«Ман иқрор мешавам, ки Худои падарони худро ҳамчун пайрави Роҳ, ки онҳо онро мазҳаб меноманд, ибодат мекунам.» (Аъмол 24:14)
Вақте ки мо дар вохӯриҳои масеҳиёнҳастем, ба осонӣ метавонем ҳамчун яке аз онҳо шинохта шавем. Аммо Масеҳ аз мо мехоҳад, ки Ӯро ҳамон қадар равшан эътироф кунем, вақте ки мо дар миёни душманониӮ ҳастем. Агар касе моро ҳамчун масеҳӣ масхара кунад, мо набояд сурх шавем ва сар хам кунем, ва узрхоҳӣ кунем, ё, аз ин ҳам бадтар, инкор кунем.
Мо бояд омода бошем, бе такаббур, хоксорона ва фурӯтанона — аммо ҷасурона, иқрор шавем, ки мо масеҳӣ ҳастем, ва инро чунон кунем, ки нишон диҳем, ки мо аз муносибати худ бо Масеҳ ва аз эътироф кардани он шодӣ мекунем.
Мисс Ҳавергал нақл мекунад, ки пас аз пайвастан ба калисо ба мактаби интернатӣ ҳамчун хонанда рафтааст. Вай ҳайрон шуд, ки дар оилаи мактабии сад нафар, вай ягона масеҳӣ буд.
Ҳисси аввалини ӯ ин буд, ки вай наметавонад муҳаббати худро ба Масеҳ, бо ҳамаи он ширкати духтарони дунявӣ дар атрофи ӯ, ошкор кунад. Аммо фикри дуюми ӯ ин буд, ки вай наметавонад онро ошкор накунад, зеро вай ягона касе буд, ки Масеҳ дар он ҷо барои намояндагии Ӯ дошт. Ин фикр хеле тақвиятбахш буд, ва аз он соат вай оромона ҷои худро ҳамчун дӯсти Масеҳгирифт.
Ин бояд ба мо кӯмак кунад, ҳар гоҳ ки мо дар миёни душманони Масеҳ қарор дорем, дар хотир дорем, ки Ӯ моро дар он ҷо гузоштааст, то Ӯро намояндагӣ кунем, ва агар мо шармгин ё тарсончак бошем — мо Ӯро хеле ноком ва ноумед хоҳем кард.
Ҷ.М. }
