«Бо имон мефаҳмем…» Ин суханон яке аз асоситарин принсипҳои ҳаёти рӯҳониро дар бар мегиранд. Мо аввал ба Каломи Худо имон меорем, баъд мефаҳмем. Ҷаҳон мегӯяд: «Дидан бовар кардан аст»; Худо мегӯяд: «Бовар кардан дидан аст». Худованд Исо ба Марто гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид?» (Юҳанно 11:40).
Баъдтар Ӯ ба Томас гуфт: «…хушо онҳое, ки надидаанд ва имон овардаанд» (Юҳанно 20:29). Ва ҳавворӣ Юҳанно навишт: «Инро ба шумо навиштам, то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред, шумо, ки ба исми Писари Худо имон овардаед» (1 Юҳанно 5:13). Аввал имон овар, баъд хоҳӣ донист.
Билли Грэм нақл мекунад, ки чӣ тавр ин принсип дар ҳаёти ӯ зинда шуд:
«Дар соли 1949 ман дар бораи Китоби Муқаддас шубҳаҳои зиёде доштам. Ман фикр мекардам, ки дар Навиштаҳо зиддиятҳои ошкоро мебинам. Баъзе чизҳоро ман бо консепсияи маҳдуди Худои худ мувофиқ карда наметавонистам. Вақте ки ман барои мавъиза бархостам, он оҳанги боэътимоде, ки хоси ҳамаи воизони бузурги гузашта буд, намерасид. Мисли садҳо донишҷӯёни дигари семинария, ман дар ҷанги зеҳнии ҳаёти худ мубориза мебурдам. Натиҷа бешубҳа метавонист ба хидмати ояндаи ман таъсир расонад. «Дар моҳи августи ҳамон сол маро ба Форест Ҳоум, маркази конфронси пресвитерианӣ дар кӯҳҳои баланди берун аз Лос-Анҷелес даъват карданд. Дар ёд дорам, ки аз пайраҳае мегузаштам, ба ҷангал медаромадам ва қариб бо Худо гӯштин мегирифтам. Ман бо шубҳаҳои худ мубориза мебурдам ва рӯҳи ман гӯё дар байни оташ гирифтор шуда буд. Ниҳоят, аз ноумедӣ, иродаи худро ба Худои зиндае, ки дар Навиштаҳо ошкор шудааст, таслим кардам. Ман дар назди Китоби Муқаддаси кушода зону зада гуфтам: «Худовандо, бисёр чизҳоро дар ин китоб намефаҳмам. Аммо Ту гуфтаӣ: «Одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард». Ҳама чизеро, ки аз Ту гирифтаам, бо имон гирифтаам. Ҳоло ва дар ин ҷо, бо имон, ман Китоби Муқаддасро ҳамчун Каломи Ту қабул мекунам. Ман ҳамаашро қабул мекунам. Ман онро бе ҳеҷ шарте қабул мекунам. Дар ҷойҳое, ки чизҳоро фаҳмида наметавонам, ҳукмро то гирифтани нури бештар ба таъхир мегузорам. Агар ин Туро хушнуд кунад, ба ман қудрат деҳ, вақте ки Каломи Туро эълон мекунам, ва ба воситаи ин қудрат мардумро ба гуноҳ муттаҳам кун ва гунаҳкоронро ба Наҷотдиҳанда баргардон! «Дар давоми шаш ҳафта мо маъракаи Лос-Анҷелеси худро оғоз кардем, ки ҳоло таърих аст. Дар давоми он маърака ман сирреро кашф кардам, ки хидмати маро тағйир дод. Ман кӯшиш карданро бас кардам, ки Китоби Муқаддас ҳақиқӣ аст. Ман дар зеҳни худ қарор додам, ки он ҳақиқӣ аст ва ин имон ба шунавандагон интиқол дода шуд.»
