Хонандаи азиз!
Инак, Ман ба зудӣ меоям: хушо касе ки суханони нубуввати ин китобро риоя мекунад (Ваҳй 22:7).
Мо медонем, ки Каломи Худо (Аъмол 1:7) ба мо рӯз, моҳ ва соли омадани Худовандро барои гирифтани Калисои Худ — ҳар касе, ки Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул кардааст — бо Ӯ буданро эълон накардааст. Аммо се маротиба дар боби 22-юми китоби Ваҳй мо овози равшани Худовандро мешунавем, ки ба мо мегӯяд, ки Ӯ ба зудӣ меояд.
Чунин ба назар мерасад, ки хусусиятҳои муайян онҳоеро, ки суханони ин Китобро риоя мекунанд, нишон медиҳанд. Онҳо бо хислати мардоне, ки Худованди худро интизоранд, фарқ мекунанд. Камарҳо баста ва чароғҳо фурӯзон: яъне дар зиндагӣ барои Ӯ, хидмат ба Ӯ ва шаҳодат додан дар бораи Ӯ фаъол будан. Худо дар иҷрои ҳадафи Худ барои бартарӣ додани Масеҳ пеш меравад. Нубуввати ин Китоб барои равшан кардани он аст, ки Худо чӣ кор хоҳад кард ва мо хуб аст, ки ин суханонро риоя кунем ва ҳамчун онҳое, ки омадани Худовандро интизоранд, зиндагӣ кунем.
Мо ба рӯйдодҳои атрофи худ наменигарем, балки ба боло менигарем ва ба овози мубораки Ӯ гӯш медиҳем, ки мегӯяд:
...ба боло нигаред ва сарҳои худро баланд кунед, зеро наҷоти шумо наздик аст (Луқо 21:28).
