз назари мардум дур шуд ва аз коре, ки барои ӯ карда буд, шодӣ мекард.

Дар моҳи шашуми ҳомиладории ӯ хеши ҷавонаш ба дидани ӯ омад. Вай шитоб дошт, зеро ба ӯ гуфта буд, ки вай модари бокираи хоҳад буд ва низ ҳомиладор аст. Вақте ки ба ӯ дод, «кӯдак дар батни ӯ ҷаҳид; ва аз Рӯҳи Муқаддас шуд. Он гоҳ вай бо овози баланд сухан гуфт ва гуфт: « дар байни занон муборакӣ, ва муборак аст самари батни ! чаро ин ба ман дода шудааст, ки модари Худованди ман ба назди ман ояд? Зеро дар , ҳамин ки овози саломи ба гӯшҳои ман расид, кӯдак дар батни ман аз шодӣ ҷаҳид. Муборак аст вай, ки имон овард, зеро он чизҳое, ки аз ба ӯ гуфта шуда буданд, иҷро хоҳанд шуд» (оятҳои 41-45). Ин хонуми худотарси солхӯрда барои ин духтари ҷавон, ки дар аксари ҳаёташ бо сарзаниш, озмоиш ва дарди рӯ ба рӯ мешуд – шамшере, ки ҷони ӯро мебурид! () – чӣ рӯҳбаландие буд! Ҷавоби зебои рӯҳонии дар , ки аксар «» номида мешавад, бешубҳа каме аз рӯҳбаландиеро, ки вай аз хеши солхӯрдааш гирифта буд, ки бо ӯ се моҳ монд, инъикос мекунад.

Дар вақташ писаре кард. Ҳамсояҳо ва хешовандон омада, бо ӯ шодӣ карданд. Дар рӯзи ҳаштум, вақте ки кӯдакро карданд ва некхоҳон мехостанд ӯро ба номи падараш гузоранд, ба онҳо гуфт: «Не, ӯ Яҳё номида хоҳад шуд» (ояти 60). Ин номе буд, ки фаришта ба Закарё гуфта буд, ки ӯро бояд номид. Мардум эътироз карданд, устувор истод ва Закарё, вақте ки аз ӯ пурсиданд, инро кард. Чӣ қадар хуб аст, вақте ки муқаддасони солхӯрда худро аз ҷониби дӯстон ё хешовандон водор намекунанд, ки дастурҳои равшани Худоро, ки дар Каломи худ ба мо додааст, тарк кунанд ё тағир диҳанд.

Танҳо се оят дар Инҷили () ба ин зан «дар синни хеле калон» аз қабилаи бахшида шудааст. Ҳаёти ӯ бешубҳа душвор буд: сол оиладор буд ва баъд 84 соли дигар , ё бевазани 84-сола, вобаста аз он ки мо бояд ибораи пурасрори матнро чӣ гуна фаҳмем. Вай «аз маъбад дур намешуд, балки шабу рӯз бо рӯза ва дуо ба Худо мекард». Чӣ шуғли аҷибе барои як муқаддаси солхӯрда! Кӯдаки 40 рӯз пас аз таваллудаш, дар рӯзи покшавии модараш, ба маъбад оварда шуд, то ба пешниҳод карда шавад (ниг. ). Дар ҳамон лаҳза, даромад ва «Худовандро шукр гуфт ва дар бораи Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки дар наҷотро интизор буданд, сухан гуфт».

Ин хонуми азизи солхӯрда чӣ қадар доираи шиносон дошт! Дар бораи инҳо Худо тавассути пайғамбар гуфта буд: «Он гоҳ онҳое, ки аз метарсиданд, бо ҳамдигар сухан гуфтанд, ва гӯш дод ва онҳоро шунид; ва китоби ёдбуд дар пеши Ӯ барои онҳое, ки аз метарсанд ва дар бораи номи Ӯ мулоҳиза мекунанд, навишта шуд. «Онҳо аз они Ман хоҳанд буд», мегӯяд лашкарҳо, «дар рӯзе, ки Ман онҳоро ганҷҳои худ гардонам»» (). Чӣ қадар хуб аст, вақте ки хонумҳои худотарси солхӯрда чунин дӯстон доранд, ки бо онҳо метавонанд дар бораи сухан гӯянд!

