САВОЛ:
Баъзе дӯстони ман дар калисо дар бораи «хоҳиши рабудан» ва «рабудашаванда мондан» сӯҳбат мекунанд. Ин чӣ маъно дорад? Чӣ тавр ман ин корро карда метавонам?
ҶАВОБ:
Ибораҳои дар нохунак дар савол барои ман нав ва аҷибанд. Онҳо бешубҳа аз Каломи Муқаддаси Худо сарчашма намегиранд. Аммо чунон ки борҳо рӯй додааст, онҳое ҳастанд, ки таълимоти хаторо таълим медиҳанд ва онро барои коштани шубҳа дар зеҳни онҳое, ки дар имон ҷавонанд ё дар Калом таълим нагирифтаанд, истифода мебаранд.
Борҳо қайд карда шудааст, ки калимаи «рабудан» дар Навиштаҳо ёфт намешавад, аммо таълими ин ҳақиқати гаронбаҳо дар он ҷо равшан аст. Таълими равшантарин ва мушаххастарин, ки ин ҳақиқати аҷибро баён мекунад, дар 1 Таслӯникиён 4:13-18 ёфт мешавад.
Имондорони нав дар Таслӯникӣ «аз бутҳо ба Худо рӯ оварда буданд, то ба Худои зинда ва ҳақиқӣ хидмат кунанд ва Писари Ӯро аз осмон интизор шаванд, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Таслӯникиён 1:9-10 NKJV). Онҳо ба як Шахс, Худованд Исои Масеҳ, Писари Худо, Наҷотдиҳандаи онҳо аз хашми оянда ошиқ буданд. Ин муҳаббат дилҳои онҳоро фаро гирифта буд ва онҳо Исо, Писари Худоро интизор буданд, ки боз барои онҳо биёяд!
Чанд моҳ аз он гузашта буд, ки Павлус ва ҳамроҳонаш ба онҳо Инҷилро оварда буданд. Онҳо баъзе таъқибот ва инчунин баъзе ноумедиҳо доштанд. Дар байни онҳо саволе ба миён омада буд: Оё онҳое, ки дар таъқибот ё ба таври дигар мурда буданд, аз баракатҳое, ки ба имондорон дар Ҳазорсола ваъда шудаанд, маҳрум мешаванд? Ҳавворӣ ба ин савол бо якчанд изҳороти равшан ҷавоб медиҳад:
Имондор ба оянда умеде дорад, ки ҷаҳони атрофи мо наметавонад онро мубодила кунад. Агар имондор дар бораи наздикони масеҳӣ, ки мурдаанд, ғамгин шавад, ин аз сабаби ҷудоии ниҳоӣ нест.
- Худо бо Исо ҳамаи онҳоеро, ки «дар Исо хобанд», яъне ҳамаи онҳоеро, ки бо имон ба Ӯ мурдаанд, меорад.
- Он чизе ки Павлус дар ин ҷо таълим медиҳад, ӯ мегӯяд «бо каломи Худованд».
- Мо масеҳиён, ки ҳангоми бозгашти Худованд зиндаем, нисбат ба онҳое, ки мурдаанд, ҳеҷ бартарие нахоҳем дошт.
- Худованд шахсан меояд, то моро ба назди Худаш барад.
- Мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд.
- Имондорони зинда бо онҳо дар абрҳо якҷоя рабуда хоҳанд шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гиранд.
- Танҳо ду гурӯҳ ҳастанд – «мурдаҳо дар Масеҳ» ва «мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем». Бар хилофи ақидаи баъзе одамон, гурӯҳи сеюм вуҷуд надорад; ҳеҷ имондоре мурда ё зинда нест, ки дар Рабудан аз даст диҳад ё қафо монад.
- Рабудан на танҳо барои имондорони содиқ ё барои онҳое, ки ба он омодаанд, балки барои ҳамаи имондорон аст.
- Ҳеҷ нишонае барои ҷустуҷӯ, ҳеҷ пешгӯие барои иҷро шудан, ҳеҷ чизе нест, ки пеш аз Рабудан бояд рӯй диҳад. Он метавонад дар ҳар лаҳза рӯй диҳад!
- Натиҷа ин аст, ки мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд.
- Ин таълим таълими тасаллибахш, рӯҳбаландкунанда аст – на чизе, ки моро тарсонад.
Ба саволе, ки мо бо он оғоз кардем, баргашта, мо метавонем бо итминоне, ки Навиштаҳо медиҳанд, бигӯем, ки барои «рабудан» бояд масеҳӣ бошад. Масеҳӣ касест, ки ҳамчун гунаҳкори гумшуда ба Худованд Исо омадааст ва наҷотеро, ки Худо пешниҳод мекунад, қабул кардааст, наҷоте, ки бо марг ва эҳёи Худованд Исои Масеҳ харида шудааст. Ҳар як масеҳии ҳақиқӣ «рабудашаванда боқӣ мемонад», зеро наҷоте, ки Худо медиҳад, ҳаёти абадӣ номида мешавад ва дар ҳеҷ ҳолат гум шуда наметавонад. Он ба кори анҷомёфтаи Худованд Исо асос ёфтааст, ки Худо нишон додааст, ки Ӯ онро бо эҳёи Худованд Исо аз мурдагон ва нишастани Ӯ дар дасти рости Худаш дар осмон қабул кардааст.
Ҳарчанд таълимоти дуруст муҳим аст, тамаркузи мо набояд ба ҳодисаи Рабудан бошад, балки ба Он ки барои мо меояд.
Зеро Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад: ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд: Он гоҳ мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем, бо онҳо дар абрҳо рабуда хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем: ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд. (1 Таслӯникиён 4:16-17)
