ДАРСҲО АЗ ЗАНОНИ КИТОБИ МУҚАДДАС
Занони Китоби Муқаддас Ҳамчун намунаҳои хидмат
Саҳми занон дар Китоби Муқаддас ба некӯаҳволии дигарон бениҳоят бузург аст. Дар ҳоле ки хидмате, ки зан барои он офарида шудааст, асосан ба хона дахл дорад, вақте ки фарзандон хонаро тарк мекунанд, нигоҳдорандаи хона хоҳад дид, ки вай барои хидмат ба дигарон бештар дастрас аст. Биёед ба баъзе намунаҳои хидмат дар хона, аз хона ва берун аз хона, ки аз ҷониби занони Китоби Муқаддас иҷро шудаанд, назар андозем.
Хизмат дар хона
Модар Юнис ва биби Лоис аз кӯдакӣ ба Тимотиюс Навиштаҳоро таълим доданд (2 Тимотиюс 3:15). Ёхабед писараш Мусоро аз дарё бозпас гирифт, ба ӯ дар бораи Худо таълим дод ва новобаста аз он ки дар қаср чӣ қадар кӯшиш карданд, онҳо натавонистанд таълими ӯро аз байн баранд (Хуруҷ 2). Мусо ба Худо бештар аз лаззатҳо, сарват ва сиёсати Миср қадр карданро омӯхт (Ибриён 11:24-26). Ҳанно писараш Самуилро шир дод, барои ӯ либос дӯхт ва ӯро ба Худованд дар маъбад пешниҳод кард, чунон ки ваъда дода буд (1 Самуил 1). Вай инчунин барои хидмати самарабахши ӯ дуо кард. Сара ба ҳокимияти шавҳараш эҳтиром мегузошт. Масалҳо 31 ба мо мегӯяд, ки модари шоҳ Лемуил ӯро аз хатарҳои қабули занони гумроҳ (Масалҳо 31:3), аз сӯиистифодаи шароб (Масалҳо 31:4-7) ва аз одилона ва беғараз будан дар ҳама корҳояш огоҳ кард (Масалҳо 31:8-9). Зани наҷиби Масалҳо 31:10-31 ҳамсафари боэътимоди шавҳараш буд – зани бофазилат, модари моҳир ва нигоҳдорандаи босамари хона.
Хизмат аз хона
Прискилла, ҳамсари Акила, бо Павлус дар хаймасозӣ, дар Инҷил ва шогирдӣ ҳамкорӣ мекард (Аъмол 18:2-3). Аз Навиштаҳо маълум аст, ки вай ва шавҳараш хонаи худро низ барои Малакути Худо истифода мебурданд (Аъмол 18:24-26; 1 Қӯринтиён 16:19; Румиён 16:5). Бо ин кор, ҳардуи онҳо ҷони худро барои хидмат ба Масеҳ зери хатар гузоштанд (Румиён 16:3-4). Марта ба Худованд ва дигарон дар хонааш меҳмоннавозӣ нишон дод (Луқо 10:38; Юҳанно 12:2). Роҳоб хонаи худро (бо риштаи арғувонӣ, рамзи хуни наҷотбахши Масеҳ) барои паҳн кардани огоҳии доварии наздики Худо истифода бурд ва дар натиҷа як хонаи пур аз одамонро наҷот дод (Еҳушаъ 2,6). Модари ҳамсари Петрус ба Худованд ва шогирдонаш меҳмоннавозӣ нишон дод (Марқӯс 1:31). Модари Руфус ба Павлус чунон рӯҳбаландӣ мебахшид, ки ӯ ӯро модари худ меҳисобид (Румиён 16:13).
Хизмат берун аз хона
Юҳанно ва Сусанна Худовандро аз моли худ таъмин мекарданд, эҳтимол хӯрок ва либос (Луқо 8:3). Доркас пур аз корҳои нек ва хайрия буд; вай барои бевазанон либос медӯхт (Аъмол 9:36, 39). Фиби ходими калисо, ёвари бисёриҳо, аз ҷумла Павлус буд (Румиён 16:1-2). Марям Худовандро бо молидани пойҳояш бо равғани гаронбаҳо ибодат кард (Юҳанно 12:1-7). Эводия ва Синтихе дар Инҷил бо Павлус меҳнат карданд (Филиппиён 4:3). Эстер ҷони худро дар назди шоҳ омада, барои қавми худ шафоат кардан зери хатар гузошт (Эстер 4-5). Рут дар киштзорҳои гандум ва ҷав ғалла ҷамъоварӣ мекард, ғалларо мекӯфт ва ниёзҳои Ноомиро таъмин мекард (Рут 2). Дебора зани ба таври назаррас доно буд, ки ба бисёриҳо дар Исроил, аз ҷумла Барак, маслиҳати шахсӣ медод (Доварон 4). Абиҷайл ба Довуд маслиҳати илоҳӣ дод ва пас аз як лаҳза андеша кардан дар бораи ҳикмати ӯ, Ӯ ҷавоб дод: «Маслиҳати ту муборак аст ва ту муборак ҳастӣ» (1 Самуил 25:33 NKJV). Занони калонсол ба занони ҷавон таълим медоданд, ки чӣ тавр шавҳарон ва фарзандони худро беҳтар дӯст доранд (Тит 2:4).
Аз намунаҳои дар боло овардашуда ва дигар намунаҳо дар Навиштаҳо, саҳми занон дар хидмати ғайрихонагӣ имрӯз метавонад инҳоро дар бар гирад: хидмат дар вохӯриҳо (Ибриён 10:25), таълим додани фариштагон дар бораи тартиботи илоҳӣ ва итоат тавассути сарпӯш (1 Қӯринтиён 11:10), дастгирии молиявӣ, дуо (1 Таслӯникиён 5:17), мусиқӣ (Эфсӯсиён 5:19), хидмати кӯдакон, роҳнамоии занони дигар (Тит 2:4-5), кори миссионерӣ, паҳн кардани Инҷил, аёдати беморон ва таъмин кардани либос, хӯрок, ҳамроҳӣ ва кӯмаки амалӣ ба ниёзмандон. Ин рӯйхати мукаммал нест. Барои занон корҳои зиёде ҳаст, аммо Навиштаҳо барои хидмати онҳо баъзе ҳудудҳоро муайян мекунанд.
Итоат: Хизмати муборак
Хоҳарони азиз, дафъаи дигар, ки Шайтон шуморо васваса мекунад, ки аз хидмати аз ҷониби Худо додашудаи худ норозӣ бошед, танҳо дар хотир доред, ки исёни ӯ барои ӯ чӣ ба даст овард – абадият дар дӯзах! Вақте ки васваса меояд, чашмони худро ба ҳама баракатҳое, ки шумо дар Масеҳ доред, равона кунед. Васваса нашавед, ки шумо сазовори бештар аз он чизе ҳастед, ки Офаридгори шумо аллакай ба таври меҳрубонона ато кардааст. Шумо Худовандро бо риояи иродаи Ӯ барои ҳаёти худ эҳтиром мекунед ва бо ин кор, шумо аз зиндагӣ бештар шодӣ хоҳед кард!