Луис

Луис дар номаи охирини ба писараш дар имон, Тимотиюс зикр шудааст. Ӯ дар бораи имони ҳақиқии Тимотиюс сухан гуфт, «ки аввал дар бибии Луис ва модари сокин буд» (2 Тимотиюс ). Модари Тимотиюс дар «як зани яҳудии имондор» номида шудааст, дар ҳоле ки падараш юнонӣ буд, зоҳиран беимон. Мо бояд дар хотир дошта бошем, ки дар замонҳои библиявӣ издивоҷҳо аксар аз ҷониби волидон ташкил карда мешуданд ва ҷавонон, махсусан духтарон, дар ин масъала интихоби кам доштанд.

Тимотиюсро ташвиқ кард, ки «дар он чизҳое, ки омӯхтаӣ ва ба онҳо боварӣ дорӣ, идома деҳ, дониста, ки аз кӣ онҳоро омӯхтаӣ» (). Инҳо эҳтимолан чизҳое буданд, ки ин ҷавон аз худи ҳавворӣ омӯхта буд. , ба Тимотиюс хотиррасон кард, ки «аз кӯдакӣ Навиштаҳои Муқаддасро медонӣ, ки метавонанд туро барои наҷот тавассути имоне, ки дар Исои аст, доно гардонанд» (ояти 15). Бешубҳа, модар ва бибии худотарси ӯ ба Тимотиюси хурдсол Каломи Худоро аз овони кӯдакӣ омӯхта буданд. Ин ӯро омода карда буд, ки Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунад, вақте ки ба зодгоҳаш омада, Масеҳро мекард. Бибиҳо аксар имрӯз бо наберагони худ нақши муҳими шабеҳро мебозанд, ба онҳо ҳикояҳои Китоби Муқаддасро нақл мекунанд, Каломи Худоро ба онҳо меомӯзанд ва онҳоро ба Наҷотдиҳандае, ки дар бораи Ӯ сухан меравад, мебаранд.

Дигарон

Китоби Муқаддас дар бораи дигар хонумҳои солхӯрда низ сухан мегӯяд ва нақше, ки онҳо дар ҳаёти дигарон бозидаанд. Мириам, хоҳари калонии Мусо буд, ки дар занони исроилиро дар ҳамду сано ба Худо пас аз бомуваффақият убур кардани ва шоҳиди нобудшавии лашкари , ки онҳоро таъқиб мекард, роҳбарӣ кард. Баъдтар, дар Ададҳо 12, вай ва аз бародари хурдиашон Мусо шикоят карданд. Дар , вай шуд ва маҷбур шуд, ки як ҳафта берун аз бимонад, пеш аз он ки дубора қабул карда шавад. Дар Худо дар бораи берун овардани аз , хонаи ғуломӣ, сухан гуфт ва гуфт: «Ман пеш аз шумо Мусо, ва Мириамро фиристодам». Мириам барои роҳбарии худ эътироф карда мешавад. , гарчанде ки вай аз бародаронаш калонтар буд, Худо Мусоро ҳамчун роҳбар ва Ҳорунро ҳамчун интихоб кард – на Мириамро.

, ки дар солҳои ҷавонӣ бо шавҳараш Элимелех ва писаронашон ва Килён ба Мӯоб рафта буд, то аз дар фирор кунад, дид, ки ҳамаи онҳо дар он сарзамини душман мурданд. Баъдтар, шунидани некии Худо ба халқи худ дар додани барои хӯрдан, вай дод, ки ба баргардад. Муҳим аст, вақте ки мо дар зиндагӣ хато кардаем, фурӯтанона тавба кунем ва боз ба орем. Дар талхӣ ва ғами худ вай ба келинҳояш, ки онҳо низ бевазанон буданд, гуфт, ки ба Мӯоб баргарданд ва дар он ҷо шавҳар пайдо кунанд – бешубҳа, маслиҳати бад.

Орфа ба халқи худ ва худоёнаш баргашт, аз тарк кардани сарпечӣ кард. Вай ба Худои ҳақиқӣ ҷалб шуда буд, тавассути ва шаҳодати хушдоманаш дар бораи Ӯ. Дар ҳарду ҷои хоксорона гирифтанд. ғаллачин шуд ва вақте расид, ки Ноомии солхӯрда Рутро бо маслиҳати беҳтар ташвиқ ва кӯмак кард. Дар 4 мо Ноомиро як бибии хушбахт мебинем, ки ба нигоҳубини писари кӯдаки ва Бӯаз, , кӯмак мекунад ва шаҳодате барои занони ҳамсоя дар атроф аст. Бешубҳа, барои бибиҳои муфид ва худотарс ҷойҳои зиёде мавҷуданд, ки дар ҳаёти фарзандон ва наберагони худ баракат бошанд.

Батшобаъ, модари буд. Мо ҳикояи ӯро дар 2 Подшоҳон 11–12 ва 1 Подшоҳон 1–2 мехонем. Вай набераи , мушовири боэътимоди деринаи буд. Шавҳари ҷавонии ӯ Уриёи Ҳиттӣ, як бегона, яке аз мардони қавии буд (). Вай дар аввали ҳаёташ бисёр ғамгинӣ кашид. Вақте ки шоҳ ӯро ба қасри худ кард ва гуноҳкорона ӯро барои худ гирифт, вай чӣ фикр карда буд. Вай дере нагузашта худро ҳомиладор ёфт. Баъдтар вай бешубҳа шунид, ки шоҳ шавҳарашро ба хона кард. , дар садоқати худ ба шоҳ ва ҳамсафони худ, ки дар майдони ҷанг душворӣ мекашиданд, ӯ ба хонаи худ наомад, балки дар назди дари қаср бо дигар хизматгорони хобид. Ин ду пай дар пай рух дод. Чизи дигаре, ки вай шунид, ин буд, ки ӯ дар мубориза дар назди девори шаҳре, ки лашкар муҳосира мекард, марги қаҳрамонона мурд. Вай дере нагузашта ба ҳарами шоҳ кӯчонида шуд ва бо мурури замон писари хурдсоле кард. Кӯдаки ӯ бемор шуд ва сарфи назар аз дуоҳои ӯ ва , мурд.

Бо мурури замон ба ӯ писари дигаре, Сулаймонро дод. дар бораи ӯ ваҳйҳои махсус дода буд, ӯро барои вориси ва сохтани маъбад интихоб карда буд. Аз ин рӯ, мо метавонем тасаввур кунем, ки Батшобаъ чӣ қадар нигарон буд, вақте ки шунид, ки яке аз писарони калонии , Адониё, бо баъзе аз пешвоёни барои гирифтани тахт пас аз марги қасд карда буд. Дар асл, онҳо аллакай ҷашн мегирифтанд, дар ҳоле ки ҳанӯз буд – ва аз он чизе, ки медод, бехабар буд! Оё иродаи барбод мерафт ва писараш , ки ӯро дӯст медошт ва вай ӯро барои Ӯ тарбия карда буд, ҳамчун хоини эҳтимолӣ қатл мешуд? Вай писарашро дӯст медошт, ваъдаи ва интихоби Худовандро барои ҳукмронии писараш қадр мекард. Аз ин рӯ, вай ба пайғамбар Нотон бовар кард ва онҳо якҷоя ба назди шоҳи бистарӣ рафтанд. Ӯ кард, ки бояд ҳукмронӣ кунад ва фармон дод, ки ин писар фавран, дар ҳоле ки ӯ, шоҳ , ҳанӯз буд, ба тахт нишаста шавад. Ин боиси изтироби бузурги Адониё ва онҳое, ки бо ӯ ҷашн мегирифтанд, гардид. Амали Батшобаъ ба иҷрои мақсадҳои Худо дар робита бо кӯмак кард, ки намунаи аст, ки ба зудӣ мақсади Худоро иҷро хоҳад кард, ки Ӯ, Он ки як бор рад ва маслуб шуда буд, бояд дар адолат бар тамоми ҳукмронӣ кунад. Оҳ, ки ҳамаи мо, на танҳо хонумҳои солхӯрда, хоҳиши дидани иҷрои мақсадҳои Худоро дошта бошем ва ба ин мақсад кор кунем!

Маликаи модари солхӯрда, эҳтимолан зани , дар зиёфати мастии Белшазар дар 5 иштирок надошт, вақте ки ошуфтагӣ ва воҳима ҳукмронӣ мекард, омад. Ҳеҷ кас наметавонист маънои калимаҳои навишташударо дар девор шарҳ диҳад. Вай ба онҳо Дониёлро хотиррасон кард, дар бораи ӯ ва рӯҳияи аъло ва ҳикмати ӯ баланд сухан гуфт ва тавсия дод, ки ӯро кунанд. Ҳамин тавр, ҳамаи мо низ бояд ҳамеша омода бошем, ки дар бораи Исои худ диҳем, дар бораи Ӯ ба одамоне, ки бо онҳо тамос дорем, баланд сухан гӯем. Ӯ ҷавоби аҷиб барои ҳар як ниёзи дили инсон аст!

Огоҳӣ

На ҳар як зани солхӯрда дар Китоби Муқаддас намунаи хуб аст; бадҳо низ ҳастанд. Шоҳи худотарс Осои Яҳудо дар бо ҷасорат бибиаш Маахаро аз вазифаи маликаи модарӣ барканор кард ва бутеро, ки вай сохта буд, бурид ва сӯзонд. , бевазани шоҳи шарир Ёром аз Яҳудо ва модари писараш Оҳозиё, вақте ки Оҳозиё кушта шуд, кӯшиш кард, ки ҳамаи писарони хурдсолашро бикушад ва худро гардонад (2 Подшоҳон 11). Танҳо Ёоши яксола аз ҷониби аммааш Еҳушеба наҷот дода шуд ва аз ҷониби ӯ ва шавҳараш Еҳуёдои коҳин дар маъбад шаш сол тарбия ёфт, дар ҳоле ки ҳукмронӣ мекард. Вай ба охири сазовори худ дар табаддулоте, ки Еҳуёдо ва роҳбарӣ мекарданд, вақте ки Ёош тоҷгузорӣ ва ба тахт нишаста шуд, расид. , маликаи шарир ва бутпарасти , шавҳараш Оҳобро ба бадкорӣ таҳрик дод () ва дар Аҳди Ҷадид ҳамчун намунаи зикр шудааст.

Бигзор ба мо кӯмак кунад, ки дар ин рӯз, вақте ки одамон торафт бештар ба нақшҳое қадам мегузоранд, ки Худо барои онҳо накардааст, ба роҳи чунин занони худхоҳ пайравӣ накунем. Бисёр чизҳои мусбат ҳастанд, ки хонумҳои солхӯрда – ҳамаи мо – метавонанд барои ҷалол додани ва баракат ба дилҳо анҷом диҳанд.

Мақолаҳои марбут

Аслан дар GTPress нашр шудааст. Бо зеҳни сунъӣ тарҷума шудааст, аз ҷумла иқтибосҳои Китоби Муқаддас — ҳама гуна истинодро кушоед, то онро дар Китоби Муқаддас 1992, 1999 хонед.

Китоби Муқаддас - Tajiki Bible © Institute for Bible Translation (Sweden) 1992, 1999. www.ifb.nu